Μισόν αιώνα από τότε που ειπώθηκε, το «Ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή προσδιορίζει την Ελλάδα περισσότερο παρά ποτέ. Καθώς η ανατροπή που αποφάσισε η Ρωσία ευθυγραμμίζει και πάλι με βίαιο τρόπο Ευρωπαίους και Αμερικανούς, η Ελλάδα μπορεί να ξανασκεφτεί τι σημαίνει να ανήκεις σε όλες τις κεντρικές δομές – το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, την ευρωζώνη

Εκείνη την Κυριακή, με την απλή αναλογική, θα διαμορφωθούν οι δυναμικές που θα καθορίσουν το πολιτικό τοπίο σε βάθος χρόνου. Με το καθοριστικό ερώτημα εάν θα μεταβούμε σε μια περίοδο τρικομματισμού, ή εάν θα επιβεβαιωθεί το δικομματικό μοντέλο με ένα καχεκτικό τρίτο παίκτη και ίσως ένα ή δύο κόμματα-μπαλαντέρ (εκτός του ΚΚΕ)

Θα είναι στα αλήθεια όμορφη αυτή η συζήτηση για το πώς πραγματικά οδηγήθηκε η χώρα στο φαλιμέντο, ιδιαίτερα εάν (χάρη στον κ. Δούκα) υποχρεωθεί να πάρει μέρος και ο τότε Πρωθυπουργός, που δεν θεωρεί τους πολίτες άξιους μιας εξήγησης ούτε για το τι συνέβη, ούτε για το πώς μετά από όλα αυτά σκαρφάλωσε στα ορεινά της Βουλής για να πει «όχι» στο Μνημόνιο

Η αναζήτηση είναι ο προορισμός και οι απαντήσεις δεν είναι ποτέ οριστικές. Και τώρα, στα 200 χρόνια, ίσως θα έπρεπε να απαλλαγούμε από τη σιγουριά ότι η αλήθεια για τον χαρακτήρα του ξεσηκωμού ήταν μία, έστω κι αν χρειαστήκαμε δύο αιώνες για να τη βρούμε