Γκαζάκια σε σπίτια δημοσιογράφων και πολιτικών, εργαζόμενη κινδύνευσε να καεί ζωντανή σε ραδιοφωνικό σταθμό. Στο Twitter «πλακώνονται» μερικοί μόνοι τους, σαν να ξέμειναν στο 2011. Αλλά η κοινωνία είναι αλλού. Απόδειξη ότι πολιτικοί αρχηγοί, 11 χρόνια μετά το «Παπούλια προδότη», κυκλοφορούν μέρα παρά μέρα στον δρόμο και βγάζουν σέλφι. Σε ποιους δεν αρέσει αυτό; 

Από την πλευρά του, η ακύρωση της πρεμιέρας της «Μήδειας» του Μποστ στην Επίδαυρο την Παρασκευή, γιορτάστηκε ως νίκη. Και ας έφυγαν απογοητευμένοι και απορημένοι χιλιάδες άνθρωποι, Ελληνες και ξένοι, που μπορεί να προγραμμάτιζαν εδώ και εβδομάδες αυτό το σύντομο ταξίδι για να παρακολουθήσουν μια παράσταση στον ιερό χώρο 

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πρώτα έστησε δέκα κάλπες στη Βουλή για τους πολιτικούς του αντιπάλους, σαν σε σαλούν του Λούκι Λουκ, και τέσσερα χρόνια μετά πανηγυρίζει ενώ δύο υπουργοί του οδηγούνται σε Ειδικό Δικαστήριο. Ενας απλός πολίτης-εργοδότης, που δεν θέλει να ελέγξει κανέναν «αρμό», τι θα έκανε αν κατηγορούνταν συνεργάτες του; 

Προς τι όμως το σοκ; Ως προς την ελευθερία του Τύπου, ο Πρωθυπουργός δεν μίλησε καν για την απολύτως ελεύθερη, πρωτοσέλιδη χυδαιότητα του ακραίου κιτρινισμού. Και ούτε ρώτησε πώς γίνεται μετά από τρία χρόνια έρευνας να μην υπάρχει ούτε μια καταγγελία για push forward του Ερντογάν...

Τελικά τι θέλουμε; Εναν Ερντογάν «απρόβλεπτο», ή έναν Ερντογάν στο «μαντρί»; Γιατί αν θέλουμε να παραμένει υπό έλεγχο πρέπει να μπορεί, όχι μόνο να κάνει κυβίστηση για τα βέτο και την περιλάλητη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, αλλά και να μπορεί να πουλήσει στο εσωτερικό ότι πήρε κάτι, πέρα από προειδοποιήσεις για ηρεμία στο Αιγαίο…

Υπάρχουν υπουργεία που χαίρεται ένας υπουργός να τα παραλαμβάνει και άλλα που κάνει το σταυρό του να βγει ζωντανός. Ο συγκεκριμένος ανέλαβε τα εργασιακά και την πιο προσβλητική ιστορία του κράτους, τον εμπαιγμό για την έκδοση των συντάξεων. Και βγάζοντας αριστερό φλας προσπέρασε τις κορώνες για «ερπύστριες» και «οδοστρωτήρες»