Εγώ πήγα σήμερα στον κινηματογράφο. Όχι για την ταινία, ούτε για τα 5 ή 10 ευρώ που μπορούσα να δώσω για την οικογένεια. Ούτε ακόμα για να απαλύνω τις τύψεις μου, η να καθησυχάσω τις ευαισθησίες μου, για να αισθανθώ ότι έκανα κάτι. Όχι, πήγα γιατί μπορεί να μην γνωρίζω κανένα από όλα εκείνα τα παιδιά που σκοτώνονται αν παραμείνουν στην πατρίδα τους, ή που βρίσκουν το θάνατο ξεβρασμένα σε κάποια από τα παράλια μας αλλά γνωρίζω τι θα πει απώλεια. Ξέρω στο πετσί μου τι είναι να βλέπεις ένα παιδί να μεγαλώνει, να ανθίζει, να δημιουργεί το χαρακτήρα του, να κάνει όνειρα για την ζωή του και ξαφνικά όλα αυτά να χάνονται. Να το αντικρίζεις νεκρό και να ξέρεις ότι τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να σου το φέρει πίσω, ότι ποτέ δεν θα το δεις ξανά να σε κοιτά, να σου χαμογελά, να μοιράζεται μαζί σου τις σκέψεις τους, τις στιγμές του, την ζωή του. Δεν θα το δεις να μεγαλώνει, να γεύεται την ζωή με τις καλές και τις άσχημες πλευρές της. Να ζει.
Είναι αλήθεια, δεν μπορώ να σώσω κανένα από αυτά τα παιδιά, δεν μπορώ να λύσω το μεταναστευτικό ή να σταματήσω όποιο πόλεμο μαίνεται. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για οποιοδήποτε παιδί αφήνει την ζωή του σε έναν δρόμο είτε από μια βόμβα που σκάει είτε από μια σύριγγα. Αλλά μπορώ να νιώσω την οδύνη και να την αφήσω να ακουμπήσει εκείνους που σήμερα αποχαιρέτισαν το παιδί τους στέλνοντας το μέσα σε ένα ξύλινο φέρετρο πίσω στο μέρος από το οποίο το πήραν για να το δουν να μεγαλώνει. Γιατί ξέρω ότι ο πόνος ακόμα και αν είναι βουβός, ακόμα και αν ο άλλος δεν σε ξέρει, δεν μιλά καν την γλώσσα σου μπορεί να τρυπώσει στην καρδιά του και έστω για ένα λεπτό, μια τόσο δα στιγμούλα να δώσει κουράγιο, να απαλύνει την πίκρα.
Ο χαμός είναι εκείνος που οδήγησε απόψε τα βήματα μου. Η πίκρα και η θλίψη για όλα αυτά που ο Χαμιντουλά, Σπύρος, Γιάννης όπως και αν λέγεται, είτε σκοτώνεται στην πατρίδα του, είτε στην δική μου δεν θα προλάβει ποτέ να γευτεί. Η αδικία με οδήγησε εκεί, τα μάτια του πατέρα και η σπασμένη από τον οδυρμό φωνή της μάνας. Ο επιτάφιος του Ρίτσου με οδήγησε εκεί που τον σιγοψιθύριζα μέσα μου σε όλη την διαδρομή…
