Πού πάμε τώρα, μετά από τις δύο μεστές σε ειδήσεις παρουσίες του Μητσοτάκη; Πάμε για ένα οκτάμηνο προεκλογικών μαχών, με ξεκαθαρισμένο πάντως το τοπίο, με την ίδια κυβέρνηση και με τον ίδιο εκλογικό νόμο. Και με τα διλήμματα αποκρυσταλλωμένα: Ο Μητσοτάκης με το «εγώ ή μια κυβέρνηση τερατογένεσης» και ο Τσίπρας με το «εγώ ή η χούντα Μητσοτάκη»
Ξέρω τον αντίλογο: όταν μια ραγάδα στον γλουτό της Καρντάσιαν απασχολεί επί πενθήμερο τα παγκόσμια Μέσα, θα απαιτήσουμε μέτρο και αυτοσυγκράτηση όταν εκπνέει ένας τέτοιος μυθοποιημένος θεσμός; Εντάξει, αλλά από την Πέμπτη, όπου κι αν στρέψεις το κεφάλι, σε κοιτάζει η εκλιπούσα
Να είστε σίγουροι ότι η υπερκατανάλωση ενέργειας θα αναγορευτεί σε πράξη πολιτικής ανυπακοής, ενώ οι κακόμοιροι που θα οριστούν υπεύθυνοι για τα φώτα, τα κομπιούτερ και τα κλιματιστικά, θα αντιμετωπιστούν όπως τα μέλη της πανεπιστημιακής αστυνομίας από την ΚΝΕ. Εδώ θα είμαστε... Αφήστε που θα δημιουργηθεί και κίνημα υπέρ του χριστουγεννιάτικου στολισμού των πόλεων
Με εξιτάρισε το γεγονός ότι είχα γνωρίσει έναν κατάσκοπο, αν και τότε στο μυαλό μου ο έλληνας πράκτορας ήταν δεύτερης κατηγορίας. Με τη γυναίκα του όμως δεν τα πήγαιναν ποτέ ιδιαίτερα καλά και αυτό ο φίλος μου το έφερνε βαρέως. «Οταν ακούς τι γίνεται στις κρεβατοκάμαρες των άλλων», μου είχε πει, «καταστρέφεις τη δική σου…»
Το ποσοστό του 2019, η αποφυγή δηλαδή της συντριβής από έναν επερχόμενο Μητσοτάκη, που τότε γιορτάστηκε από τους ηττημένους ως μεγάλη επιτυχία, τους δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι αυτός ήταν ο σκληρός πυρήνας τους, το σκαλοπάτι από το οποίο θα ξεκινούν πάντα. Και δεν έκαναν τίποτα...
Ενα απλό μάθημα της δεκαετίας της κρίσης έλεγε ότι δεν πρέπει να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα παράγουμε. Συμβαίνει τώρα αυτό; Ας θυμηθούμε τη μνημειώδη απάντηση του Ερνεστ Χέμινγουεϊ, όταν τον ρώτησαν πώς χρεοκόπησε, ενώ είχε τόσα έσοδα από τα βιβλία και τα βραβεία του: «gradually, then suddenly»
Τόσο η βαριά Δεξιά όσο και η ιδεολογικοποιημένη Αριστερά είναι αριθμητικά πεπερασμένες. Είναι και λίγοι και μακριά από κάθε πολιτική κινητικότητα. Αυτοί που πάντα αποτελούν γρίφο είναι οι κεντρώοι: Οι «νοικοκυραίοι», οι της «μεσαίας τάξης», οι «κυρ Παντελήδες», οι «όπου φυσάει ο άνεμος», οι «αιχμάλωτοι της παράστασης νίκης»
Την αλήθεια είπε ο ανθρωπος. Ο Τσακαλώτος προσέφερε υπηρεσία τόσο στον Βαρουφάκη όσο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά στην αριστερόστροφη πτέρυγά του. Είπε «εμείς τον θέλουμε». Απομένει μόνο ένα βαρουφακικό «κι εγώ σας θέλω» για να δέσει η σούπα. Δεν φταίει ο Ευκλείδης που αποκάλυψε το σαχλό του πράγματος...
Η κοινή γνώμη κάθε χώρας συλλέγει μόνο τα θετικά των υπολοίπων χωρών και κατακεραυνώνει την κυβέρνησή της που δεν τα έχει πετύχει στη δική της κοινωνία. Μια αόριστη μουρμούρα αναδύεται από τις αναπτυγμένες κοινωνίες, όπου αρκεί ο εμπρηστικός λόγος κάποιων λαϊκιστών για να τη μετουσιώσει σε πολιτική διαμαρτυρία και αντισυστημική –δήθεν– ψήφο
Ο Μητσοτάκης θα περιμένει να δει πώς θα πάει το καλοκαίρι (και εντός και εκτός) και κάπου εκεί στα τέλη Αυγούστου θα πάρει την οριστική του απόφαση. Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον καταγγείλει, είτε πάει σε κάλπες είτε δεν πάει. Δεν είναι ο Αλέξης το πρόβλημα του Κυριάκου, η δυστοπική πραγματικότητα είναι
Η αντίστροφη μέτρηση για τα εγκαίνια του ιστορικού κτιριακού συγκροτήματος του Μεσοπολέμου που μετά την ανάπλασή του θα στεγάζει και πάλι την κεντρική αγορά τροφίμων έχει αρχίσει. Και αναμένεται ότι θα γίνει γαστρονομικός πόλος έλξης ντόπιων και επισκεπτών της πόλης
Μια σπάνια συνάντηση στον «Ιανό» με την πρώην υπουργό και επίτροπο. Καμία σχέση με την αυστηρή και άκαμπτη Αννα. Ενα ωραίο ον, γυναίκα. Από τις εξαιρέσεις που χαίρουν σεβασμού και εκτίμησης