Παρότι θεωρώ οτι οι μεταρρυθμίσεις είναι η ικανή αλλά όχι αναγκαία συνθήκη για την οικονομική επανάκαμψη της χώρας -η αναγκαία συνθήκη είναι η έξοδος από το ευρώ- ομολογώ εν τούτοις ότι υπάρχει ένα παράδειγμα το οποίο με προβληματίζει: οι βαλτικές χώρες. Παρ’ όλο που δεν έφυγαν από το ευρώ και παρ’ όλο που βίωσαν οικονομική κρίση ανάλογη με της Ελλάδας, επανέκαμψαν.
Ο λόγος για τον οποίο συνέβη αυτό είναι απλός: σε αντίθεση με όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις που έθεσαν και θέτουν ως την απόλυτη προϋπόθεση τη διατήρηση ενός υπερτροφικού δημόσιου τομέα με ό,τι αυτό συνεπάγεται όσον αφορά την φορολογία, οι χώρες της Βαλτικής επέλεξαν να αντιμετωπίσουν τα δημοσιονομικά τους προβλήματα κατά ¾ με μείωση των δημοσίων δαπανών και με μόλις κατά ¼ με αύξηση των φόρων. Έτσι μόνο το 2009 οι χώρες της Βαλτικής μείωσαν τις δημόσιες δαπάνες κατά 8%-10%.
Σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικοί υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να απολυθεί ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος, η Λετονία έκλεισε το 50% των κρατικών οργανισμών, μείωσε τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30% ενώ επέβαλε σε όσους παρέμειναν μείωση αποδοχών κατά 25%.
Τα αποτελέσματα της διαφοράς πολιτικής σε Ελλάδα και Λετονία είναι σήμερα εμφανή. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Λετονία βίωσαν την περίοδο 2008-2010 μια μείωση του ΑΕΠ κατά περίπου 24%. Όμως στην Λετονία των μεταρρυθμίσεων το 2013 το ΑΕΠ υπολείπετο κατά μόλις 4% το ΑΕΠ του 2008 ενώ στην Ελλάδα των αντιμεταρρυθμίσεων το ΑΕΠ του 2013 υπολείπετο το ΑΕΠ του 2008 κατά 23%!
Ολη η ιστορία της χώρας από τότε που ιδρύθηκε μέχρι σήμερα είναι μια ιστορία δανεισμού και χρεοκοπιών. Αυτό ήταν πάντοτε το modus vivendi της Ελλάδας –όλα τα άλλα είτε προέρχονται από μαρξιστές είτε από φιλελεύθερους αποτελούν εξωραϊστικά παραμύθια
Γενικότερα και σε αντίθεση με την απανταχού της οικουμένης δαχτυλοδειχτούμενη Ελλάδα, οι τρείς χώρες της Βαλτικής υπήρξαν τα αστέρια της οικονομικής ανάπτυξης στην ΕΕ την περίοδο 2010-2013. Η Λετονία π.χ. μεταξύ των ετών 2011-2014 βίωνε μέση ετήσια οικονομική ανάπτυξη 4,5% και σημαντική μείωση της ανεργίας.
Ωστόσο δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα μπορεί να ακολουθήσει το παράδειγμα των Βαλτικών χωρών. Για δύο κυρίως λόγους:
α) Διότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει μια κρίσιμη εκλογική μάζα που να τάσσεται υπέρ των ριζικών μεταρρυθμίσεων (δηλαδή της απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων). Το να συζητάμε πώς θα ήταν αν υπήρχε αυτή η εκλογική μάζα θυμίζει το επιχείρημα της γιαγιάς αν είχε ρόδες.
β) Διότι η Ελλάδα σήμερα δεν βιώνει καμία εξαιρετική κατάσταση. Ολη η ιστορία της χώρας από τότε που ιδρύθηκε μέχρι σήμερα είναι μια ιστορία δανεισμού και χρεοκοπιών. Αυτό ήταν πάντοτε το modus vivendi της Ελλάδας –όλα τα άλλα είτε προέρχονται από μαρξιστές είτε από φιλελεύθερους αποτελούν εξωραϊστικά παραμύθια. Και αυτή η κατάσταση θα συνεχιζόταν πιθανότατα επ’ άπειρον αν οι Έλληνες πολιτικοί δεν έκαναν το μοιραίο λάθος να την εντάξουν στην ευρωζώνη.
Γι’ αυτό λοιπόν συγχαρητήρια στις χώρες της Βαλτικής, πλην όμως δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα.
Ριζικές μεταρρυθμίσεις σημαίνει απόλυση δημόσιων υπαλλήλων, κατά τον συγγραφέα. Το πρόβλημα φίλτατε συγγραφέα είναι ότι οι ιδεοληψίες, αριστερές και νεοφιλελέυθερες, δεν επιτρέπουν να αναδειχθούν όσοι σοβαροί έχουν μείνει στην πολιτική. Και το άρθρο σας, το συγκεκριμένο, δεν συγκαταλέγεται στα “σοβαρά”.
To καινούριο site είναι δύσχρηστο σε απίστευτο βαθμό.Τα σχόλια δεν διαβάζονται και είναι πολύ δύσκολο να βρεις αυτό που θέλεις.Στην ενότητα scripta δεν αναφέρεται ο συντάκτης του άρθρου παρά μόνο αφού ανοίξεις το άρθρο.Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα σε όλες τις λειτουργίες του site.Ελπίζω να διορθωθούν όλα, αλλά πολύ φοβάμαι ότι το πρόβλημα είναι δομικό.Θα φύγουν πολλοί -έως όλοι- οι παλιοί αναγνώστες, είμαι βέβαιος.Τέτοιες εκπλήξεις δεν είναι ευχάριστες.Κάντε κάτι.
Πες μας εσύ τι σημαίνει ριζικές μεταρρυθμίσεις για να σε πάρουμε στα σοβαρά εσένα.
Κατά την ταπεινή μου άποψη ριζικές μεταρρυθμίσεις σημαίνει απόλυση δημόσιων υπαλλήλων, κλείσιμο αχρείαστων οργανισμών αλλά και προσλήψεις νέων υπαλλήλων ή αντικαταστάσεις υπαλλήλων με νέους σε τομείς που χρειάζονται να επιταχυνθεί το έργο της διοίκησης ή των υπηρεσιών. Πχ ικανοί υπάλληλοι στα δικαστήρια μετά από διαγωνισμό και όχι μετατάξεις καθαριστριών του Υπ.Οικ. που βρέθηκε να έχουν κάποιο πτυχίο. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ & ΟΧΙ 5ΛΕΠΤΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ. ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΩΝ ΥΠΑΛΗΛΛΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑΝ ΕΚΤΟΣ ΑΣΕΠ. ΚΛΠ….
Άντε, πες πως απολύθηκαν οι “κακοί” Δ/Υ. Πες πως διάφορα πικρόχολα liberal blogs, “αντιπαθείς” δημοσιογραφικές φωνές κλπ. καταφέρνουν να συσπειρώσουν μια μερίδα κόσμου και να στρέψουν τη συνείδησή του ενάντια στον βολεμένο αντιπαραγωγικό Δ/Υ. Υπάρχουν πολλά ‘αν’. Κατ’αρχήν, οι χώρες της βαλτικής έχουν εγγύτητα με πολύ ισχυρότερες οικονομίες, δηλαδή βρίσκονται σε περιβάλλον θετικών εξωτερικοτήτων, διευκολύνοντας επενδύσεις και μεταφορές (άγνωστες έννοιες για την βαλκανική χερσόνησο), ενώ η γειτνίαση με τον Ρώσο μπαμπούλα, τις έχει μετατρέψει σε κακομαθημένα παιδιά των Ευρωπαίων και του ΝΑΤΟ, κατ’ επέκτασιν. Σε μια χώρα με διπλάσιο πληθυσμό από αυτόν των χωρών της Βαλτικής, όπως η Ελλάδα, το κοινωνικό και εργασιακό σύστημα θα μπορούσε άραγε να απορροφήσει το κύμα ανεργίας? Είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο? Πως αντιμετώπισαν αυτές οι χώρες το πρόβλημα, πέρα από την προφανή μετανάστευση στη γειτονική Σκανδιναβία και στην -λατρεμένη τους- Γερμανία και η οποία πλασματικά μείωσε την ανεργία.
Καλά, για πολιτικό κόστος δεν το συζητάμε. Τέτοιου είδους αποφάσεις, θα μπορούσε κάλλιστα να τις περάσει η “επερχόμενη” οικουμενική…
ωραια το τριτο σχολιο πως το βλεπεις? γιατι οι ξαφνικες μεταρρυθμισεις αν δεν ειναι καλα μελετημενες εχουν δυσκολιες
Αναγκαία προϋπόθεση για την ανάκαμψη της χώρας είναι ο θεσμικός εκσυγχρονισμός που μόνο μέσα στο ευρώ και υπό την πίεση των θεσμών της ΕΕ μπορεί να πραγματοποιηθεί. Γιαυτό είστε τελείως λάθος, η έξοδος από το ευρώ θα δώσει μια νομισματική ανάσα στην Ελλάδα αλλά θα την καταδικάσει σε μακροχρόνια θεσμική καθυστέρηση.