Ας μην κάνουμε τους ανήξερους. Ο Αδωνις Γεωργιάδης δεν είναι ένας οποιοσδήποτε για να περάσει ασχολίαστος και απαρατήρητος ο λόγος του. Σε αντίθεση με αρκετούς πολιτικούς, δεν κρύβει τις θέσεις του. Ανήκει μάλιστα σε μια μειοψηφία πολιτικών που ενδιαφέρεται για «ιδεολογικά ζητήματα» καθώς και για τη δημόσια χρήση της ιστορίας. Επιπλέον δεν είναι ένας απλός βουλευτής. Είναι αντιπρόεδρος του κόμματος της ΝΔ

Οσο περισσότερο η Νέα Δημοκρατία πλησιάζει στις θέσεις του Αδωνη, τόσο περισσότερο προσεγγίζει τη Νέα Δεξιά. Οσο περισσότερο αγκαλιάζει τις ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις, τόσο περισσότερο θα μοιάζει με τις νεοσυντηρητικές και νατιβιστικές πολιτικές τερατογενέσεις του 21ου αιώνα

Αποκαθιστώντας τον Αρη, το ΚΚΕ επιστρέφει στο παρελθόν και καθαγιάζει τα χρόνια της εξουσίας του Ζαχαριάδη και του Στάλιν. Ετσι η Εκκλησία του σταλινισμού επιστρέφει στις ρίζες της· αυτό ίσως να μη βοηθά το κόμμα να αναπτυχθεί εκλογικά, σίγουρα όμως ανακουφίζει τις ψυχές των πιστών του

Βρισκόμαστε με μια συμφωνία στα χέρια -μερικοί ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν θα μπορούσαν να φανταστούν- και κάποιοι κρύβονται φοβούμενοι να αναλάβουν το κόστος της υποστήριξής της, άλλοι «ψειρίζουν» τα πράγματα και κάποιοι άλλοι βγαίνουν με ύφος «μάτσο» πατριώτη. Πόση υποκρισία!

Η χώρα οφείλει να αναζητήσει μια στρατηγική εθνικής ανασυγκρότησης. Το στοίχημά μας ως ψηφοφόροι είναι να πείσουμε τα κόμματα ότι οι εκλογές κερδίζονται με κεντρομόλες στρατηγικές, ούτε με αριστερίστικους πειρασμούς, ούτε όμως και με φλερτ με τη βαθιά αντιδραστική και αναχρονιστική Δεξιά

Η βαθιά Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς συντηρητική. Είναι σκοτεινή. Είναι η πόλη των φαντασμάτων που λέει ο Μαζάουερ. Θέλει να κλαψουρίζει μόνο για τα ελληνικά σύμβολά της. Για αυτό μισεί τον Μπουτάρη. Γιατί δεν την αφήνει ήσυχη να βολεύεται στο θυματοποιημένο ναρκισσισμό και στα ψέματά της