Oταν μια μητέρα πρόσφυγας από τη Συρία στην Ιορδανία απευθύνθηκε στην Μάχα Σαλίμ Αλ-Ασκάρ, διευθύντρια δημοτικού σχολείου της Ιορδανίας, προκειμένου να δεχθεί στο σχολείο την κόρη της, εκείνη της απάντησε «Δεν έχω χώρο». Η συριακή κρίση έχει προσθέσει δεκάδες χιλιάδες προσφυγόπουλα στις ήδη πολυπληθείς σχολικές αίθουσες της Ιορδανίας.
Ωστόσο η μητέρα δεν το έβαλε κάτω. Η κόρη της είχε ήδη απορριφθεί από πολλά σχολεία. Κάπως έτσι η Μάχα έκανε μαζί της μια συμφωνία «Θα εγγράψω στο σχολείο την κόρη σας, αν φέρετε μια καρέκλα για εκείνη».
Από τότε η Μάχα αρνήθηκε να διώξει από το σχολείο που διευθύνει εδώ και 10 χρόνια κάποιο προσφυγόπουλο. Οι περισσότεροι γονείς ακολούθησαν το σκεπτικό της, φέρνοντας όλοι πλαστικές καρέκλες μαζί τους, ώστε τα παιδιά τους αφού διέφυγαν της βίας και του πολέμου στην πατρίδα τους, να μπορούν να έχουν ένα μέρος για μάθηση.
«Μόλις αποδέχθηκα έναν μεγάλο αριθμό από προσφυγόπουλα της Συρίας, υπήρξε μια αύξηση στους αριθμούς», λέει. «Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε είναι ότι οι ιορδανοί μαθητές είχαν ήδη εξαντλήσει τη χωρητικότητα του σχολείου».
Το Khawla Bint Tha’alba έχει 356 μαθητές και φιλοξενεί 65 Σύρους μαθητές. Ωστόσο η αποδοχή και μόνο των μαθητών δεν είναι μια συνολική λύση. Οι δάσκαλοι στην Ιορδανία έχουν ένα επιπρόσθετο βάρος. Να διαχειριστούν το ανείπωτο τραύμα των προσφύγων μαθητών τους.
Πόσο έτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία να δεχτεί στα σχολειά της τα προσφυγόπουλα; Πόση δουλειά έχει γίνει κατά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού μέσα στις σχολικές αίθουσες της Ελλάδας; Πόσος χρόνος υπάρχει για μια τέτοια προετοιμασία;
«Είχαμε μαθητές με ψυχολογικό τραύμα», λέει η Μάχα. «Μια μαθήτριά μας, ήρθε από περιοχή που είχε βομβαρδιστεί και ήταν φοβισμένη. Υπήρχε επίσης μια άλλη μαθήτρια που έχασε τον πατέρα της».
Ο πόλεμος στη Συρία που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις που γνώρισε ο πλανήτης έχει ως αποτέλεσμα 4,8 εκατομμύρια πρόσφυγες σε όλον τον κόσμο. Οι περισσότεροι διέφυγαν σε γειτονικές χώρες όπως η Ιορδανία, όπου ζουν προσωρινά περισσότεροι από 635.000 χιλιάδες πρόσφυγες. Στη χώρα μας είναι ίσως νωρίς να μιλάμε για το πού θα πάνε σχολείο τα προσφυγόπουλα όταν δεν έχουμε καν αντιμετωπίσει το πού αυτά κοιμούνται, πού τρώνε και πού ζουν.
Ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, προανήγγειλε σχέδιο δράσης για την εκπαιδευτική προσαρμογή των προσφυγόπουλων που θα παραμείνουν στην Ελλάδα. «Με αναμμένα καλοριφέρ ή χωρίς;», αυθόρμητα αναρωτιέται κανείς που ξέρει την κατάσταση στην δημόσια εκπαίδευση… και δεν είναι το μόνο. Πόσο έτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία να δεχτεί στα σχολειά της τα προσφυγόπουλα; Πόση δουλειά έχει γίνει κατά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού μέσα στις σχολικές αίθουσες της Ελλάδας; Πόσος χρόνος υπάρχει για μια τέτοια προετοιμασία; Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του υπουργείου, δεν είναι ακόμα σαφές αν όλος αυτός ο σχεδιασμός προβλέπει προσλήψεις αναπληρωτών ή ανακατανομή του υπάρχοντος δυναμικού.
Στην Ιορδανία έλειπαν οι πλαστικές καρέκλες. Στην Ελλάδα κι αν αυτές υπάρχουν, λείπουν τα υπόλοιπα. Και είναι, δυστυχώς, τα δύσκολα…
Kυρία Αλαφούζου καλησπέρα σας! Θα έλεγα να ερωτήσουμε τους Μωαμεθανούς πόσον ετοιμοι είναι γιά τα ελληνικά σχολεία! Έχοντας επισκεφθεί την κοινωνίαν της Χόμς-Χάμας την εξάλλως φονταμενταλιστικήν αμφιβάλλω πολύ αν ήλθαν εδώ γιά άλλον λόγον πάρεξ να μας δείξουν μέσω του Χιτζάμπ την ταυτότητά τους!
Είναι απλό. Χωρίζονται οι μαθητές σε διαφορετικά Δημοτικά. Κάθε Δημοτικό έχει ένα τμήμα ένταξης που παρακολουθούν μαθήματα ελληνικής γλώσσας. Από την συνεργασία του δάσκαλου από το τμήμα ένταξης και των υπολοίπων δασκάλων κάνουν όλο και περισσότερες ώρες στην κανονική τους τάξη μέχρι να αυτονομηθούν από το τμήμα ένταξης. Το ίδιο μπορεί να γίνει στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Έτσι εντάχθηκε και η κόρη μου σιγά – σιγά στο γερμανικό Γυμνάσιο, όταν είμαστε πέρυσι στη Γερμανία. Υπάρχουν τρόποι και μέθοδοι πιο σύγχρονοι και Ευρωπαικοί από ότι στην Ιορδανία…
Όσον αφορά τον ρατσισμό και άλλα προβλήματα, έχουμε ήδη εμπειρία με αλλοδαπούς πάνω από 25 χρόνια. Μάλιστα τότε είχαμε και πολλούς περισσότερους από αυτούς που αναμένουμε να έρθουν τώρα. Αρκετοί μάλιστα από τους πρόσφυγες έχουν αρκετά καλή παιδεία…
H ξενοφοβία κι ο…ρατσισμός είναι το προβλημα; Τα κενά στα σχολεία όχι; έχουμε επαρκή αριθμό δασκάλων-καθηγητών κι έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα; Η γλώσσα δεν είναι πρόβλημα; ή μήπως θα μπουν με τα υπόλοιπα παιδάκια που ήδή πάνε δημοτικό και θα κάνουν απ’ ευθείας…ελληνικά;
Δεν υπάρχει “ξενοφοβία και ρατσισμός” στις σχολικές αίθουσες. Αυτό είναι δημιούργημα της αποικιοκρατίας της δύσης που παίρνει ως δεδομένο ότι όλες οι κοινωνίες οφείλουν να ακολουθούν όλες τις παθογένειες. Αυτά είναι ξενόφερτα ήθη και δεν έχουν φτάσει ακόμα εδώ. Ο ρατσισμός που υπάρχει είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που υπονοούν πολλοί σήμερα. Είναι το χοντρό παιδί, το αδύνατο, με τα γυαλιά ή το χαμηλών τόνων. Έχω δει σε σχολεία παιδιά δεκάδων εθνικοτήτων αλλά ποτέ εθνοτικό ρατσισμό.
Σχετικά με την Ιορδανία εκεί περιμένουν να μάθουν αραβικά και γενικά την παιδεία που θα είχαν στη Συρία. Αυτοί που έρχονται κατ’εδώ δεν είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία πρόσφυγές αλλά μετανάστες. Δεν θέλουν να γυρίσουν πίσω ενώ μάλλον δεν θα δέχονταν να σπαταλήσουν το χρόνο τους στην μάθηση ελληνικών όταν μπορούν να μάθουν κατευθείαν αγγλικά και γερμανικά.
Το κακό είναι ότι όσοι αποφασίζουν για την εκπαίδευση που παρέχεται από το κράτος μέσω των δημοσίων σχολείων, αλλά και οι περισσότεροι από όσους αρθρογραφούν, στέλνουν τα δικά τους παιδιά σε ιδιωτικά σχολεία ….
Σαν τους μεγαλοσχήμονες κατοίκους βορείων προαστίων που κουνάνε το δάχτυλο σε όσους ζουν πλησίον χώρων που προορίζονται για να λειτουργήσουν τα λεγόνα hotspots.
Εκτός από την “ξενοφοβία”, υπάρχει τίποτα άλλο που να σας ανησυχεί κυρία μου ;