Πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν εκατομμύρια συμπολίτες μας που δεν αντιλήφθηκαν τη μεγάλη απάτη. Που δεν είδαν ένα ένα τα κομμάτια του παζλ που είχαν φτιάξει για να περιγράψουν το μέλλον με το κόμμα της καρδιάς τους να εξαφανίζονται, και να μένει στη θέση τους το κενό. Πώς γίνεται να μην αντιδρούν εκείνοι που υπήρξαν θύματα (και ακούσιοι συναυτουργοί) μιας γιγάντιας παραπλάνησης.
Είναι αυτοί που πίστεψαν ότι ο κατώτερος μισθός θα πάει στα 750 ευρώ, ότι θα πάρουν δώρο Χριστουγέννων, ότι δεν θα ξαναπληρώσουν ΕΝΦΙΑ, ότι δεν θα πειραχτούν οι συντάξεις τους και τα όρια ηλικίας, ότι θα επαναπροσληφθούν. Είναι αυτοί που κατήγγελλαν τους Τσολάκογλου για τα πραξικοπήματα με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τα Προεδρικά Διατάγματα και τις διαδικασίες κατεπείγοντος που τώρα δεν προλαβαίνουν να τις μετρούν. Είναι αυτοί που ξεσηκώνονταν για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τα αεροδρόμια, τον Αστέρα, τα λιμάνια, και είχαν πιστέψει ότι όλες οι αυτές συμφωνίες θα ακυρωθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτοί που κατηγορούσαν τα κόμματα του παρελθόντος για νεποτισμό και πελατειακό κράτος και βλέπουν το δικό τους να μην αντιλαμβάνεται την έννοια «δημόσια θέση» χωρίς έναν κομματικό υπάλληλο ή συγγενή του να την καταλαμβάνει.
Είναι οι ίδιοι που παρασύρθηκαν στο κίνημα «δεν πληρώνω» και τώρα παραλαμβάνουν τα χρεωστικά. Είναι οι εύπιστοι της Σεισάχθειας που τώρα στριμώχνονται να προλάβουν να υπαχθούν στο μισητό νόμο Κατσέλη. Είναι εκείνοι που κατηγορούσαν τον «δολοφόνο Στουρνάρα» γιατί τα παιδιά πεθαίνουν από τα μαγκάλια και τώρα βλέπουν να μειώνονται οι δικαιούχοι του επιδόματος θέρμανσης. Είναι αυτοί που ούρλιαζαν για το 1,5 εκατομμύριο ανέργους και τις τόσες χιλιάδες αυτοκτονίες και τώρα παρακολουθούν άφωνοι την ανεργία να αυξάνεται και τους δυστυχείς που αυτοκτονούν να έχουν επιστρέψει στην ένοχη σιωπή που πάντα τους περιέβαλλε.
Οχι, δεν είναι ούτε κουτοί ούτε ανυποψίαστοι τόσοι εκατομμύρια συμπολίτες μας. Η εξήγηση είναι απλή. Πενθούν. Πενθούν τις ελπίδες τους, τις προσδοκίες τους, την πίστη τους σε ένα κόμμα, τον έρωτά τους σε ένα χαρισματικό αρχηγό. Και το πρώτο στάδιο κάθε πένθους είναι η Αρνηση
Είναι εκείνοι που σήκωσαν τον κόσμο γιατί η Ντόρα Μπακογιάννη «κινδυνολογούσε» για capital controls και στη συνέχεια στήθηκαν αμίλητοι και στωικοί στις ουρές των ΑΤΜ. Είναι αυτοί που οι μικροεπιχειρήσεις τους γονάτισαν από τον έλεγχο κεφαλαίων και τώρα ξεχνούν τις διαβεβαιώσεις ότι μία Τρίτη του Ιουλίου αυτός ο έλεγχος θα είχε αρθεί. Είναι εκείνοι που ψήφισαν ένα αξιοπρεπές και περήφανο «ΟΧΙ» για να δουν να εφαρμόζεται ένα πολύ πιο σκληρό και ταπεινωτικό «ΝΑΙ». Είναι οι ίδιοι που θεωρούσαν τους προηγούμενους «ευτελείς υπαλλήλους της Τρόικας» για να βλέπουν τους τωρινούς υπουργούς να μπαινοβγαίνουν μεγαλοπρεπείς στο Χίλτον να δίνουν καθημερινή αναφορά και να ανακαλούν ψηφισμένα νομοσχέδια. Είναι εκείνοι που πίστευαν ότι οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν για να τις βλέπουν τώρα πλήρως αφελληνισμένες και με τα λεφτά του Δημοσίου για πάντα χαμένα.
Είναι ένας ατελείωτος κατάλογος της αντιστροφής της πραγματικότητας που συνέβη ανεπαισθήτως, εσύ δεν ξέρεις τι να πρωτοθυμηθείς και εκείνοι τι να πρωτοξεχάσουν. Και όμως δεν μιλούν – δεν καταλαβαίνουν; Οχι, δεν είναι ούτε κουτοί ούτε ανυποψίαστοι τόσοι εκατομμύρια συμπολίτες μας. Η εξήγηση είναι απλή. Πενθούν. Πενθούν τις ελπίδες τους, τις προσδοκίες τους, την πίστη τους σε ένα κόμμα, τον έρωτά τους σε ένα χαρισματικό αρχηγό. Και το πρώτο στάδιο κάθε πένθους είναι η Αρνηση – εκεί βρίσκονται τώρα. Αυτό που συμβαίνει δεν τους αφορά, δεν το αποδέχονται, το αγνοούν. Φαινομενικά είναι απαράλλαχτοι γιατί τους καθοδηγεί η αδράνεια. Μέχρι το επόμενο στάδιο του πένθους που είναι ο Θυμός.
Είναι το λάθος που έκαναν πάντα οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ όταν αναρωτιώντουσαν πώς είναι δυνατόν κάποιοι να ψηφίζουν ακόμα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ψηφοφόροι αυτών των κομμάτων έχουν πενθήσει στο παρελθόν. Εχουν περάσει όλα τα στάδια του πένθους, την Αρνηση, τον Θυμό, τη Διαπραγμάτευση, την Κατάθλιψη και εδώ και πολλά χρόνια βρίσκονται στο στάδιο της Προσαρμογής. Δεν έχουν έρωτα για τα κόμματά τους όπως είχαν οι Συριζαίοι μέχρι πρόσφατα και οι Πασόκοι πριν πολλά χρόνια – κρίνουν, αποφασίζουν και ψηφίζουν με πραγματισμό, νηφαλιότητα και περιορισμένες προσδοκίες τα ίδια ή άλλα κόμματα, όντες απαλλαγμένοι από την υπερδιέγερση του θυμικού που προκαλούν συγκυριακά τα ραγδαία κινήματα. Πολλοί και από τους σημερινούς Συριζαίους θα ξαναψηφίσουν στο μέλλον το κόμμα τους αλλά αυτό θα γίνει με άλλους όρους.
Για αυτό ο κ. Τσίπρας γίνεται σχεδόν γραφικός όταν επιμένει στη ρητορική μιας προηγούμενης ζωής. Ελάχιστους πείθει όταν λέει στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ότι «το 2015 ήταν η χρονιά της αντίστασης». Ακόμα και οι πιο φανατικοί οπαδοί του γνωρίζουν πια ότι τέτοιο πράγμα δεν υπήρξε ποτέ. Το 2015 ήταν η χρονιά της άρνησης.
Ασφαλως για καποιους ισχυει το αρθρο ως εχει. Όμως επισης ασφαλως αυτοι δεν αποτελουν την πλειονοτητα των οπαδων και ψηφοφορων του ΣΥΡΙΖΑ. Μ αρεσουν οι ανθρωποι καλων προθεσεων, αυτοι που βλεπουν τους αλλους με αγαθοτητα, κι ο αρθρογράφος ειναι ενας απ αυτους. Όμως στην περιπτωση μας, οι περισσοτεροι από τους οπαδους του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλως αφελείς ή ακούσιοι συναυτουργοι, οι περισσοτεροι εκούσια συναυτουργησαν. Οι περισσοτεροι ηξεραν παρα πολύ καλα ότι μετεφεραν στις συζητήσεις τους ένα σωρο ψεμματα εκπορευομενα από την ηγεσια. Και τα μετεφεραν για να πεισουν τους -κατά την εκτιμηση τους- αφελέστερους απ αυτους, που βεβαια δεν υπηρχαν, απλως ο κάθε οπαδος ενισχυε την πεποιθηση του αλλου. Πρόκειται για μια αρρητη συνωμοσια ανοητων με στοχο να περασει το χοντρο ψεμμα για αληθεια. Πρόκειται για τον τυπικο μηχανισμο του λαικισμου.
Ο λογος της αποστασιοποιησης τους απ τον ΣΥΡΙΖΑ σημερα δεν είναι ότι διεψευσθησαν τα αρχικα ψεμματα. Ο λογος είναι ότι διεψευσθη η πεποιθηση τους ότι θα καταφερνουν να βρισκουν αλλους αφελείς για μεγαλο διαστημα. Κι απλως ψαχνουν να βρουν άλλο χωρο που θα τους επιτρεψει την συνεχιση της πρακτικης τους.
Μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που ψήφισαν για να διαγραφούν τα πάντα αλλά δεν στρουθοκαμηλίζουν, ναι, τώρα πλέον μασάνε αντίσταση και πληρώνουν σιωπηρά. Μια άλλη μεγάλη μερίδα όμως (και ίσως μεγαλύτερη της πρώτης) ξέρουν πως έγινε ό,τι χρειαζόταν απλά για να πέσει η δεξιά. Και τώρα πληρώνουν, και θα πληρώσουν και πιο πολλά αν χρειαστεί (γκρινιάζοντας αλλά θα το κάνουν) μα το βράδυ κοιμούνται γαλήνια διότι πλέον έχουν τη δεξιά από κάτω, ποδοπατημένη. Και ας είναι τα πάντα στη χώρα χειρότερα, αυτοί έχουν χορτάτο το ιδεολογικο τους άχτι – αυτό μετράει για δαύτους πιο πολύ.
Αυτοί λοιπόν, ότι κι αν κοινοποιήσεις δεν μασάνε. Κι αν πείσεις για λίγο τα άλλα πρόβατα και φέρεις μια σοβαρή κυβέρνηση, αυτοί θα ξανακάνουν “ότι χρειάζεται” για να την ξαναρίξουν.
Δεν είναι αμοιβάδες, είναι ιδεοληπτικοι. Και με τέτοιους ανθρώπους δεν μπορείς να συνεννοηθείς. Το «ψωμί, ελιά, και Κώτσο βασιλιά» είναι η στυγνή αέναη αλήθεια για τούτον τον λαό.
Αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και πριν ψήφιζαν κάτι άλλο, είναι σαφώς δυσαρεστημένοι από τα ψέμματα και τις κωλοτούμπες του. Εξακολουθούν όμως να στηρίζουν γιατί δεν υπάρχει γι’ αυτούς άλλο ικανό κόμμα να τους συσπειρώσει, αλλά και για να τους δοκιμάσουν.
ΥΓ προς τη Διοίκηση του Protagon: Βγάλτε το μαύρο φόντο από τα σχόλια, και καλό είναι να φαίνεται η εικόνα του avatar.
Συμφωνώ κι
επαυξάνω… Μια όμως γενική απορία: Πως ορίζετε/αι ο χαρισματικός ηγέτης
προβάλλοντας ως έναν τέτοιο τον Τσίπρα; Με όλα όσα αναφέρονται στο άρθρο και
είναι παγκοίνως γνωστά, κάθε άλλο παρά ηγέτης και χαρισματικός μπορεί να
χαρακτηριστεί ο νυν πρωθυπουργός έχοντας, προσωπικά τουλάχιστον, ως βάση της
αντίρρησής μου π.χ το “Συντακτική – Αναθεωρητική”, τη διελκυστίνδα δηλαδή
μεταξύ του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Αθηναϊκού λαού στην πρώτη τους κιόλας
επαφή, σχετικά με τον χαρακτήρα της Βουλής του 1910…
Είναι “βαθειά η ριζα του Ιεσσαί”.
Το κοινωνικο-πολιτικό φαινόμενο του αυτο-παραμυθιάσματος των πολιτών έχει συμβεί πολλες φορες στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Θυμιζω 1984 (επανεκλογή Παπανδρέου ΙΙ παρά την αποτυχία της οικονομικής πολιτικής), 1989-1990 (περιμένοντας τον Γκοντό της …κάθαρσης), 1993-1994 (η επιστροφή του ασθενούντος Τζεντάι), 2007 (εν μέσω φλεγόμενης Πεντέλης και Ηλείας, επανεκλογή των αμέριμνων “επανιδρυτών του κράτους” – ακολουθεί το τρακάρισμα επί της τουμπαρισμένης Lehman Βrothers).
Ιδού πως βλέπει τη “χρονιά του διαβόλου 2015” και τα γεγονότα της ένας νέος Κύπριος σχολιαστης που ζει στη Γερμανία:
Λέανδρος Fischer: Από τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Αλέξη Τσίπρα
http://aftercrisisblog.blogspot.com/2015/10/blog-post_8.html
Το μισό του 2015 και λιγότερο ήταν άρνηση που συνεχίζεται. Μέσα στο 2016 θα έχουμε και αντίσταση. Τον ΠΘ και τους γύρω του δεν τους ακούει πλέον κανείς, είμαστε σε αυτόματο.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα κε Πετρουλακη. Ο σοφός λαος μας θα βρει τον άνθρωπο του. Έχουν να παρελάσουν ! πολλοί μνημονιοσκιστες ακόμα. Κασηδιαριδες, Λαφαζανιδες, Ζωη ν’χει, Ανταρσιες, ΚΚΕμλ, ΚΚΕλμ, κ’αν ολοι αυτοι δεν τα καταφερουν,θα περιμενουμε την αποφυλακισει λογο σπουδών του Νικολακη του Ζορο με τα καλαζνικοφ και τουςπυρικαυστους πυρήνες, ,να μας απελευθερωσει.
And denial ain’t just a river in Egypt
Απολύτως καίριες οι επισημάνσεις σας, ίσως θα μπορούσε να τονισθεί περισσότερο η διάσταση του απωλεσθέντος νοήματος των λέξεων και συνακόλουθα των νοημάτων, συνεπώς των ίδιων βιωμάτων, αφού βίωμα είναι αυτό που νοούμε ως τέτοιο.
Δηλαδή, όπως ξεχάσαμε ότι η λέξη “Αντίσταση” στην κοινωνική της χρήση απαιτεί νεκρούς (όχι αυτόχειρες!) και βαφτίσαμε Αντίσταση τα ανοιχτά πουκάμισα και τις κορώνες, έτσι αυτοί που χόρευαν για το ΟΧΙ τον Ιούλη νόμιζαν ότι βρίσκονται περίπου στα βουνά της Αλβανίας πολεμώντας τον εχθρό με ζεϊμπεκοτσάμικα και μάλιστα τον κατατρόπωσαν. Κάποιοι τον κατατροπώνουν ακόμα μάλιστα…
Το φαινόμενο της απώλειας του νοήματος δυστυχώς δεν αφορά 2 και 3 λέξεις του συρμού, αφορά την πλειονότητα των κυρίαρχων στον δημόσιο λόγο εννοιών. Λαός, έθνος, δικαιώματα, υποχρεώσεις, παιδεία, δικαιοσύνη, δημοκρατία, θρησκεία, οικονομία, εφορία, συνδικαλισμός, αριστερός, φιλελεύθερος, δεξιός, αναρχικός, φασίστας κ.ο.κ. Όλες πλέον οι ανωτέρω λέξεις κυκλοφορούν ως μη λέξεις, για να μην πω ότι κυκλοφορούν σαν σημαίες με επικάλυψη χαμαιλέοντα.
Δηλαδή ενώ λέξη είναι να λέμε κάτι και να καταλαβαίνουμε το ίδιο και κάθε μέρα, σε όλες τις παραπάνω, ο καθένας πλέον καταλαβαίνει ό,τι του κατέβει και κάθε φορά άλλο. Εάν δε επιχειρήσεις να τον ρωτήσεις διεξοδικά τι ακριβώς εννοεί με τη λέξη που χρησιμοποίησε, μετατρέπεσαι αυτομάτως σε εχθρό, αν είναι φασίστας θα σε πεί κομμούνι, αν είναι κομμούνι θα σε πεί φασίστα. Είσαι εχθρός απλά και μόνο επειδή ρωτώντας του διαταράσσεις την αυτοεικόνα.
Τις πταίει;;; Κατά την ταπεινή μου άποψη ο περίφημος συνδυασμός που σκοτώνει και που εφαρμόσθηκε από όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις με σχετική εξαίρεση του Σημίτη: Εκτόξευση της “ευκολίας” απόκτησης πλούτου με παράλληλη καταβαράθρωση του μορφωτικού επιπέδου. Το όποιο προηγούμενο αξιακό σύστημα αντικαταστάθηκε με τον πάσει θυσία πλουτισμό ή έστω την πάσει θυσία κατανάλωση ως υποκατάστατό του. Μόλις έλειψε κι αυτό, έμεινε μόνο η βαρβαρότητα. Προσθέστε και το ότι όλη αυτή η κατανάλωση αφορά αποκλειστικά βιομηχανικά προϊόντα, δηλαδή προϊόντα που για τον μέσο Έλληνα είναι αδύνατο να προσεγγίσει νοητικά τι απαιτεί η παραγωγή τους, (όπως έβλεπαν οι Μάου-Μάου τα καθρεφτάκια, εις τον κύβο), και όλοι μαζί θα συμφωνήσουμε με τους otinanai.gr ότι η Ελλάδα είναι η χώρα που ευρισκόμενη στα όρια Ευρώπης και Ασίας οδηγεί κατευθείαν στην Αφρική…
Καλή Χρονιά!
Μήπως το 2015 ήταν η χρονιά της ‘ανώμαλης προσγείωσης’ (στην πραγματικότητα) ?
Της απάτης (και της Αυταπάτης) ?
Της λογικής και της πραγματικότητας πάνω στη φαντασίωση και τη φαντασιοπληξία ?
Αλλά από την άλλη, ποιος μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα να ονειρευόμαστε ή να αιθεροβατούμε ?
Απαιτείται γνώση για να διακρίνεις την ελπίδα από την αυταπάτη.
Εκτός θέματος.
Ακούστηκε όλο το 2015 κάποιος να πλήρωσε (σε χρήματα) κάτι από αυτά που έκλεψε ή έστω δεν φορολογήθηκε νόμιμα ?
Διαφωνώ καθέτως. Και κουτοί και ανυποψίαστοι είναι οι συμπολίτες μας.
Καταρχάς προσυπογράφω το σχόλιο #1 (Ανώνυμος-σιγά μη σας πω και όνομα).
Πέρα απ΄όσα ωραιότατα λέτε, ως προς τους ψηφοφόρους του σύριζα είστε καλοπροαίρετος, κ.Πετρουλάκη. Δυστυχώς, πολύ λίγοι είναι όπως τους περιγράφετε (και τελικά νοήμονες).
Οι περισσότεροι είναι τα λαμόγια του πασόκ που αριστερίζουν, τα οποία στον σύριζα είδαν τη συνέχιση του κρατισμού και της πελατοκρατίας που τους βολεύει και που πλέον δεν τη βρίσκουν στους πασοκονουδούδες.
Στους περισσότερους, περιλαμβάνονται και οι (αριστερίζουσες κι όχι μόνο) γυναίκες -ως γνωστόν οι γυναίκες έβγαλαν τον Τσίπρα!-, οι οποίες γυναίκες όμως -κατά κανόνα- δεν ασχολούνται με την πολιτική γιατί δεν είναι μέσα στα ενδιαφέροντά τους, άρα είναι ακόμα πιο άσχετες από την άσχετη, ανώριμη κι αμόρφωτη, πλειονότητα του λαού μας.
Κάποιοι λίγοι είναι οι παραδοσιακοί αριστεροί, αλλά όχι του σταλινικού ΚΚΕ, οι οποίοι, ως διανοητικά τεμπέληδες ή ιδεοληπτικοί, έμειναν κολλημένοι στις θεωρίες των νιάτων τους.
Σε σχέση δε με τα στάδια του πένθους/απώλειας, μα οι αριστεροί δεν κατάφεραν ποτέ να ξεπεράσουν… το πρώτο(!) από τα πέντε στάδια, αυτό της άρνησης. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι παρέμειναν στην αριστερά. Ούτε θυμό ένιωσαν για όσα τρομερά συνέβησαν στο πρώην ανατολικό μπλοκ, ούτε διαπραγματεύθηκαν (είναι άκαμπτο δόγμα η αριστερά, αυτό άλλωστε είναι ένα απ΄τα μεγαλύτερα μείον της), ούτε θλίψη ένιωσαν (για το λάθος τους να υποστηρίζουν ουτοπίες), ούτε αποδέχτηκαν την απώλεια και προσαρμόστηκαν. ΄Εμειναν στην άρνηση, ότι για την κατάρρευση του υπάρχοντος σοσιαλισμού φταίνε οι κακοί της Δύσης (στην καλύτερη περίπτωση, τα λάθη των επικεφαλής αριστερών δικτατόρων) και όχι ότι το σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης (κράτος επιχειρηματίας-εργοδότης), που πρεσβεύει η αριστερά, τελικά σημαίνει οικονομικά ελλείμματα (φτώχεια), διαφθορά κι αναξιοκρατία. Αν οι αριστεροί είχαν περάσει τα στάδια του πένθους/απώλειας, θα έπαυαν να είναι αριστεροί (όπως έπαψα εγώ), δεδομένου ότι τα υπάρχοντα αριστερά κόμματα συνεχίζουν ΑΚΌΜΑ να πρεσβεύουν το αποτυχημένο σοσιαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης και να ζητούν να οπισθοδρομήσουμε σ΄αυτό, αναφερόμενοι σε ανθρώπινες ανάγκες ενός με ενάμισυ αιώνα πριν.
Οι (περισσότεροι) πασοκονουδούδες πέρασαν τα στάδια του πένθους γιατί εκεί υπήρξε ΚΑΙ θυμός, αλλά ΚΑΙ διαπραγμάτευση – ήδη οι ηγεσίες των κομμάτων τους αποκήρυξαν τον κρατισμό, την πελατοκρατία και τον λαϊκισμό (που ακολουθούσαν), αλλά ΚΑΙ προσαρμογή (εξευρωπαϊζονται, ακολουθώντας τον πολιτισμένο κόσμο).
Ο Τσίπρας, ως ιδεολόγος αριστερός (δηλαδή άκαμπτος) και λαϊκιστής, παρά το ότι έφαγε τα μούτρα του αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα, εξακολουθεί να λέει πάντα τις ίδιες ανοησίες, ποντάροντας στην ανωριμότητα και στην αμορφωσιά που χαρακτηρίζουν την πλειονότητα των Ελλήνων…