Φτάσαμε τώρα, στα όρια των αντοχών μας, αποθεώνοντας την καχυποψία και την έλλειψη επικοινωνίας. Πώς να δεχτεί ο Σουηδός ότι ο Κύπριος είναι «συμπολίτης» του, όταν δεν είναι βέβαιος ότι η Κύπρος ανήκει στην Ευρώπη ή στη Μέση Ανατολή; Πώς να αισθανθεί ο Ολλανδός ότι έχει κοινά στοιχεία με τον Ιταλό της Σαρδηνίας;

Ποιος θα δείξει στο μαθητή να τρώει καλά και υγιεινά; Οι γονείς του; Κι αν δεν είναι σε θέση; Το σχολείο δεν είναι συμπλήρωμα. Είναι ο θεσμός που η πολιτεία όρισε να εξανθρωπίσει τα μέλη της.

Το έλλειμμα πολιτισμού, που βιώνουμε σήμερα, έχει τις ρίζες του και στην αδυναμία του σχολείου να δώσει αισθητική παιδεία στους μαθητές του. Μάθαμε να ζούμε σε μια κοινωνία «αντιγραφής» και συμπλεγματικών ενστίκτων απέναντι σε μορφές «μεσσιανισμού». Έχουμε ανάγκη από αυτοπεποίθηση και γνήσια ιδιαιτερότητα.

Η αρχή της δίκαιης και ειλικρινούς αξιολόγησης δυστυχώς, δεν λειτουργεί όσο θα έπρεπε στα ελληνικά σχολεία.

H ελληνική κοινωνία φυλακίστηκε στο συντηρητισμό και στην πολιτική καθυστέρηση. Πάει ο νέος πλούσιος και σπάταλος από τη φύση του, στο σχολείο και βγαίνει μίζερος κι ανήμπορος απ΄ τη «σοφία» των μέτριων και ταπεινών. Βλέπει τη διάσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης, καταλαβαίνει το ψέμα, χάνει την εμπιστοσύνη του και βαριέται φρικτά. Κι όποιος βαριέται στην κρίσιμη εποχή της εφηβείας, βαριέται σε όλη του τη ζωή.