Προς:
Κ. Αρη Δαβαράκη
Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας
Αθως
Από:
Ξέρεις -Ποιά, ενταύθα.
Κι εμένα μου φαίνεται πώς υπάρχουν δύο Ελλάδες, Αρη. Όμως, δεν μοιάζουν με τις δικές σου. Στις δικές μου «δύο» Ελλάδες ο φτωχός δεν αθωώνεται επειδή, απλώς, είναι φτωχός και χρωστάει στις κάρτες. Αυτή η θεωρία είναι πολύ Χριστιανική για να την ασπαστώ.
Η δικιά μου «μία Ελλάδα» περιλαμβάνει εκείνους όσους πέτυχαν, ή προσπαθούν, ή ονειρεύονται να πετύχουν στη ζωή τους. Η «άλλη», η αχώνευτη Ελλάδα έχει για κάτοικό της το είδος του ανθρώπου που τα «κονόμησε» ή, που επιθυμεί διακαώς να τα «κονομήσει», με ένα μόνο σκοπό: Να γαμήσει και να δείρει. Αλλά αυτό είναι δύο σκοποί. Η μήπως ένας; Είδες, με μπέρδεψες κιόλας!
Τέλος πάντων, να ποιος είναι για μένα απέναντι: Αυτός που μετράει μοχθηρά τις μπουκιές, την προκοπή, ή τις δουλειές του γείτονα. Αυτός που πηδάει οποιαδήποτε ουρά, για οποιονδήποτε λόγο. Ο κόπανος στη Δημόσια υπηρεσία, ο άπλυτος, ο σαπιοκοιλιάς , που τον έχουν μόνο για να βάζει υπογραφές, το σκουλήκι, που με κοιτάει σαν σκουλήκι επειδή τόλμησα να εισέλθω στο άδυτο του γραφείου του, για να μου βάλει …υπογραφή.. Αυτός ο τύπος, ας πούμε, δεν πάει Μύκονο όπως μας γράφεις. Δεν «μπουκώνει» τα παιδιά του ηρωϊνη (εγώ, αν ήμουν παιδί του, θα βάραγα ηρωϊνη από υποχρέωση), δεν είναι πλούσιος, δεν κάνει εμπόριο όπλων, ούτε λευκής σαρκός, ούτε τίποτα άλλο κραυγαλέο απ’ αυτά που περιγράφεις. Απλώς είναι μαλάκας. Κι ο μαλάκας, Αρη μου, είναι ο εχθρός μου. Αδιαφορώ αν είναι εκατομμυριούχος ή μεροκαματιάρης.
Η Ελλάδα που με γοητεύει είναι τα φευγάτα ελληνικά μυαλά που έχουν μαζέψει όλο το χαρτί στις διεθνείς αγορές και τις προηγμένες τεχνολογίες του εξωτερικού.. Η Ελλάδα που μισώ είναι η χώρα που τα διώχνει μακριά της. Η Ελλάδα που γουστάρω είναι ο Οδυσσέας Τσενάϊ και εκείνοι που του έδωσαν υποτροφία για σπουδές στο γαμάτο πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Η Ελλάδα που δεν αντέχω είναι εκείνοι που του τραβούσαν τη σημαία του αριστούχου μέσα από τα χέρια. Η Ελλάδα που λατρεύω είναι οι εθελοντές του ’04, οι καλύτεροι στην ιστορία. Η Ελλάδα που αντιπαθώ, είναι εκείνοι που τους κορόϊδευαν ανοιχτά ως « γλειφτράκια της κυρα- Γιάννας». Η Ελλάδα που σέβομαι είναι οι συνάδελφοι στο protagon και όλοι οι αναγνώστες του site, που δηλώνουν πραγματικά e-mails δίπλα στο ψευδώνυμό τους. Η Ελλάδα που με κάνει να βγάζω καντήλες είναι οι ανώνυμοι δακτυλοδείκτες με τη διαδυκτιακή μαύρη κουκούλα στο κεφάλι. Η Ελλάδα που εμπιστεύομαι είναι η «Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει».
Χωράνε κι άλλοι, Αρη, στις δικές μου δύο Ελλάδες. Θα μπορούσα να προσθέσω ακόμα πολλά και πολλούς σε κάθε κατηγορία. Δεν υπάρχει όμως λόγος να σε κουράσω. Θα κατάλαβες ήδη ότι όλα αυτά μπορεί και να τα γράφω από ζήλεια.
Γιατί, μεταξύ μας, δεν πάει να χτυπιέμαι κάτω σαν το χταπόδι, δεν πάει να γίνει η χώρα μας παγκόσμιο υπόδειγμα προκοπής και δικαιοσύνης, πάντα, μα πάντα θα υπάρχουν δυό Ελλάδες: Αυτή που μπορεί, αν θέλει, να περάσει την Πρωτοχρονιά στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Κι αυτή που δεν μπορεί.
