Οπως είναι γνωστό τούς τελευταίους μήνες η αντιπολίτευση (δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία του λαού) της Βενεζουέλας βρίσκεται στους δρόμους διαμαρτυρόμενη επειδή η κυβέρνηση αρνείται να προχωρήσει στην διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανάκληση του Προέδρου Μαδούρο αν και πληρούνται οι συνταγματικοί όροι για την διεξαγωγή του.
Το ερώτημα στην Βενεζουέλα δεν είναι αν θα αποδεχθεί το «λαϊκιστικό» καθεστώς Μαδούρο τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος. Θα τα αποδεχθεί όπως ακριβώς τα αποδέχθηκε πριν από ένα έτος το επίσης «λαϊκιστικό» (αν και οικονομικά επιτυχημένο) καθεστώς της Βολιβίας. Το δημοψήφισμα εκεί αφορούσε το αν θα έδινε το λαός το δικαίωμα στον πρόεδρο της χώρας Εβο Μοράλες να κατέβει για τέταρτη φορά υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές,κάτι το οποίο απαγόρευε το σύνταγμα της χώρας. Ο λαός στην πλειοψηφία του απέρριψε την πρόταση του Μόράλες και ο τελευταίος ως όφειλε συμμορφώθηκε με την λαϊκή εντολή.
Με άλλα λόγια βλέπουμε ότι στα «λαϊκιστικά» καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής μπορεί να τίθεται θέμα κατά πόσον θα πρέπει να διεξαχθεί ένα δημοψήφισμα (Βενεζουέλα), αλλά ποτέ, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν τέθηκε θέμα αν η κυβέρνηση θα αποδεχθεί τα αποτελέσματα του. Για αυτό άλλωστε ο Μαδούρο έχει στυλώσει τα πόδια και αρνείται την διεξαγωγή του.
Ας αφήσουμε τώρα τα «λαϊκιστικά» καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής και ας έρθουμε στην ευρωπαϊκή Ελλάδα. Και εδώ η κυβέρνηση προσέφυγε στον λαό θέτοντας προς ψήφιση του ελληνικού λαού το ερώτημα αν αποδέχεται ένα τρίτο μνημόνιο η όχι. Και η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού απάντησε αρνητικά (προσωπικά ψήφισα «Ναιι όπως ίσως να ξανάκανα, όμως αυτό δεν έχει σχέση με το επιχείρημα). Και τι έκανε το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο; Αποδέχθηκε τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος όπως έπραξε ο «λαϊκιστής» Μοράλες και όπως θα έπραττε ο Μαδούρο; Ακόμα: έσπευσε ο Ευρωπαίος Γιούνκερ και η παρέα του να ενθαρρύνει την ελληνική κυβέρνηση να ακολουθήσει την λαϊκή εντολή; Οχι ακριβώς. Στην Ελλάδα το πολιτικό κατεστημένο από την πρώτη στιγμή έγραψε στα παλαιά του υποδήματα τα αποτελέσματα και φρόντισε να μην υπακούσει στην εντολή του λαού. Χρησιμοποιώ την έκφραση «πολιτικό κατεστημένο» γιατί η απόφαση να αγνοηθούν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, δεν ήταν μόνο της κυβέρνησης, αλλά και της αντιπολίτευσης. Από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων η «φιλελεύθερη» ΝΔ, το «σοσιαλδημοκρατικό» ΠΑΣΟΚ και το «ριζοσπαστικό» Ποτάμι πίεζαν τον κ. Τσίπρα να αγνοήσει την λαϊκή βούληση. Οπως ακριβώς έγινε.
Ο,τι δηλαδή δεν θα διανοείτο ποτέ να κάνει ένα «λαϊκιστικό» καθεστώς στην Λατινική Αμερική, το έκανε με κάθε ευκολία η «φιλοευρωπαϊκή» τάξη των πολιτικών στη Ελλάδα. Για να μην αναφερθώ στους «εταίρους» στην Ευρωπαϊκή Ενωση που πίεζαν με κάθε τρόπο την ελληνική κυβέρνηση να αγνοήσει την λαϊκή βούληση. Aν η υπάρχουσα τάξη των πολιτικών στην Ελλάδα αποτελεί την αντίθεση στον «λαϊκισμό» των Λατίνων, τότε η επιλογή μεταξύ των δύο ίσως να μην είναι ιδιαίτερα δύσκολη: Con la Gente Siempre! (Με τον Λαο πάντοτε!)
Παραδέχεστε επομένως κ. Μίχα, ότι το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, αλλά και το ευρωπαϊκό εταιρικό κατεστημένο, δεν έχουν καμιά σχέση με τη δημοκρατία. Ευχαριστώ πολύ κ. Μίχα, υπήρξατε σαφής. No more questions… που λένε και στα δικαστήρια!
κ. Μίχα,
Διαβάζω στον τύπο πως προσφάτως στο Ωραιόκαστρο ο Σύλλογος Γονέων του 5ου Δημοτικού Σχολείου αποφάσισε σε έκτακτη γενική συνέλευση με ισχυρή πλειοψηφία (136 στους 138 ψηφίσαντες) τη «μη ένταξη- τοποθέτηση των προσφύγων στο χώρο του σχολείου», προειδοποιώντας πως «σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε στην κατάληψη του σχολικού κτιρίου».
Σε συνέχεια του άρθρου σας, να υποθέσω πως εγκαλείτε την Ελληνική Πολιτεία για την μη συμμόρφωσή της με την λαϊκή βούληση?
Αν ο Συλλογος Γονεων μεθαυριο αποφασισει κατα πλειοψηφια πως “αν δεν διωξουν απο το σχολειο το Χι χοντρο παιδι, θα κανουμε καταληψη του κτιριου”, πιστευετε πως θα πρεπει η Πολιτεια να συμμορφωθει με “τη λαϊκη βουληση”; Αν αποφασισουν πως “αν δεν μας γινει το Χ χατηρι, θα απαλλοτριωσουμε την Ψ δημοσια περιουσια”, θα πρεπει η Πολιτεια να συμμορφωθει?
Με τα παραπανω παραδειγματα προσπαθω να σας καταδειξω πως κανετε ενα απιθανο και εντελως ανορθολογικο άλμα: συγκρινετε την αποφαση να προχωρησει ενα συνολο σε παρανομη πραξη (=καταληψη), με νομιμα και προβλεπομενα απο το Συνταγμα δημοψηφισματα. Τι σχεση εχει το ενα με το αλλο?
Αγαπητέ κύριε Μίχα, ως ιεροκήρυκας του φιλευθερισμού δικαιούστε να κηρύτετε την αγνότητα περί την τήρηση των ‘rules’. Ως πολιτικός αναλυτής όμως, επδεικνύετε μιά πολύ περιωρισμένη ωριμότητα περί την πραγματικότητα.
Από πότε η τήρηση των δημοκρατικών κανόνων είναι σκοπός καθ’ εαυτόν? Ακόμη και στο ποδόσφαιρο κανείς δεν βρίζει τον διαιτητή γιά την μεροληψία του, αν η ανέντιμη τήρηση των κανόνων μας ευνοεί!
Ακόμη περισσότερο στην κοινωνία. Απαιτούμε τήρηση των δημοκρατικών κανόνων όταν αυτό προωθεί τα συμφέροντά μας και αδιαφορούμε ή και εναντιωνόμαστε όταν η τόση εντιμότης αντιστρατεύεται τα συμφέροντά μας. Τόσο απλά !
Η μόνη περίπτωση να υποκριθούμε ότι σεβόμαστε τους κανόνες της δημοκρατίας προκύπτει όταν ο φόβος ότι η αδικούμενη πλευρά θα αντιδράσει βίαια και θα κατισχύσει εκτιμάται μεγαλύτερης βαρύτητας από την προάσπιση των άμεσων συμφερόντων.
Με δυό κουβέντες, ο καθένας κοιτάει το συμφέρον του όπως το αντιλαμβάνεται, και οι άλλοι ας κάνουν το ίδιο. Και μόνο η απειλή βίας με σοβαρή προοπτική ευτυχούς κατάληξης γιά τον καταφεύγοντα στην βία μπορεί να κάνει και τον ισχυρότερο να δείξει μιά επιφανειακή έστω ανοχή προς κανονες που δεν τον ευνοούν.
Αυτό έκανε ακριβώς και το ελληνικό πολιτικό σύστημα στην περίπτωση του δημοψηφίσματος. Και καλώς το έκανε. Γιατί έκρινε ότι το 62% που ήθελε την έξοδο από την Ευρώπη δεν θα έκανε επανάσταση, αλλά θα αποδεχόταν ένα ‘φτύσιμο’ των κανόνων με λίγη ή περισσότερη στενοχώρια.
Βεβαίως το πολιτικό σύστημα ευθύνεται γιά την διαχρονική καχεξία και την πρό επταετίας κατάρρευση. Ομως αυτά τα φαινόμενα δεν έθιξαν όλους το ίδιο. Συνεπώς ΄μιά μερίδα πολιτών που δεν εξοντώθηκε από την κρίση δεν ήθελε με κανένα τρόπο να έχει νόμισμα τη δραχμή και να είναι εκτός ΕΕ. Και αυτής της μερίδας τα συμφέροντα εξυπηρέτησε το πολιτικό σύστημα γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του πολιτικού συστήματος ουσιαστικά δεν εθίγη προσωπικά από την κρίση και περαιτέρω θεωρεί ότι η έξοδος από την ΕΕ και το Ευρώ θα την θίξει προσωπικά πολύ άσχημα.
Παρενέβη λοιπόν με όποιον τρόπο μπορούσε και ανέτρεψε την βούληση της πλειοψηφίας. Προσωπικώς τονίζω ότι καλώς έκανε, γιατί απεδείχθη ότι χωρίς αξιο λόγου κόστος μπορούσε να προασπίσει τα συμφέροντά του αδιαφορώντας γιά την γνώμη της πλειοψηφίας, και αδιαφόρησε, και έως στιγμής δικαιώνεται από την εξέλιξη των πραγμάτων.
Εσείς είστε υπέρμαχος της ‘αγοράς’ και δη της ελεύθερης κ. Μίχα. Με άλλα λόγια της συνεχούς και αενάου σύγκρουσης συμφερόντων. Και καλώς έχετε αυτές τις απόψεις. Τι σας έπιασε σήμερα με θέματα ‘ηθικής κατηγορίας’?
“Επιτυχημένη οικονομικά” η Βολιβία που σέβεται τα δημοψηφίσματα, όταν είναι 87η σε αγοραστική δύναμη (purchasing power parity) και 119η στο δείκτη ανάπτυξης (human development index).
Το κατά πόσο τα δημοψηφίσματα αντικατοπτρίζουν τη “λαϊκή βούληση” είναι άλλο θέμα βέβαια, εκτός αν νομίζετε πως στο Ελληνικό φιάσκο είχε μπορέσει ο μέσος πολίτης να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει και κυρίως τι συνεπάγεται το:
«Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» («Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού») και το δεύτερο «Preliminary Debt sustainability analysis» («Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους»). Όσοι από τους πολίτες της χώρας απορρίπτουν την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΟΧΙ. Όσοι από τους πολίτες της χώρας συμφωνούν με την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΝΑΙ.»
Πάντως το να εστιάζει κανείς στα καθεστώτα της λατινικής αμερικής και να λέει πως “τουλάχιστον σέβονται τη λαϊκή βούληση” επειδή όταν κάνουν δημοψηφίσματα τα ακολουθούν είναι σαν να λέει πως ο Στάλιν ήταν δημοκράτης επειδή αναγνώρισε συνταγματικά σε όλους τους πολίτες το δικαίωμα να ψηφίζουν (μόνο για το ΚΚ βέβαια)…
Σύμφωνα με τον κ. Μίχα η βούληση του λαού είναι δεσμευτική για την πολιτεία και πρέπει να γίνεται σεβαστή. Δεν εγκαλεί την αντιπολίτευση γιατί πίεζε τον Τσίπρα να αγνοήσει την λαϊκή βούληση? Δεν κλείνει το άρθρο του με το “Con la Gente Siempre”? Ας απαντήσει λοιπόν ο ίδιος για το τι πιστεύει πως θα έπρεπε να γίνει τόσο στο παράδειγμα που θέτετε όσο και στο Ωραιόκαστρο.
Στο σχόλιό σας: το καταδικαστέο στο Ωραιόκαστρο δεν είναι πως οι γονείς απείλησαν πως θα προχωρήσουν σε παράνομη πράξη, αλλό το ότι αμφισβήτησαν το δικαίωμα παιδιών να πάνε σχολείο. Σε μια δημοκρατία κάποια πράγματα είναι αδιανόητο να τίθενται καν σαν ερωτήματα (π.χ. ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Επιπλέον κάποια ερωτήματα δεν επιδέχονται απάντησης ναι/οχι και επομένως ένα δημοψήφισμα δεν μπορεί να είναι άλλοθι & δεκανίκι σε μια κυβέρνηση που αδυνατεί/δεν θέλει να επωμιστεί κόστος αποφάσεων και να κυβερνήσει.
Εν προκειμένω, στο δημοψήφισμα του ’15 μια κυβέρνηση χαβαλέδων έθεσε σε δημοψήφισμα ένα άκαιρο & ασαφές ερώτημα πιστεύοντας πως θ’ αγοράσει χρόνο και θα φορτώσει στον “λαό” την ευθύνη της απόφασης. Τα αποτελέσματα τα είδαμε. Αν έπρεπε λοιπόν ο κ. Μίχας να εγκαλεί για κάτι, εκτιμώ πως αυτό θα έπρεπε να είναι το γιατί το αδιέξοδο της κυβέρνησης Τσίπρα έγινε δημοψήφισμα και όχι το πως υλοποιήθηκε η απεμπλοκή απο μια ανόητη απόφαση. Τα λοιπά, περί τήρησης συντάγματος σε καθεστώτα όπως η Βενεζουέλα του Μαδούρο δεν είναι καν άξια σχολιασμού.