Το περιστατικό στο τηλεοπτικό παράθυρο ήταν φευγαλέο και σίγουρα διέλαθε της προσοχής των περισσοτέρων, ακόμα και αν παρακολουθούσαν το δελτίο ειδήσεων που το φιλοξένησε. Η δημοσιογράφος μετέδιδε αμέριμνη το ρεπορτάζ όταν πίσω της πέρασε με ράθυμο βηματισμό γνωστός πολιτικός ο οποίος, με τον πιο αβίαστο τρόπο, τσίμπησε φιλικά τον λαιμό της και χάθηκε στο βάθος του πλάνου.
Εκείνη, συμπαθής και αμήχανη, δεν αντέδρασε -τι θα μπορούσε να κάνει άλλωστε;- Εκείνος, δεκαετίες στο κουρμπέτι, πολλάκις υπουργός, υποψήφιος για την δημαρχία και την αρχηγία του κόμματός του , με όλα τα φόντα δηλαδή να αποτελεί μόνιμο στόχο και όχι κολλητό των δημοσιογράφων. Δεν έφταιγε όμως ούτε εκείνος, αν παραβλέψουμε το αδιόρατα σεξιστικό της χειρονομίας.
Έχει προσκληθεί δεκάδες φορές σε πάρτυ δημοσιογράφων που γιορτάζουν τα γεννέθλιά τους ή την επέτειο της στήλης τους, έχει παρευρεθεί σε πολυάριθμα γκαλά με συνδιασκεδάζοντες λειτουργούς του Τύπου, ακόμα και στις προεκλογικές του συναθροίσεις σε γνωστά μπαρ-για να πιούμε ένα ποτό και να κουβεντιάσουμε- πλαισιώνεται από πολλούς εκπροσώπους της τέταρτης εξουσίας. Του έχουν δώσει το δικαίωμα να τους τσιμπά το μάγουλο- ακόμα και αν στην συγκεκριμένη περίπτωση το πήρε μόνος του- όπως σίγουρα το έχει δώσει και αυτός σε κάποιους.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, είναι πώς φτάσαμε να θεωρούμε αυτονόητες τις στενές κοινωνικές σχέσεις πολιτικών και δημοσιογράφων- και εννοώ εδώ σχεδόν τον κανόνα και όχι κάποιες σποραδικές περιπτώσεις. Και ο κανόνας είναι ανοίκειες οικειότητες που ξεκινούν με την πρώτη γνωριμία, αχρείαστοι ενικοί που πολλές φορές είναι άστοχοι και λόγω διαφοράς ηλικίας, επιδεικτικές διαχύσεις , επιδερμική εγκαρδιότητα.
Ένα κλείσιμο του ματιού, δηλαδή, μεταξύ συνενόχων. Ξέρεις ότι δεν συγκαταλέγεσαι στους φίλους μου όταν είμαι κανονικός άνθρωπος, ούτε κι εγώ στους δικούς σου, αλλά πρέπει να ανταποκριθούμε σε ένα ζευγάρι ρόλων που (νομίζουμε οτι) έχουμε και οι δύο ανάγκη. Δυο κόσμοι που δεν θα έπρεπε να τέμνονται, συνωθούνται να χωρέσουν στο ίδιο κάδρο με την αυταπάτη ότι ο ένας παίρνει αξία από την εύνοια του άλλου, ενώ στην πραγματικότητα (θα έπρεπε να) συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η περιφρούρηση του κύρους και των δύο περνά από την τήρηση της απόστασης μεταξύ τους, κάτι που όλο και λιγότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι φαίνεται να πιστεύουν πια.
Αυτή η ιστορία δεν έχει αθώους. Ένα ευνοϊκό παρασκήνιο όταν υπάρχει ανάγκη, μία αργομισθία σε γραφείο τύπου, μία προνομιακή πρόσκληση στην εκπομπή σε προεκλογική περίοδο, μία γαργάρα την κρίσιμη στιγμή, μία μεσολάβηση για δουλειά και κυρίως η υπονόμευση της αξιοπιστίας και των δύο είναι κάποιες μόνο από τις παρενέργειες αυτής της αφύσικης σχέσης. Που έχει φτάσει να φαίνεται τόσο φυσική και άκακη όσο ένα φευγαλέο τσίμπημα στο μάγουλο σε δημόσια θέα από μια παλιοσειρά της πολιτικής σε μία νέα και πιθανότατα άμοιρη των ευθυνών αυτών δημοσιογράφο που παγιδεύθηκε από την εικόνα.
Και ένα πικρό υστερόγραφο για τους συναδέλφους μου. Δυστυχώς, ένα μεγάλο κομμάτι της δύναμής μας πηγάζει από την δύναμη των μέσων στα οποία εργαζόμαστε. Δεν μας αρέσει, δεν συνέβαινε πάντα, αλλά τώρα ισχύει για τους περισσότερους από μας. ΄Εχουν να διηγηθούν πολλοί συνάδελφοι περιστατικά με καλούς τους φίλους πολιτικούς που δεν έβγαιναν στα τηλέφωνα όταν βρέθηκαν στη ανεργία. Φαντάζομαι ότι το ίδιο ισχύει και αντίστροφα- πέφτουν χαμηλά στην λίστα των προσκεκλημένων οι πολιτικοί που δεν επανεκλέγονται. Είναι οι στιγμές που οι σχέσεις των ανθρώπων παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις.
