Πρέπει ή δεν πρέπει να έχει βήμα στα κανάλια η Χρυσή Αυγή; Το θέμα άρχισε να κουβεντιάζεται στη χώρα μας πολύ πρόσφατα, στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει γίνει και ξαναγίνει δίχως κοινά αποδεκτή κατάληξη. Ειδικά στη Γαλλία, η συζήτηση άνοιξε πριν χρόνια εξ αιτίας του Λεπέν και υπήρξαν περίοδοι κανονικού διχασμού της κοινής γνώμης πάνω σ’ αυτό.
Η μία άποψη λέει πως όσο τα φασιστοειδή κινούνται στη σκιά, τόσο μεγαλύτερες δυνατότητες έχουν να ξεγελάσουν τον απλό άνθρωπο. Αν τους δοθεί βήμα, αν βγουν στο φως, τότε υποχρεώνονται να εξηγήσουν τις πολιτικές θέσεις τους, να αποκαλύψουν τους βαθύτερους στόχους τους, να δείξουν στον κόσμο το πραγματικό τους πρόσωπο. Μόνο τότε γίνεται κατανοητό απ’ όλους πόσο αποκρουστικό και επικίνδυνο είναι αυτό το πρόσωπο και μόνο τότε θα επιτευχθεί η απομόνωση από όλους. Η θέση αυτή είναι λογικοφανής.
Η δεύτερη άποψη (την οποία ασπάζομαι) είναι ότι δεν πρέπει να τους δίνεται βήμα, διότι αυτό εξυπηρετεί 100% τους πολιτικούς σκοπούς τους. Οι φασιστικοί πυρήνες δεν απευθύνονται σε όλη την κοινωνία, ούτε θέλουν να πείσουν ή να στρατολογήσουν το σύνολο του εκλογικού σώματος. Απευθύνονται σε μια (ούτως ή άλλως) μειοψηφία, η οποία αναζητά νομιμοποίηση και έξοδο από το περιθώριο. Θεωρώ λανθασμένη την προβολή των Χρυσαυγιτών, ακριβώς για τους ίδιους λόγους που οι ειδικοί θεωρούν λανθασμένη μέθοδο καταπολέμησης των ναρκωτικών την προβολή αποκρουστικών εικόνων με σύριγγες και αίματα στα μπράτσα. Οι εικόνες αυτές λειτουργούν πράγματι αποτρεπτικά για το 90% του πληθυσμού που δεν θα έπεφτε ποτέ στα ναρκωτικά και εμπεδώνουν ακόμα περισσότερο την αποκρυσταλλωμένη άποψη τους. Όμως λειτουργούν διαφημιστικά και ηδονικά για το μικρό κομμάτι του πληθυσμού που για διάφορους λόγους είναι επιρρεπές σε κάτι τέτοιο.
Γι’ αυτό άλλωστε, οι Χρυσαυγίτες επιδιώκουν την επίδειξη του τραμπουκισμού τους. Δεν είναι ηλίθιοι, αλλά αδιαφορούν πλήρως για την άποψη της μεγάλης μάζας. Σκοπός τους είναι ο κάθε Κασιδιάρης να φτιάξει άλλους τριάντα όμοιους του, όχι να πείσει τριακόσιους απλούς ψηφοφόρους.
