Σε αυτή τη χώρα, οι άνθρωποι πάντα ελπίζουν. Ίσως ελπίζουν περισσότερο από κάθε άλλο λαό της Ευρώπης, μη έχοντας άλλη διέξοδο στα αλλεπάλληλα αδιέξοδα που εγκλωβίζονται. Κι αυτό γιατί πρόβλεψη και συνέπεια προγραμματισμού δεν υπάρχει σε καμία έκφανση του πολιτικού συστήματος.
Το σενάριο είναι περίπου γνωστό: Απογοήτευση, αδιέξοδο, ανάγκη, ελπίδα, προσδοκίες, ενθουσιασμός και πάλι διάψευση. Κάπου στη μέση, η ελπίδα στρέφει τον κύκλο της αέναης προσπάθειας, με σπανιότατες περιπτώσεις ευόδωσης. Κι αυτές περιστασιακές. Ας μου πει κάποιος ένα όριο πολιτικής αντίδρασης που λειτούργησε ως πρόταση ανάτασης και δεν διέψευσε τις «προφητείες» για αναγέννηση της κοινωνίας, στην μεταπολίτευση. Για να μην πάμε πιο πίσω, στα διακόσια χρόνια της ιστορίας μας.
Ο Μητσοτάκης, αν τελικά πετύχει την μεγάλη ανατροπή και εκλεγεί, θα είναι κι αυτός μια ελπίδα. Θα δώσει μια νέα κίνηση στον φαύλο κύκλο του πολιτικού συστήματος, που βαλτώνει στον συντηρητισμό και στον λαϊκισμό. Έτσι κι αλλιώς, είναι μια φωνή λογικής μέσα στον παραλογισμό της νοσηρής εσωστρέφειας.
Πέρα όμως από το αυτονόητο, η τάση ανάδειξής του θα πάρει αναγκαστικά τα χαρακτηριστικά μιας άλλης αρρώστιας που μαστίζει την ελληνική κοινωνία: του «μεσσιανισμού»! Γιατί είναι ομολογουμένως, πολύ δύσκολο να στηριχθεί μόνο σε μία μικρή «συνομοταξία» αστών που κατανοούν την τεράστια ανάγκη της χώρας για πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Αναπόφευκτα λοιπόν, θα κληθεί να συμπεριλάβει στην ατζέντα του μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που σίγουρα δεν μιλούν τη γλώσσα της λογικής και ούτε έχουν συνηθίσει σε μία σημειολογία καθαρών θέσεων.
Είτε για εσωκομματικές είτε για εθνικές εκλογές οι Ελληνες αποθεώνουν πρόσωπα «μεσσίες» και σε λίγο καιρό καταλαβαίνουν και πάλι ότι η χώρα δεν κυβερνιέται μόνο από έναν ηγέτη αλλά από τους παντοδύναμους μηχανισμούς του κρατισμού της
Δύσκολα λοιπόν, θα καταφέρει να διατηρήσει μια ευθεία γραμμή φιλελεύθερης διάταξης για να αλλάξει τις δομές μιας παρηκμασμένης πολιτικής πραγματικότητας. Άλλωστε, θα πρέπει πρώτα να καταφέρει να χτίσει ισορροπίες στο κόμμα του γεφυρώνοντας ασύμπτωτες γραμμές και τεράστια χάσματα. Είναι αρκετή η μεγάλη λαϊκή ορμή που θα σχηματιστεί με την εκλογή του ή θα προκληθούν εξαιτίας της μεγάλες αντιδράσεις από την συντηρητική παλαιοκομματική φράξια των βαρόνων και των οικογενειών;
Είναι πάρα πολλά τα ερωτήματα και δύσκολες οι προβλέψεις. Σε κάθε περίπτωση όμως, φέρνω πολλές εικόνες πανηγυρισμών στο μυαλό μου, από το παρελθόν, που πολύ γρήγορα έγιναν γκριμάτσες απογοήτευσης. Είτε για εσωκομματικές είτε για εθνικές εκλογές οι Ελληνες αποθεώνουν πρόσωπα «μεσσίες» και σε λίγο καιρό καταλαβαίνουν και πάλι ότι η χώρα δεν κυβερνιέται μόνο από έναν ηγέτη αλλά από τους παντοδύναμους μηχανισμούς του κρατισμού της.
Γι΄αυτό δεν εξαρτάται μόνο από την αλλαγή πλεύσης και την φερέλπιδα νίκη του φιλελευθερισμού. Δεν φτάνει ποτέ μόνο ένα πρόσωπο ή μια ομάδα ατόμων. Χρειάζεται ρήξη με υποσυστήματα και νοοτροπίες δεκαετιών που δύσκολα θα αλλάξουν χωρίς παιδεία και συντονισμένες μικρές επαναστάσεις παντού.
Όπως και να ‘χει όμως, ας περιμένουμε. Τουλάχιστον, ο Κυριάκος έχει ένα ευεργετικό «μειονέκτημα» που δεν είχαν οι άλλοι. Δεν είναι ούτε η «λαμπερή» προσωπικότητα ούτε και ο μεγάλος «παραμυθάς» που πλασάρεται ως είδωλο. Αυτό το «υστέρημα» μπορεί να ταιριάξει με τη συγκυρία και να έρθει η μεγάλη ανατροπή. Άλλωστε η πολιτική ιστορία, όπως και η ζωή, δεν είναι παρά μια συνομωσία συμπτώσεων.
<>
Περίπου τα ίδια λένε και για τον Θεοδωράκη,κι όμως κατ εμέ,είναι ίσως τα πλέον σοβαρά πολιτικά πρόσωπα που διαθέτουμε αυτή τη στιγμή.
Καλή επιτυχία σε αμφότερους,εκλογές στην ΝΔ,,συνέδριο Ποταμιού.
Δεν υπάρχουν μόνο οι παντοδύναμοι μηχανισμοί του Κρατισμού.
Υπάρχουν και οι παντοδύναμοι μηχανισμοί των Αγορών, των Μονοπωλίων, των ΜΜΕ και της παγκόσμιας Διαπλοκής.
Αν βλέπουμε και στιγματίζουμε ΜΟΝΟ τους πρώτους, υπηρετούμε τους άλλους. Τόσο απλά.
Χρόνια πολλά σε όλους κατ΄αρχήν, με υγεία και καθαρό μυαλό.
Θέλω να εκφράσω τη διαφωνία μου σε σχέση με το πού θα μπορούσε να στηριχθεί ο Μητσοτάκης, αν δηλαδή θα ήταν μια μικρή ομάδα αστών ή κάτι ευρύτερο που θα περιελάμβανε και ψηφοφόρους που ”δε μιλούν τη γλώσσα της λογικής”. Η αποχή της τάξης του 45% στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, κατά την γνώμη μου, δείχνει μια ισχυρή απόσταση από τα πανηγύρια που ζήσαμε τον τελευταίο χρόνο. Όπως και τα ποσοστά της αποχής στο δημοψήφισμα, μαζί με το 40% του Ναι. Πίστεύω ή θέλω να πιστεύω, πως οι αρχές του αστικού πολιτισμού δεν μας έχουν εγκαταλείψει ανεπιστρεπτί, και πως με την κατάλληλη ευκαιρία, θα εκφραστούν είτε κοινωνικά είτε πολιτικά. Οι εκλογές στη ΝΔ, είναι φανερό πως δεν ενδιαφέρουν μόνο του νεοδημακράτες, και γι΄αυτό η υποψηφιότητα του Μητσοτάκη, με τα προσωπικά του χαρακτηριστικά, είναι η καλύτερη υποψηφιότητα για την αρχηγία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Προσωπικά, εύχομαι να κερδίσει το χρίσμα, και πιστεύω πως θα βρει συμμάχους από όλους τους υγιείς χώρους.
Ωραιότατο!
΄Ετσι ακριβώς είναι, όπως τα λέτε. Οι δυσκολίες τεράστιες να γίνει σοβαρό κράτος η Ελλάδα, ο Μητσοτάκης όμως είναι ελπίδα για την Ελλάδα, όχι μόνο για τη ΝΔ. Αλλά εγώ κρατάω μικρό καλάθι για το αν θα εκλεγεί, γιατί αυτός ο λαός απέδειξε, περισσότερο από ποτέ μέσα στο 2015, πόσο άθλια ανώριμη κι αμόρφωτη είναι η πλειονότητά του. Ακόμα κι αν τον εκλέξουν, θα είναι απλώς μια έκλαμψη ωριμότητας μέσα στους ωκεανούς ανωριμότητας που χαρακτηρίζουν την πλειονότητα των Ελλήνων.
Στην Ελλάδα
δεν υπάρχουν μονοπώλια εκτός από κρατικά τύπου ΔΕΗ και ημι-κρατικά τύπου ΟΠΑΠ.
Τα ΜΜΕ είναι σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτα ή μπλεγμένα με κρατικοδίαιτή επιχειρηματικότητα, που είναι και ο λόγος που όλες οι κυβερνήσεις, με πρώτη πρώτη την τωρινή, προσπαθούν να τα χειραγωγήσουν (δηλαδή κι άλλος κρατισμός και τύφλα να ‘χει η ελευθεροτυπία).
Όσο για τους “παντοδύναμους μηχανισμούς των της παγκόσμιας Διαπλοκής” δεν μπορώ παρά να πω, ότι μόνο ταινίες του James Bond μπορούν να ικανοποιήσουν τέτοιες ευφάνταστες ονειρώξεις. Δεν υπάρχει «διεθνείς διαπλοκή», υπάρχει απλώς διαπλοκή, εντός συνόρων, εκτός, παντού. Είναι κάτι που χρειάζεται μόνο δύο συναλλασσόμενους οι οποίοι ποτέ δεν εκλείπουν στην περήφανη κοινωνία μας.
Εννοείται πως οι (όντως παντοδύναμοι) μηχανισμοί των Αγορών δεν είναι τίποτα άλλο από το συνάθροισμα όλων των ιδιωτών που επενδύουν τα χρήματα τους, συμπεριλαμβανομένων όλων μας. Όποιος τις βλέπε ως ξένο, ετερόκλητο ή ετερόχθων σώμα, απλά αγνοεί τα βασικότερα πράγματα για την οικονομία πράγμα που κάνει οποιαδήποτε περεταίρω συζήτηση άσκοπη.
Τέλος πάντων, Όχι, δεν ισχύει αυτό που λέτε γιατί δεν υπάρχουν αυτό που λέτε στον πραγματικό κόσμο.