Ηλιόλουστη μέρα. Τα πόδια αυτόνομα. Όπου ήθελαν με τράβαγαν. Λίγο πιο πάνω θα πάρω ταξί, έλεγα και ξανάλεγα… Αλλά χάζευα…

Η κυρία Βέττα, η μάνα μου, με μεγάλωσε με όλα τα στερεότυπα της γενιάς μου…Το ξύλο πήγε σύννεφο! Τόσο που κάθε αταξία ήταν απολύτως κοστολογημένη...

Από μικρή θυμάμαι να παίζει το τραγούδι αυτό στο σπίτι μας • ήχοι, μυρωδιές και εικόνες διάσπαρτες στο μυαλό μου...

Τις θυμάμαι εκείνες τις Κυριακές σαν να ’ταν χθες. Χιλιάδες αυτοκίνητα με κατεύθυνση Βουλιαγμένη. Τα περισσότερα έστριβαν προς τα Βλάχικα της Βάρης. Είχαν πλεκτά μαξιλαράκια στο πίσω τζάμι…

Γέμισε η τηλεόραση θυμωμένα, συνοφρυωμένα ανθρωπάκια. Δημοσιογράφοι με αυθάδεια, υπονοούμενα…Πάντα κάτι θαρρείς αφήνουν να υποβόσκει στην ατμόσφαιρα…

Γεια σου! Λέξη πληθωρική σαν φιγούρα του Μποτέρο. Να χωράει αποχαιρετισμούς, να χωράει καλωσορίσματα σε ίσες δόσεις...