«Οι χώρες που επεξεργάζονται το νερό του δικτύου τους με χλώριο εμφανίζουν πολύ υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από καρκίνο σε σχέση με τις χώρες που δεν χλωριώνουν το νερό». Απολύτως αληθής πρόταση, αλλά και εντελώς παραπλανητική, αν συσχετίσετε το χλώριο με τον καρκίνο. Διότι οι χώρες που δεν χλωριώνουν το νερό έχουν πολύ χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο -στην υποσαχάρια Αφρική οι περισσότερες- και κατ’ επέκταση πολύ χαμηλότερο προσδόκιμο επιβίωσης. Καθώς ο καρκίνος πλήττει κυρίως ενήλικες μέσης ηλικίας και άνω, στις φτωχές χώρες του Τρίτου Κόσμου οι άνθρωποι δεν ζουν τόσο, ώστε να «προλάβουν» τον καρκίνο.
Η ιστορία αυτή είναι ενδεικτική πώς μπορείς να υποστηρίξεις μια αυθαίρετη συσχέτιση με επιστημονικοφανείς συγκρίσεις.
Μια εφαρμογή αυτής της μεθόδου υιοθέτησε ο Πρωθυπουργός στη συζήτηση για το Ασφαλιστικό στη Βουλή. Μας είπε ότι οι χώρες με το υψηλότερο εργατικό κόστος -οι ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης- έχουν τις πιο ανταγωνιστικές οικονομίες. Ενώ οι χώρες με το ελάχιστο εργατικό κόστος -οι υπανάπτυκτες χώρες της Αφρικής- είναι τελευταίες στις λίστες ανταγωνιστικότητας. Και η σύγκριση αυτή ήταν επιχείρημα για την άποψη ότι το κόστος της εργασίας δεν έχει αρνητική συσχέτιση με την ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας!
Η συζήτηση για το εργατικό κόστος, και κατ’ επέκταση για τις εισφορές, αντιμετωπίζεται ως περιφερειακό ζήτημα του Ασφαλιστικού, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεται στον πυρήνα του. Διότι το Ασφαλιστικό είναι το πλαίσιο, μια σειρά από κανόνες με τους οποίους μοιράζουμε πόρους και φόρους μεταξύ των γενεών που σήμερα συγκροτούν την κοινωνία μας. Δυστυχώς, όπως κάναμε και προ κρίσης, συνεχίζουμε να μοιράζουμε άδικα και αντιαναπτυξιακά. Απλώς τώρα μοιράζουμε λιγότερα και θαρρούμε πως έτσι γίναμε πιο δίκαιοι.
Δημοσιονομικό και διαγενεακή αλληλεγγύη
Η διαγενεακή αλληλεγγύη είναι σε μεγάλο βαθμό ζήτημα δημοσιονομικό. Η δημοσιονομική ανευθυνότητα καταστρατηγεί την έννοια της αλληλεγγύης των γενεών. Στην περίπτωσή μας, η δημοσιονομική ανευθυνότητα των κυβερνήσεων και των συνδικαλιστικών ηγεσιών πριν από την κρίση ακύρωσε κάθε πτυχή της αλληλεγγύης των γενεών: δανεικά για αυξήσεις μισθών και συντάξεων, δανεικά για μεγέθυνση της κατανάλωσης και πρόσκαιρη ευμάρεια, κι όταν η φούσκα των δανεικών έσκασε, οι νέοι πλήρωσαν το τίμημα της ανευθυνότητας με υψηλή ανεργία. Διότι τα δάνεια του κράτους που δεν κατευθύνονται σε παραγωγικές επενδύσεις αλλά διοχετεύονται στην κατανάλωση δεν είναι παρά μεταφορά πόρων από τις επόμενες γενιές στην παρούσα. Είναι κατασπατάληση πόρων που δεν μας ανήκουν, τους δανειστήκαμε από τα παιδιά μας.
Δεν μπορεί το επίπεδο των συντάξεων να αποσυνδεθεί από το επίπεδο του παραγόμενου πλούτου της χώρας. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από τα ποσοστά αναπλήρωσης που τα νομοσχέδιά μας θεωρητικά ενσωματώνουν
Η διαγενεακή δικαιοσύνη δεν αναφέρεται αφηρημένα στο αύριο. Είναι οι σημερινές επιλογές μας που τη διασφαλίζουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το δίλημμα που έθεσε την Τρίτη 26 Ιανουαρίου στη Βουλή ο Πρωθυπουργός: αύξηση εισφορών ή μείωση συντάξεων. Η αύξηση των εισφορών λειτουργεί υπέρ της πρεσβύτερης γενιάς και εις βάρος της εργασίας και των νέων. Η μείωση των συντάξεων υποβαθμίζει το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων αλλά λειτουργεί υπέρ των νεότερων γενεών και της εργασίας. Στη χώρα μας έχουμε το ίδιο επίπεδο συντάξεων με την Πορτογαλία αλλά υπερδιπλάσια ανεργία. Ποια πρέπει, λοιπόν, να είναι η δική μας ανθρωπιστική και αναπτυξιακή προτεραιότητα;
Πόσα μαθηματικά χρειάζονται, πόση μαρξιστική θεωρία, για να αντιληφθούμε πως μια κοινωνία που δίνει περισσότερα στον συνταξιούχο εκπαιδευτικό από τον εν ενεργεία οικογενειάρχη εκπαιδευτικό είναι κοινωνία που έχασε κάθε σημείο επαφής και με τις ιδεολογίες και με την αριθμητική και με το δίκαιο και με την αλληλεγγύη;
Ο δείκτης συνταξιοδοτική δαπάνη /ΑΕΠ
Τώρα αποδεχόμαστε όλοι -δυστυχώς χρειάστηκε να επιβληθεί από τους εταίρους μας το σχετικό όριο- πως ο λόγος «συνταξιοδοτική δαπάνη προς ΑΕΠ» είναι ο δείκτης που πρέπει να παρακολουθούμε φροντίζοντας να διαμορφώνεται εντός συγκεκριμένων ορίων. Αυτός ο δείκτης απεικονίζει τι ποσοστό του παραγόμενου πλούτου της χώρας κατευθύνεται προς τους απόμαχους της εργασίας. Αυτός ο δείκτης/ποσοστό οφείλει να κινείται στη λεπτή γραμμή ισορροπίας μεταξύ ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και κοινωνικής-διαγενεακής αλληλεγγύης. Μεγάλη τιμή του δείκτη => μεγάλη επιβάρυνση της οικονομίας από τις συντάξεις. Η τιμή του δεν μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από εκείνην των υπολοίπων χωρών της Ευρώπης καθώς αυτό θα μείωνε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα υποθήκευε τις αναπτυξιακές της προοπτικές μεσοπρόθεσμα ενώ μακροπρόθεσμα θα οδηγούσε την οικονομία σε χαμηλότερο μέγεθος (ΑΕΠ) άρα και χαμηλότερες συντάξεις και μισθούς για όλους. Ο δείκτης και κατ’ επέκταση το ΑΕΠ θέτει ένα όριο και καθορίζει το μέγεθος της συνταξιοδοτικής δαπάνης. Μια απλή διαίρεση με τον αριθμό των συνταξιούχων μας δίνει τη μέση σύνταξη της χώρας μας.
Με δυο λόγια, δεν μπορεί το επίπεδο των συντάξεων να αποσυνδεθεί από το επίπεδο του παραγόμενου πλούτου της χώρας. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από τα ποσοστά αναπλήρωσης που τα νομοσχέδιά μας θεωρητικά ενσωματώνουν. Οι συντάξεις μας θα ήταν αρκετά υψηλότερες αν το ΑΕΠ ήταν π.χ. κατά 20% μεγαλύτερο. Και θα ήταν σημαντικά χαμηλότερες αν το ΑΕΠ ήταν 20% χαμηλότερο, ανεξαρτήτως των συνταγματικών επιταγών, των εισφορών που καταβλήθηκαν και των αποφάσεων του ΣτΕ.
Ο δημοσιονομικός στόχος για το 2016
Για το 2016 αναλάβαμε τη δέσμευση να διαμορφώσουμε την τιμή του δείκτη «συνταξιοδοτική δαπάνη προς ΑΕΠ» στο 15%. Να τη μειώσουμε δηλαδή κατά 1%, κατά 1,8 δισ.€.
Και είναι πολιτικά και οικονομικά σημαντικό να θυμόμαστε ότι επιτυγχάναμε τον στόχο του 15% χωρίς περικοπές της τρέχουσας συνταξιοδοτικής δαπάνης, αν δεν μεσολαβούσε η ύφεση της οικονομίας το 2015. Μέχρι το Φθινόπωρο του 2014 όλοι οι διεθνείς οργανισμοί εκτιμούσαν ότι το ΑΕΠ της χώρας θα διαμορφωνόταν το 2016 κατά 6-7% υψηλότερα από τις τρέχουσες εκτιμήσεις (+2,9% το 2015, + 3,7% το 2016 – Κομισιόν 4/11/2014). Με αυτήν τη μεγέθυνση του παρονομαστή (ΑΕΠ) κατά 12 δισ. (+6,5%), ο λόγος «συνταξιοδοτική δαπάνη/ΑΕΠ» θα περιοριζόταν στο 15% χωρίς να χρειαστεί μείωση του αριθμητή (της συνταξιοδοτικής δαπάνης).
Δυστυχώς, οι υπερφίαλοι ερασιτεχνισμοί του 2015, η κορύφωση της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας, η φυγή των καταθέσεων, η ασφυξία ρευστότητας, οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και οι κεφαλαιακοί έλεγχοι, ανέκοψαν τη δυναμική της οικονομίας και μάς γύρισαν 2 χρόνια πίσω. Έτσι, βρισκόμαστε σήμερα αναγκασμένοι να μειώσουμε τη δαπάνη για συντάξεις κατά 1,8 δισ.
Σε ό,τι αφορά, λοιπόν, τη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης το 2016, η κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί ένα πρόβλημα που κατά μείζονα λόγο δημιούργησε η ίδια με την παράδοξη πολιτική της. Σε ό,τι αφορά όμως την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, οφείλουμε ως κοινωνία να μην επαναλάβουμε τα λάθη που έγιναν προ 15ετίας με τη μεταρρύθμιση Γιαννίτση αντιστεκόμενοι σε κάθε απαραίτητη και επώδυνη αλλαγή-προσαρμογή. Να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος, μόνο να αναγνωρίσουμε τη δεινή κατάσταση της οικονομίας, να αντιληφθούμε πως τα λάθη στην οικονομία τα πληρώνουμε όλοι μαζί, είτε άνεργοι, είτε μισθωτοί, είτε ελεύθεροι επαγγελματίες είτε συνταξιούχοι.
Ασφαλιστική Μεταρρύθμιση & Δημοσιονομικό
Το 2013 το πλήθος των πολιτών σε ηλικίες 25-54 ήταν 42,6%, υπερδιπλάσιο των πολιτών σε ηλικία άνω των 65 (20,3%). Σε 30 χρόνια από σήμερα θα είναι 1:1. 32.9% στις ηλικίες 25-54 και 32,7% στις ηλικίες άνω των 65. (Κομισιόν-Ageing Report 2015 σελ. 319 εδώ).
Ομως το 2045 η συνταξιοδοτική δαπάνη ως % του ΑΕΠ θα παραμένει στο 14-14,5% (Κομισιόν-Ageing Report 2015 σελ.74). Τα ίδια χρήματα ή, ακριβέστερα, το ίδιο ποσοστό του ΑΕΠ θα μοιράζεται τότε σε πολύ περισσότερους συνταξιούχους.
Αναπόφευκτα λοιπόν στο άμεσο μέλλον ο δημόσιος κλάδος σύνταξης θα είναι υποχρεωμένος να αποδίδει ακόμα χαμηλότερες μέσες συντάξεις. Το αναδιανεμητικό σύστημα Pay As You Go (PAYG) θα αντιμετωπίσει αριθμητικούς συσχετισμούς πολύ δυσμενέστερους των σημερινών: πολύ λιγότεροι εργαζόμενοι θα καλούνται να χρηματοδοτήσουν πολύ περισσότερους συνταξιούχους με τις εισφορές τους.
Αυτός είναι ο λόγος που στην Ευρώπη αναζητούνται εναλλακτικοί τρόποι για τη συμπλήρωση της κύριας σύνταξης που χορηγεί ο δημόσιος πυλώνας. Αυτός είναι ο λόγος που στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης τα επαγγελματικά Ταμεία (2ος πυλώνας), και η ιδιωτική ασφάλιση (3ος πυλώνας) ήταν βασικά συστατικά της μεταρρύθμισης των ασφαλιστικών τους συστημάτων.
Στην χώρα μας ο 3ος πυλώνας δεν έχει θεσμοθετηθεί ενώ ο 2ος παραμένει ουσιαστικά ανενεργός. Η αδράνεια και για τους δυο οφείλεται σε δημοσιονομικούς λόγους. Ουσιαστική ενεργοποίηση του 2ου και 3ου πυλώνα οδηγεί σε απώλεια κρατικών εσόδων, άρα δημοσιονομική τρύπα. Διότι οι εισφορές που θα κατευθύνονται στο 2ο και 3ο Πυλώνα αφορούν έσοδα των εργαζομένων, για τα οποία δεν θα αποδίδονται φόροι ούτε εισφορές. Επιπροσθέτως, τα κεφάλαια αυτά δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούνται για την καταβολή υφιστάμενων συντάξεων καθώς θα παραμένουν σε ατομικούς λογαριασμούς των δικαιούχων. Κατά συνέπεια, η λειτουργία του 2ου και 3ου ασφαλιστικού πυλώνα προϋποθέτει τη λήψη μέτρων κάλυψης του δημοσιονομικού κενού, πρόσθετους φόρους δηλαδή ή μείωση των σημερινών δαπανών προς όφελος της επόμενης γενιάς συνταξιούχων, δηλαδή των σημερινών νέων.
Αναδεικνύεται έτσι, για άλλη μια φορά, η δημοσιονομική διάσταση της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, εφόσον το αν και πώς θα συστήσουμε πυλώνα ασφάλισης συμπληρωματικό στο δημόσιο σύστημα καταλήγει ζήτημα δημοσιονομικής διαχείρισης και κατανομής των πόρων, αλλά και των φόρων, μεταξύ των γενεών σήμερα.
Κομματική αυταρέσκεια και οιμωγές
Σήμερα λοιπόν, που περισσεύει η κομματική αυταρέσκεια και οι οιμωγές για τους νέους, ας ξεκαθαρίσουμε ποια πολιτική υπηρετεί τη διαγενεακή αλληλεγγύη: αυτή που αναγνωρίζει πως οι σημερινοί νέοι αναπόφευκτα θα λάβουν κατά πολύ χαμηλότερες συντάξεις, διότι θα συνταξιοδοτηθούν από ένα κράτος που θα πρέπει να φροντίσει 3,5-4 εκατ. συνταξιούχους. Και γι΄αυτό προοδευτική και δίκαιη πολιτική είναι αυτή που προσφέρει σήμερα δημοσιονομικό χώρο στους νέους και τους παρέχει τη δυνατότητα να αποταμιεύσουν μέσω 2ου και 3ου πυλώνα για να συμπληρώσουν τη σύνταξή τους.
Κατανοώ το παράπονο των ηλικιωμένων «μα, σήμερα, με τόσα ζόρια, ζητάτε κι άλλες περικοπές, κι άλλες θυσίες;» Ναι, επειδή δεν τις κάναμε όταν δεν υπήρχαν ζόρια κι επειδή η επόμενη εποχή χωρίς ζόρια θα αργήσει. Επειδή αν δεν πράξουμε το σωστό σήμερα, θα επιστρέψει ο λογαριασμός πιο φουσκωμένος αύριο. Και, επιτέλους, πόσες γενιές Ελλήνων θα πρέπει να πληρώνουν τίμημα ανευθυνότητας μιας πολιτικής γενιάς;
Μπορούμε, φυσικά, να βαφτίσουμε πρόοδο τη συντήρηση και να κάνουμε ό,τι κάναμε και τα προηγούμενα 30 χρόνια, να αγνοούμε το πρόβλημα. Καλυπτόμενοι υπό τον μανδύα του αναδιανεμητικού (PAYG) συστήματος. Καθησυχάζοντας τη συνείδησή μας με το επιχείρημα πως όπως και σήμερα, έτσι και στο μέλλον η επόμενη γενιά ασφαλισμένων θα πληρώσει τις συντάξεις της επόμενης γενιάς συνταξιούχων. Αγνοώντας υποκριτικά το μέγεθος του δημογραφικού προβλήματος που θα αντιμετωπίσει η επόμενη γενιά. Και φυσικά, να κάνουμε πως δεν θυμόμαστε τι συνέβη παλαιότερα. Εξάλλου η συνταγή είναι έτοιμη από την εποχή του κ. Γιαννίτση: όποιος τολμά να απαιτεί υπεύθυνη στάση, θα καταγγέλλεται ως νεοφιλελεύθερος.
3 εκατομυρια (εχουμε 2,6 σημερα) συνταξιουχοι επι 5.000 Ευρω καθαρα και πληρως αφορολογητα το χρονο ή 416 Ευρω το μηνα κανουν 15 δις.
Ας προυπολογισουμε αλλα 5 δις ετησιως, για την υγεια τους, ιδρυματα για οσους δεν εχουν σπιτι, φοροαπαλλαγες για ΕΝΦΙΑ 1ης κατοικιας, διαγραφες τυχον δανειων τους κ.λπ.
20 δις σε ΑΕΠ 200 δις (εχουμε 187), αντιστοιχει ήδη σε 10% και ειναι ο σκληρος πυρηνας, αν δεν θελουμε να τους αφησουμε να ψοφησουν.
Το υπολοιπο 5% ειναι το “παντεσπανι”. Οσοι μεμονωμενα αδικουνται βασει των εισφορων τους, να αποζημιωθουν πχ με κρατικα ομολογα ληξης μετα απο 20 ετη, επιπροσθετες φοροαπαλλαγες περιουσιας, τυχον αλλων εισοδηματων, και φορου κληρονομιας κλπ.
Οσοι ομως ευνοηθηκαν, αντιστοιχα να υποθηκευτουν ισοποσα τα περιουσιακα τους στοιχεια.
Τετραπέρατη λογική το “επιλεξαμε μνημονια αντι να χρεωκοπησουμε επιλεξαμε να την πληρωσουν οι επομενοι”. Μόνο στη χώρα που ο ψεκασμός θεωρείται προσόν, αυτού του τύπου οι θεωρίες βρίσκουν θαυμαστές. Μόνον σανοφάγοι μπορούν να πιστεύουν πως αν επιλέγαμε την άτακτη χρεοκοπία δεν θα “την πληρώσουν οι επόμενοι”. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια!!!
Ένας κύριος λόγος κατάρευσης του ασφαλιστικού είναι οι 40ρηδες που έβγαιναν στην σύνταξη για ψηφοθηρικούς λόγους. Τα εκατομμύρια πολιτών που ελάμβαναν σύνταξη του ΟΓΑ χωρίς ποτέ να έχουν πληρώσει ένα ευρώ εισφορές, τα υπέρογκα εφάπαξ των ευγενών ταμείων και οι συντάξεις τους που δεν αντιστοιχούσαν με την αξία της δουλειάς τους. Και το κερασάκι στην τούρτα τέθηκε με το PSI, το κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων και με την τεράστια εισφοροδιαφυγή.
Το ότι θε μειωθούν περαιτέρω και οι μέσες κύριες συντάξεις είτε με αυτη την κυβέρνηση, είτε με “οικουμενική” είναι δεδομένο. Μόνο μια εκρηκτική ανάπτυξη θα μπορούσε να το αποτρέψει ή μια επίσης εκρηκτική καταπολέμηση της φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής, Όλα αυτά θα σήμαιναν αύξηση του ΑΕΠ και οικονομική ευελιξία του κράτους. Εκρηκτική ανάπτυξη δεν διαφαίνεται. Δεν ξέρω τι σχεδιασμός (λέμε τώρα…) υπάρχει για την εισφοροδιαφυγή και φοροκλοπή.
Αν η κυβέρνηση έχει πάρει απόφαση πως θα αποτύχει σε αυτούς τους στόχους, είναι σίγουρη για τις μειώσεις και προσπαθεί να τις περάσει επικοινωνιακά. Στο “καμία μείωση των κύριων στντάξεων” αντιπαραβάλλεται το σκληρό ΔΝΤ που βλέπει μόνο αριθμούς, χωρίς τον ανθρώπινο παράγοντα, Επίσης, οι αγρότες θα καταστούν υπεύθυνοι, λόγω της αδιαλλαξίας τους, για την μείωση των συντάξεων. Γνωστές συνταγές…
ΥΓ. Η χώρα πήρε πολλά δανεικά που σπατάλησε για την διαιώνιση του πελατειακού της κράτους. Πέρα όμως από αυτά, ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι αυτών των χρημάτων πήγε σε “εταιρείες”, “αντιπαρωγικους επενδυτικούς ομίλους”, σε φοροκλέφτες μεγαλογιατρούς, μεγαλοδικηγορόυς, κλπ., σε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο “άθλιος ελληνικός ιδιωτικός τομέας”. Δεν αναφέρομαι στον παραγωγικό ιδιωτικό τομέα. Τα χρήματα, αφού έκαναν κύκλους η τελική κατάληξη ήταν η έξοδός τους από τη χώρα με την συνεπακόλουθη ύφεση και κατάρρευση των τραπεζών. Μια ερώτηση: Γιατί δεν ακούμε ποτέ κάτι γι’ αυτούς και ποια αντιμετώπιση θα έπρεπε να έχουν όλοι αυτοί από το κράτος; Με τις προσεγγιστικές μεθόδους Fermi, που χρησιμοποιείτε θα μπορούσατε να κάνετε μια εκτίμηση της ζημιάς που έχουν επιφέρει στη χώρα η παραπάνω “άθλιοι”, μιας και έχετε την συνολική εικόνα…
Μερικές παρατηρήσεις:
1) Πράγματι η διόγκωση του δημόσιου τομέα, οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, οι υπέρογκες συντάξεις και εφάπαξ σε κομματικούς στρατούς μας οδήγησαν σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό, δεν ήταν όμως μόνο αυτά. Ενδεικτικά θυμίζω το πάρτυ των εργολάβων του δημόσιου, τα δις που χάθηκαν σε δήθεν εξοπλιστικά, σε ολυμπιακά έργα χωρις πρόβλεψη για ύστερη εκμετάλλευση, τις μίζες μεταξύ ημετέρων που διογκώνουν κάθε δημόσια δαπάνη κλπ κλπ.ακόμα η μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή πολλών επαγγελματικών ομάδων αλλά κυρίως των μεγάλων εταιρειών μέσω offshore καθώς και πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται στη χώρα βλέπε Siemens, hochtiff κλπ.
2) Η άνευ προηγουμένου μείωση μισθών και συντάξεων και μάλιστα μέσα σε κλίμα πανικού και καταστροφολογίας καθώς και η φορολογική λαίλαπα ήταν οι κύριοι λόγοι για την συρρίκνωση της κατανάλωσης και της αγοράς, για τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα σε επιχειρήσεις, για την μείωση του ΑΕΠ και τελικά για τον εγκλωβισμό σε ένα σπιράλ ύφεσης που δεν έχει τελειωμό καθώς οδηγεί συνεχώς σε περικοπές χωρίς αντίκρυσμα που οδηγεί σε περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ και τελικά στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και σημαντικών στρατηγικών πλεονεκτημάτων της οικονομίας μας. Σε όλα αυτά πρόσθεσε και την ραγδαία επιδείνωση της υπογεννητικότητας!
3) Οι μεγάλες οικονομίες του βορρά μέχρι πριν λίγα χρόνια μας έβλεπαν απλώς ως μια αγορά για την προώθηση του πλεονάζοντος προϊόντος τους, γι’αυτό και πίεζαν προς την απελευθέρωση της αγοράς για να κερδίσουν το μέγιστο δυνατό μερίδιο. Όταν οι Porsche και οι Mercedes έκαναν παρέλαση στους ελληνικούς δρόμους την Γερμανία δεν την ενοχλούσε καθόλου ότι αυτά γίνονταν με δανεικά και αγύριστα ή με εφάπαξ των 100 χιλ ευρώ! Ξαφνικά τους πήρε ο πόνος…που λέει και ο λαός! Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε αυτή η φάση που μας οδήγησε στην χρεοκοπία εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα μπόλικα κέρδη για τους βόριους κυρίως εταίρους μας, περάσαμε στο επόμενο στάδιο: ατέλειωτη ύφεση χωρίς ουσιαστική βοήθεια για αναπτυξιακή προοπτική μέχρι εξουθένωσης! Εκεί ακριβώς στο σημείο της απόγνωσης έρχονται και αγοράζουν για ένα κομμάτι ψωμί τις τηλεπικοινωνίες, τις μεταφορές, λιμάνια, αεροδρόμια, τουρισμό, ενέργεια με σκοπό πάλι να γεμίσουν τα άπληστα ταμεία τους.
Η κατάληξη βέβαια είναι γνωστή, χωρίς κανένας από το πολιτικό προσωπικό να το παραδέχεται (ίσως γιατί πιστεύουν σε καποιον από μηχανής θεό?): Ελλάδα μια χώρα προτεκτοράτο, πολιτικό-οικονομικό-στρατιωτικό υποχείριο για να απολαμβάνουν οι βορειο-ευρωπαίοι κοινωνική ασφάλιση, υγεία, παιδεία…εις υγείαν των κορόιδων!
Η νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία ότι αν δεν ” παράγεις ” είσαι άχρηστος , κερδίζει δυστυχώς έδαφος δημιουργώντας ψευδείς εντυπώσεις με πλασματικές σοφιστίες και παραπλανητική πληροφόρηση { π.χ. τα δανεικά ” φαγώθηκαν” σε μισθούς και συντάξεις}, ενισχύοντας φυσικά τον 3ο πυλώνα { ιδιωτ. ασφάλιση} εις βάρος της κοινωνικής ασφάλισης.
Για να θυμηθούμε μερικά πράγματα:
..Η έκθεση Σπράου { 1997} πρότεινε αύξηση των εισφορών ασφαλισμένων και εργοδοτών ή εναλλακτικά τη θεσμοθέτηση νέων πόρων για την οικονομική ενίσχυση του συστήματος , χωρίς όμως να περιγράφει αυτούς τους πόρους.
Πρότεινε επίσης την μείωση των συντάξεων, τον περιορισμό των συντάξεων αναπηρίας, την επιμήκυνση του εργασιακού βίου, την κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.
Τίποτα όμως για συστηματικό έλεγχο { χαριστικές συντάξεις, ποινές για εισφοροδιαφυγή, μαύρη ανασφάλιστη εργασία- την μεγαλύτερη πληγή-}.
Στη βάση αυτή συνέχισε ο Γιαννίτσης. Η βρετανική εταιρεία που έκανε τη μελέτη πρότεινε περίπου τα ίδια ως προς τα προηγούμενα, με συνδυασμό αναδιανεμιτικού και κεφαλαιοποιητικού συστήματος και { κυρίως} την ανάπτυξη του τρίτου πυλώνα { ιδιωτική ασφάλιση !!!}.
και πάλι όμως δεν υπολόγισαν τη μεγάλη εισφοροδιαφυγή, την ανεργία και την μαύρη ανασφάλιστη εργασία. Και, όταν δεν την υπολογίζεις δεν κάνεις τίποτα να την αποτρέψεις. Αντίθετα με την στάση σου την ενισχύεις!!
Ααα και το κυριότερο, που όλοι ξεχνούν, πρότεινε τη διαγραφή των χρεών των επιχειρήσεων στα ασφαλ. ταμεία!!.
Αλλά τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκαν, μειώσεις στις συντάξεις έγιναν, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα στην βιωσιμότητα των ταμείων. Οσο δλδ αυτή επιχειρείται να επιτευχθεί με μια αριθμητική ισορροπία του ασφαλιστικού σε ένα όλο και χαμηλότερο εισοδηματικά επίπεδο, βλέπουμε ότι το πρόβλημα δεν λύνεται.
Θα λυθεί μόνο εαν υπάρξει ανάπτυξη, εργασία, πάταξη της ανασφάλιστης εργασίας , που θέριεψε με τις στρατιές των αλλοδαπών εισαγώμενων εργατών ήδη από το τέλος του ΄90 { μαύρη εργασία, χιλιάδες παράνομες συντάξεις}, με τη σύλληψη της εισφοροδιαφυγής και τη μη απονομή ασφαλιστικών δικαιωμάτων χωρίς βασικές προϋποθέσεις. Με οργάνωση δλδ και έλεγχο.
Διαφορετικά θα παρακολουθούμε το ναυάγιο της κοιν. ασφάλισης προς όφελος της ιδιωτικής . Και το ποιός βγαίνει κερδισμένος από αυτό χωρά πολύ συζήτηση, όχι πάντως οι εργαζόμενοι.
Κύριε Στρατόπουλε, όταν πολλοί συνέλληνες πιστεύουν ότι η αέναη καταβολή μισθών και συντάξεων ΔΕΝ διαταράσεται από οποιαδήποτε συνθήκη, τότε, ούτε τα λογικά σας επιχειρήματα ούτε οι πίνακες των στοιχείων ούτε βέβαια ο αυτοσαρκασμός σας, ειναι σε θέση να ταρακουνήσουν όσους κοιμούνται μεταφορικά -και ίσως κυριολεκτικά- ονειρευόμενοι κληρονομιές κτημάτων όπου ευδοκιμούν λεφτόδεντρα.
Όταν λοιπόν κάποιος πιστεύει σε κάτι που συμφέρει και συμβαδίζει με την οποιαδήποτε θεωρία του, τότε τα επιχειρήματα ΔΕΝ έχουν καμία σημασία.
Να σχολιάσω λυτρωτικά “ευτυχώς”?
Τα αίτια που οδήγησαν στην κατάρρευση του ασφαλιστικού λίγο-πολύ είναι γνωστά. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε ως κράτος για να ξεφύγουμε από αυτό το σπιράλ θανάτου που μας έχουν επιβάλλει. Μία σκέψη μου είναι η καθολική εφαρμογή “πλαστικού” χρήματος στις συναλλαγές με αντίστοιχη κατάργηση των χάρτινων νομισμάτων. Αυτό θα μάζευε την φοροδιαφυγή του τομέα της παροχής υπηρεσιών και θα εισέρρεαν και χρήματα στο ασφαλιστικό σύστημα. Σκεφτείτε πόσοι μάστορες που δεν δίνει κανείς απόδειξη, δεν πληρώνει ΦΠΑ, δεν πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, γηροκόμοι, παιδοκόμοι, γιατροί, δικηγόροι, αγρότες κλπ. Αν όλο αυτό το χρήμα της παραοικονομίας έμπαινε στην οικονομία θα έδινε ανάσα στα οικονομικά του κράτους και ίσως μπορεί να ξεφεύγαμε από τις τρόικες. Επιπλέον η φορολογία θα ήταν με βάση το πραγματικό εισόδημα των πολιτών και όχι με τεκμαρτά, φόρους ακινήτων κλπ. Επιπλέον θα έστελνε τα χρήματα από τις θυρίδες και τα στρώματα στο τραπεζικό σύστημα και θα καταργούσε πάσης μορφής διαφθορά. Νομίζω ότι το πλαστικό χρήμα αποτελεί την τελευταία ευκαιρία ως κοινωνία να δια σωθούμε.
Στρατόπουλε είσαι θεός, όπως πάντα! Ο Τσίπρας μας έχωσε ξανά τα κεφάλια μέσα και δεν πρόκειται να δώσει καμία λύση. Θα σαπίζουμε μέσα στο Ευρώ. Δυστυχώς.
Μπορεί κάποιος υπέυθυνα να μας πει τι συμβαίνει με το Ταμείο της ΔΕΗ και αν υπάρχει πρόβλημα γιατί δεν το …ακουμπάνε ,ενω ανακατεύουν συνεχώς την υπόλοιπη τράπουλα?
Κύριε Στρατόπουλε.
Είστε αδιόρθοτος!
Προσπαθείτε με επιχειρήματα, λογική, διαγράμματα και αριθμούς να πείσετε, ποιούς;
Tη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή τη κρίσημη μάζα Ελληνων που τους έκαναν ξανά τη κυβέρνηση, μετά από όσα έκαναν!
Οι πρώτοι, δε δίνουν δεκάρα για το ασφαλιστικό, τους νέους και τη χώρα. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να παρατείνουν ΠΆΣΗ ΘΥΣΊΑ, τη παραμονή τους στην εξουσία, χρησιμοποιόντας τις καταστροφικές μεν, αλλά παραδόξως αποτελεσματικές μέχρι στιγμής μεθόδους που τους ανέβασαν δις στην εξουσία!
Οι δεύτεροι, είτε είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως και λογικής, είτε ”παρτόλια” ολκής, με παρόμια λογική με αυτούς που ψηφίζουν! Θέλουν να κρατήσουν όσο τους παίρνει, τη σύνταξη, το μισθό, το αφορολόγητο και λοιπά προνόμιά, ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ και ας χαθεί ο κόσμος όλος!
Ζητάτε επίσης από ανθρώπους κολημένους με το παρελθόν και τις ιδεοληψίες τους, να δουν τα παρρόν και το μέλλον!
Χαράς την υπομονή σας και… καλή τύχη!
Υ.Γ Στο παραλληλισμό σας με τη χλωρίωση του νερού παραλείψατε το σημαντικότερο. Δεν είναι τόσο σημαντικό γιατί δεν παθαίνουν οι κάτοικοι των χωρών που δε χλωριώνουν το νερό τους καρκίνο. Το σημαντικότερο είναι τι συμβαίνει στη υγεία των κατοίκων των χωρώς αυτών, ακριβώς γιατί δε χλωριώνουν το νερό!
Αυτό κάνουμε γενικώς, σε αυτή τη θεοπάλαβη χώρα!
Αφορίζουμε ”τη χλωρίωση του νερού” για να μην πάθουμε καρκίνο και ”παραβλέπουμε” τις χιλιάδες παρενέργειες που επωμιζόμαστε, ακριβώς ”γιατί δε χλωριώνουμε το νερό”. Κοινώς ”θεραπεύουμε το καρκίνο, με το να….πεθάνουμε πρόωρα από Τύφο, Βουβωνική Πανώλη , Σαλμονέλα και χιλιάδς άλλες ασθένειες, που έχουν σαν αποτέλεσμα να φτάνουμε σε υψηλό προσδόκιμο ζωής ώστε να πάθουμε….καρκίνο!
Για αυτό η οικονομία, το ασφαλιστικό και η κοινωνία μας είναι τόσο υγειή. Χρησιμοποιούμε ”αποτελεσματικά”,αυτού του είδους… τη θεραπεία!
Για την ερώτηση που σου υπέβαλλε θα μας πεις τίποτα;
Ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ μέρους των παιδιών μας που είναι ακόμα μωρά…
Υπεύθυνος γονιός που αγαπάει τα παιδιά του, είναι αυτός που σκέφτεται και ενεργεί με γνώμωνα το μέλλον και όχι το παρόν… και εσείς το διδάσκετε αυτό, σε μία χώρα που υποκρίνεται ότι λατρεύει τα παιδιά της!