κάποια στιγμή να ξεφύγουμε και από αναχρονιστικού τύπου διακυβερνητικών σχημάτων τύπου δημοκρατίας. Η αριστεία δεν μπορεί να λειτουργήσει με δημοκρατικό τρόπο αλλά ας πούμε με τύπο άριστο κρατιας. Να σταματήσουμε με τα παμπάλαια μαθήματα Ιλιάδα Οδύσσεια κλπ.

«Οταν ακούς πολιτικούς και εκπαιδευτικούς να μιλούν με ενθουσιασμό για τη συμβολή των Πολυμέσων –Multimedia στην εκπαίδευση, είναι ακριβώς το ίδιο σαν να ακούς Teenagers να μιλούν για Sex. Και οι δύο ομάδες μιλούν με εκστασιασμό για κάτι, που δεν το έχουν δοκιμάσει και φυσικά δεν το γνωρίζουν». Αυτά, τα είχε πει, ήδη το 199, ο S. Aufenanger, καθηγητής μεθόδων και μέσων εκπαίδευσης στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου και δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που δε συμμερίζεται τον ενθουσιασμό των τεχνολάγνων.

Μπορεί σήμερα, δηλαδή εκ των υστέρων, να έχουμε μία σχετικά σαφή εικόνα των συνεπειών
που είχαν ανακαλύψεις σταθμοί για την πορεία της ανθρωπότητας όπως π.χ. ο τροχός, η γραφή, η ατμομηχανή, κ.λ.π. αλλά για τις συνέπειες της ανακάλυψης του Η/Υ είναι νωρίς ακόμη για να γίνουν σαφείς προβλέψεις ακόμη και για το άμεσο μέλλον. Πέρα από κάποια οικονομικά πλεονεκτήματα και απ’ το ότι, ο Η/Υ
καθιστά τον εκπαιδευόμενο ανεξάρτητο από γεωγραφικούς και χρονικούς περιορισμούς, ο ενθουσιασμός αποδείχθηκε υπερβολικός.

Θυμίζει την εποχή που ανακαλύφτηκαν το ραδιόφωνο και η τηλεόραση και χαιρετίστηκαν από όλους και από την UNESCO, ως τα σημαντικότερα μέσα για τη λεγόμενη «εκπαίδευση όλων», ή «εκπαίδευση των λαών» ή «εκπαίδευση δίχως σύνορα», για να επιβεβαιωθεί ο Τ.Σ.Ελιοτ, ως προφήτης :«Που είναι η γνώση που τη χάσαμε στις (πολλές) πληροφορίες ;»

Η κυρία Ψάλτη, ως υπεύθυνη της Microsoft σε θέματα εκπαίδευσης, τη δουλειά της κάνει και την κάνει καλά κι εγώ θέλω πολύ να μάθω : «πριν κάποια χρόνια και συγκεκριμένα επί Α. Διαμαντοπούλου δόθηκαν 10 000 Η/Υ σε μαθητές. Εγινε κάποια αξιολόγηση για την αποτελεσματικότητα στην πρόοδο της μαθησιακής διδασκαλίας»;

Όχι βέβαια. Η πληροφορία δεν είναι γνώση. Η πρόσβαση στην πληροφορία από μόνη της, δίχως
το Α και το Ω που είναι ο δάσκαλος, ο οποίος θα εμπνεύσει και θα παρακινήσει το μαθητή στη μάθηση, «μπορεί να οδηγήσει σε Ιnfostress- μαρτύριο της επιλογής, μαρτύριο της αξιολόγησης της πληροφορίας μέσα από έναν απέραντο σκουπιδότοπο από ψευδογεγονότα χωρίς αλληλοσχετισμούς μεμονωμένων μηνυμάτων».

Δίχως συγκεκριμένο λόγο δε μαθαίνει κανένα πλάσμα στη φύση και ο άνθρωπος που δε θα κατανοήσει της σημασία των προς μάθηση γνώσεων, για τη ζωή του, δεν πρόκειται να μάθει ποτέ και κανένας υπολογιστής δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά. Ο Η/Υ είναι ένα καλό εργαλείο υποβοηθητικό εργαλείο για το δάσκαλο και τίποτα παραπάνω.

Το ότι «έχουμε ακόμα την παιδεία της Βικτωριανής Εποχής» το εκλαμβάνω ως σχήμα λόγου ή ειπωμένο από κάποιον που δεν έχει επισκεφτεί ποτέ του ελληνικό σχολείο. Δεν υπάρχει στον κόσμο σχολείο, ούτε στην
πιο υπανάπτυκτη χώρα της Αφρικής, που να μην έχει υιοθετήσει σύγχρονες εκπαιδευτικές μεθόδους και τεχνικές σε συνεργασία με την UNESCO και με διεθνή ινστιτούτα ΜΚΟ.

Και στο ελληνικό σχολείο έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια πολλές προσαρμογές. Πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν ήδη μεταπτυχιακές σπουδές ή έχουν παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα πάνω σε νέες μεθόδους και τεχνικές διδασκαλίας μέσα από τον Οργανισμό Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών(ΟΕΠΕΚ), ο οποίος εδώ και πέντε χρόνια ενσωματώθηκε στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ).

Βεβαίως και πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη προς την κατεύθυνση της κινέζικης παροιμίας:

Οτι ακούω το ξεχνάω

Ότι βλέπω το θυμάμαι

Ότι κάνω το μαθαίνω

Αλλά, αυτό το πρόβλημα υπάρχει στα σχολεία όλου του κόσμου.

Φανταστειτε μια μερα που σβηνουν τα κομπιουτερ για μια εβδομαδα…πως θα ζησουν οι ανθρωποι; Θα ξερουν να σκεφτουν;
Το σχολειο παρεχει αλλα και η τεχνολογια αλλα κε Ζαμπουκα. Οι παραδοσεις βεβαια κρατουν πολιτισμους αλλα τα κομπιουτερ διευκολυνουν τις αγορες. Κι αυτο για σας ειναι το ουσιωδες! Δεν μπορω να φανταστω πως ενας νεος θα γοητευθει απο την αρχαια γλωσσα που θα την διδαξει ενα αψυχο λαπτοπ. Δεν διανοουμαι πως μπορει να πλασει ηθος ενα ταμπλετ αντι της αγαπης του δασκαλου στην α δημοτικου.
Ωρες ωρες νομιζω οτι γραφετε για να μας ιντριγκαρετε. Αν οχι τοτε τα πραγματα γινονται ακομη πιο δυσκολα.

Διόρθωση
του προηγούμενου σχολίου στην τέταρτη Παράγραφο «Η κυρία Ψάλτη………..Εγινε κάποια αξιολόγηση για την
αποτελεσματικότητα στην πρόοδο της μαθησιακής διαδικασίας»; αντί διδασκαλίας.

Ανακρίβειες. Η Παιδεία είναι αντεθνική και όχι εθνοκεντρική όπως λανθασμένα ψέγεται στο κείμενο.
Μερικά από τα στοιχεία που το αποδεικνύουν αυτό σε αναγνωστικά τα είχα παραθέσει σε άλλο άρθρο. Δεν έχουνε καμία σχέση φερ’ ειπείν τα σημερινά αναγνωστικά (πως φτιάχνεται μία κεφετιέρα κ.α.) με τα παλαιά (Παπαδιαμάντη, Σεφέρη, Σικελιανό και Παλαμά) ούτε ως προς το περιεχόμενο ούτε ως προς την διαμόρφωση του ψυχισμού των παιδιών. Έχεις άδικο όμως. Βλέπεις τα παλαιά σχολεία και θολώνει το βλέμμα σου όσοι δεν έχουν χάσει ακόμα τον ρομαντισμό τους. Βλέπεις τότε που όλα μύριζαν Ελλάδα, ούτε gay pride, ούτε ΜΚΟ να σε πρήζουν (τα έχουν βάλει και μέσα στα μαθήματα για το καλό που κάνουν με το αζημίωτο βέβαια), απλή νοσταλγία έστω και αν δεν την έζησες. Νιώθεις κάπως άβολα. Παντού μιζέρια, αμορφωσιά, όλοι έχουν και μία ετοιμόλογη κουβέντα για το Έθνος -κράτος.
ΛΥΤΡΩΘΗΚΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Ο ΜΙΑΡΟΤΑΤΟΣ Ο ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟΣ Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΔΕΝ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΠΙΑ! Όπου Ιουλιανός ο όμορφος κόσμος μας ο δικός μας!!
Καλλιγραφία ορθής γράφης (παλιά τετράδια) τόσο κιτρινισμένα, τόσο παλαιά, τόσο όμορφα.
Μπορεί να θέλετε αμόρφωτους, αστοιχείωτους τους Έλληνες και τους λαούς, χωρίς την στοιχειώδη σκέψη την θεμέλια για την ανατροπή της εκάστοτε εξουσίας. Αποχαυνωμένοι να κυνηγάνε ποκεμον. Και οι Άγγλοι είναι παράδειγμα προς μίμησην;;Μεθυσμένοι τα καλοκαίρια, τι παιδεία;;Αναρωτιέται κανείς γιατί σήμερα δεν υπάρχει στην Γερμανία ένας Νίτσε, στην Ελλάδα ένας Σικελιανός, ένας Ελύτης, ένας Σουρής,
ένας σπουδαίος τέλος πάντων άνθρωπος των Τεχνών σε κάθε μέρος της Ευρώπης. Μα γιατί στειρώσανε την σκέψη και τον Ελεύθερο Νου.

Αγαπητή Γεωργία,

πριν κάποιες μέρες, αφού μας «απέδειξε» ο κος Μίχας δίχως στοιχεία, ότι «η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία μεταξύ των χωρών της ΕΕ σε ζητήματα εκπαίδευσης, σύμφωνα με έρευνα του Economist για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου Pearson» για να αποδειχτεί, με στοιχεία του ΟΟΣΑ, ότι δεν είναι τελευταία και ότι η έρευνα του Economist για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου Pearson δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη, αφού ο εκδοτικός οίκος Pearson, κατέχει το 50% των μετοχών του Economist και έχει
εκπαιδευτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα για ιδιωτικές σχολές και ΑΕΙ, έρχεται τώρα και ο κος Ζαμπούκας να μας εκθειάσει το Νέο Σχολείο που ετοιμάζει η Microsoft παρομοιάζοντας το ελληνικό σχολείο με το αγγλικό του 1870!

Αφού λοιπόν είμαστε τελευταίοι μεταξύ των χωρών της ΕΕ και το Ελληνικό Σχολείο βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με εκείνο της Βικτωριανής Εποχής, η ιδιωτικοποίηση και παραχώρηση της παιδείας μας στις Pearson, Microsoft κ.α είναι μονόδρομος.

Για την 14χρονη Ευγενία από τα Γιαννιτσά κανένα μπράβο από κανέναν από όσους κόπτονται για την παιδεία που παρέχεται στους Ελληνες μαθητές στα δημόσια σχολειά…
http://www.protagon.gr/epikairotita/mia-14xroni-apo-ta-giannitsa-stelnei-pagkosmio-minyma-eirinis-44341241938
Οτιδήποτε δικό μας είναι φτηνιάρικο ποταπό οτιδήποτε ξένο πρωτοποριακό εξευγενισμένο και άριστο….έτσι κάνουν την πλήση εγκεφάλου.
Ναι κε Αλέξανδρε ο μανταμσουσουδισμός των κομσί κομσά περάστε απ’ το ταμείο είναι πολύ σικ, ναι αυτός κάνει την μεγάλη ζημιά…
Ακριβώς όπως εξαιρετικά τα λέτε και όπως τα είχατε γράψει στο άρθρο του Μίχα
Και πολύ εύστοχα εντοπίσατε αυτές τις δυο πολυεθνικές…χάθηκαν και τα Cambridge και τα Missigan κλπ

ζητω η τεχνοφοβια. Ειναι του σατανα. Οι σχολιαστες ισως εχουν χρησιμοποιησει την τεχνολογια για τις προσωπικες τους αναγκες οπως και οι καλογεροι . Αλλα νοιωθουν συμπλεγματα ως προς αυτην. Ακριβως για τι τους λειπει η γνωση που φοβουνται οτι θα χασουν.

(…στην σημερινή φύση του ανθρώπου…) Δηλαδή τωρα τελευταία έχει αλλάξει η φύση του ανθρώπου και δεν το ήξερα?

Υπερβολές στο βωμό του μάρκετινγκ.
Πριν πολλά χρόνια,ένα από τα πιο δημοφιλή παιδικά κόμικς ήταν ο Σνούπυ.
Ένα χαριτωμένο,πανέξυπνο και πάντα χαμογελαστό σκυλάκι που αντιμετώπιζε αποτελεσματικά τις περιπέτειες της καθημερινότητας.
Μια γελοιογραφία-αν θυμάμαι σωστά ήταν του ΚΥΡ- που καυτηρίαζε την επίδραση που έχει το εν λόγω κόμικ στα παιδιά,μου παραμένει αξέχαστη.
Δείχνει τον Σνούπυ να μονολογεί…”εγώ έχω αγαθές προθέσεις για όλα τα παιδάκια.Θέλω να τα κάνω όλα καλά αμερικανάκια”.
Κάπως έτσι εισπράττω όσα μας πληροφορεί το άρθρο και τίθεται ένα ερώτημα με μια προ’υ’πόθεση.
Ανέκαθεν ο άνθρωπος με την παρατήρηση,τη γνώση και την εμπειρία που αποκτούσε σταδιακά μέσα στη καθημερινότητά του,επινοούσε εργαλεία για να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη.
Ήταν αυτό που λέμε ”ψαγμένος”.
Πώς λοιπόν μπορεί να παραμείνει ”ψαγμένος” για να μπορέσει να αντιμετωπίσει,να φιλτράρει και να αξιοποιήσει τον καταιγισμό πληροφοριών που θα δέχεται
μέσα από τον οχετό του υπολογιστή του?
Ειδικά για τα παιδιά τη στιγμή που γνωρίζουμε πολύ καλά τις ”μαγνητικές” ιδιότητες και δυνάμεις που ασκεί η οθόνη.
Μόνο μέσα από το σχολείο με την έστω και υποκειμενική παρέμβαση του δασκάλου,μπορεί να εξασκήσει αυτό το εργαλείο που τον προίκισε η φύση
ώστε να χρησιμοποιεί ωφέλημα και αποτελεσματικά τα υπόλοιπα εργαλεία που έχει στη διάθεσή του.
Αν δεν ακονίσει την κριτική του σκέψη σε σχολείο,θα δέχεται με μακαριότητα ότι του προσφέρεται έτοιμο στο πιάτο από κάποιο υποκατάστατο.
Φυσικά και το σχολείο δεν έχει το αλάθητο και δεν θα έπρεπε να το έχει διότι μέσα από τα λάθη η πορεία είναι εξελικτική.Είναι η διαδρομή.
Το σωστό βρίσκεται,αν βρίσκεται,στο τέλος της.

Χρησιμοποιώ
Η/Υ από το 1984 και τον βρίσκω ως ένα σημαντικό, πολύ σημαντικό εργαλείο. Οποιος
αναγνωρίζει τη σημασία και τη συμβολή της τεχνολογίας, αλλά δεν την θεοποιεί όπως,
προφανώς, εσείς, είναι τεχνοφοβικός! Αυτό ακριβώς είναι που με φοβίζει με τους τεχνολάγνους,
που τα μοναδικά βιβλία που διαβάζουν έχουν σχέση μόνο με τις τεχνολογίες.

Η
τεχνολογία ενθουσίαζε πάντοτε τους πνευματικά πρωτόγονους. Οι ινδιάνοι είδαν τα
καθρεφτάκια ως δώρα των θεών. Την τελική γεύση την πήραν ως πικρό επιδόρπιο.

Αυτό
που με τρομάζει περισσότερο είναι οι αφορισμοί που προέρχονται από άτομα με
επιστημονική κατάρτιση.

Όταν
ένας απαίδευτος, για τον οποίο έννοιες, όπως συνάφεια, σχετικότητα και τεκμηρίωση,
είναι εντελώς άγνωστες, λέει σε στιλ «σοφού» καφενόβιου: «εμείς οι Ελληνες είμαστε
πρώτοι σ’ αυτό, πρώτοι σ’ εκείνο, πρώτοι στον πολιτισμό γιατί όταν εμείς χτίζαμε
Παρθενώνες……», το πράγμα είναι εξηγήσιμο και γι αυτό γίνεται υποφερτό.

Όταν
όμως άτομα με επιστημονική κατάρτιση γράφουν γενικολογίες επιπέδου καφενόβιων: «είμαστε
οι μεγαλύτεροι ρατσιστές και ξενοφοβικοί στον κόσμο, είμαστε οι πιο διεφθαρμένοι
στον κόσμο, τα σχολεία μας είναι τα χειρότερα και οι μαθητές μας οι τελευταίοι
στην ΕΕ, οι δημόσιοι υπάλληλοί μας οι αναλογικώς περισσότεροι και χειρότεροι
στον κόσμο………», γνωρίζοντας πως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ισχύει, τότε το πράγμα
παίρνει τη μορφή μαύρης προπαγάνδας, που απευθύνεται μόνο στο θυμικό εκείνων
που σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο.

Ευτυχώς που ο Τσίπρας δε διανέμει το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο για αποστήθιση στα σχολεία. Για την ακρίβεια, τα σχολεία υπήρξαν και εξακολουθούν να είναι φυτώρια “αγωνιστών” που εκπαιδεύονται στις καταλήψεις, όπως ο Πρωθυπουργός, και όχι–Θεός φυλάξοι–στον Αριστοτέλη. Το μοναδικό που εμποδίζει τον Φίλη να υποτάξει στο σχολείο στις επιταγές του Κόμματος είναι η ίδια του η ανικανότητα, διαφορετικά δε θα λεγόταν υπουργείο Παιδείας, αλλά υπουργείο Προπαγάνδας.

Όσο για τα “μοντέρνα” σχολεία, η γνώμη μου είναι οτι βρισκόμαστε ακόμα μακριά. Προέχει ο στοιχειώδης εξορθολογισμός της παιδείας και τα υπόλοιπα είναι, πώς να το πω, κερασάκι στην τούρτα.

Το επίπεδο των σχολίων κάτω από το άρθρο αποκαλύπτει τον βαθύ συντηρητισμό και οπισθοδρομισμό της ελληνικής κοινωνίας που αντανακλάται σε όλους τους θεσμούς, φυσικά και στο σχολείο. Αποκαλύπτει όμως και κάτι βασικότερο: το πόσο αποκομμένη είναι η ελληνική κοινωνία από την παγκόσμια πραγματικότητα.

Όταν διαβάζεις σχόλια όπως το “Οι παραδοσεις βεβαια κρατουν πολιτισμους αλλα τα κομπιουτερ διευκολυνουν τις αγορες.”, λες και οι αγορές είναι κάτι άλλο, κάτι ξένο από τον πολιτισμό και συμπεράσματα όπως το “Πέρα από κάποια οικονομικά πλεονεκτήματα και απ’ το ότι, ο Η/Υ καθιστά τον εκπαιδευόμενο ανεξάρτητο από γεωγραφικούς και χρονικούς περιορισμούς, ο ενθουσιασμός αποδείχθηκε υπερβολικός.” για επιτεύγματα που έχουν αλλάξει την ανθρωπότητα, την ποιότητα και το προσδόκιμο ζωής, την ευτυχία των πολιτών… αντιλαμβάνεσαι ότι στην Ελλάδα δεν αξίζει καν τον κόπο να ανοίξει δημόσιος διάλογος για κάποια θέματα. Δεν θα πείσει κανείς κανέναν. Ας προχωρήσουμε εμείς μπροστά και ας αφήσουμε πίσω αυτούς που νομίζουν ότι πολιτισμός είναι μόνο τα ωραία κείμενα και τα καλλιγραφικά…

Αυτό που βλέπω να κάνει τη μεγάλη διαφορά είναι το Internet. Τα πιο ταλαντούχα παιδιά έχουν στη διάθεσή τους τεράστιο πλούτο προς μάθηση και δημιουργία, τον όποιο αξιοποιούν.
Το μαζικό σχολείο είναι παρωχημένος θεσμός.
Η προσφορά του σχολείου περιορίζεται στην παρουσία μερικών φωτισμένων δασκάλων. Η έμφαση στην απομνημόνευση, ο προσανατολισμός στις παραδόσεις και την κυρίαρχη ιδεολογία καθιστούν το σχολείο βασικό παράγοντα οπισθοδρόμησης, αδράνειας, και αποβλάκωσης.

Παρεμβαίνω στο διάλογο, κυρίως με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού και επειδή θεωρώ πως κάθε συζήτηση για την εκπαιδευτική διαδικασία, πρέπει να έχει ως επίκεντρο τις ανάγκες του μαθητή και μόνο.
Αρχικά, θα ήθελα να πω πως όσα κουβεντιάζουμε αποτελούν πραγματικότητα. Στα σύγχρονα σχολεία, έχει αλλάξει ο τρόπος που τα παιδιά κάνουν εργασίες, που ψάχνουν πληροφορίες, που συνεργάζονται. Διδάσκονται προγραμματισμό και δουλεύουν διαθεματικά. Ουσιαστικά, τα σχολεία προσαρμόζονται στην πραγματικότητα. Είναι δυνατόν οι γονείς τους να χρησιμοποιούν στη δουλειά τους όλα τα σύγχρονα μέσα, αλλά τα παιδιά να μη μαθαίνουν (και) με αυτά; Είναι δυνατόν να έχει αλλάξει ο τρόπος που παράγουμε, που δουλεύουμε, που επικοινωνούμε, που ενημερωνόμαστε και το σχολείο να μην προσαρμόζεται;
Φυσικά, όσο και αν αλλάζει η εκπαιδευτική διαδικασία, πολλά στοιχεία διατηρούνται. Το μολύβι, το τετράδιο, το παιχνίδι στα διαλείμματα, όλα αυτά παραμένουν όπως ακριβώς τα θυμόμαστε.Η εισαγωγή της τεχνολογίας στην εκπαίδευση και στην καθημερινότητά του, δεν είναι πανάκεια. Όμως, όποτε και όπου ταιριάζει, η εισαγωγή της αλλάζει το μάθημα και τις δεξιότητες που καλλιεργούν τα παιδιά.
Αυτή η θεώρησή μου, προκύπτει από την εμπειρία στην τάξη. Ωστόσο, υπάρχουν και οι πρώτες έρευνες που αποδεικνύουν τα αποτελέσματα των αλλαγών αυτών. (π.χ. σε χώρες όπως η Μ. Βρετανία, με μεγάλο ρυθμό εγκατάλειψης του σχολείου, οι νέες τεχνολογίες αύξησαν το ενδιαφέρον των παιδιών και βελτίωσαν τις επιδόσεις τους, βλέπουμε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες να προσαρμόζονται και να αξιοποιούν επιτέλους τις δυνατότητές τους κλπ.)
Τελειώνω με μία μικρή ιστορία: σε μία μεγάλη εκπαιδευτική έκθεση που γίνεται κάθε χρόνο στο Λονδίνο, παρακολούθησα την ομιλία ενός εκπαιδευτικού από το πρώτο σχολείο (βρίσκεται στη Σκωτία) που εισήγαγε τις ταμπλέτες στην τάξη, σε κλίμακα 1:1 (1 ταμπλέτα ανά μαθητή). Τον ρώτησα, “οι γονείς των παιδιών ή άλλα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας, αντέδρασαν σε αυτή την πρωτοβουλία;” – Μου απάντησε: “φυσικά ναι! αλλά κι εγώ τους έθεσα δύο ερωτήσεις: πότε τα παιδιά σας θα βγουν στην αγορά εργασίας; Τι θα χρειάζονται για να είναι ανταγωνιστικοί στη ζωή τους;” Απάντηση: τα παιδιά, θα ξεκινήσουν την επαγγελματική τους ζωή στον κόσμο του 2030+ και έχουμε μικρή εικόνα των προσόντων (γνώσεων και δεξιοτήτων( που θα χρειάζονται. Θεωρούμε πως το “παλιό σχολείο” θα τα προετοιμάσει κατάλληλα;

Ασε μας κάτω ρε Ζαμπούκα…Κι εμείς που κάνουμε ιδιαίτερα και φροντιστήρια, κλέφτες θα γίνουμε ?

Προσγειωμένη προσέγγιση. Συμφωνώ απολύτως μαζί σας.

Mπράβο Αλέξανδρε, εξαιρετικό σχόλιο

Σε όλα τα κείμενά σας παρατηρώ ότι σας ενοχλούν οι ” καταβολές από το παρελθόν μας “, αναζητώντας τις ” πολιτισμικές ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου ” έξω από αυτές. Να το προσέξετε! Καταντά εμμονικό αν δεν είναι επικίνδυνο.
Οι άνθρωποι ” χωρίς συνέχεια” γίνονται εύκολα έρμαια ακριβώς των ” αγορών”. Το ” συνανήκειν” είναι σήμερα και πάντα μέσα στη ” φύση του ανθρώπου” και οι υπεραπλουστεύσεις μάλλον οδηγούν σε αποδόμηση παρά σε δημιουργία.
Η τεχνολογία παρέχει εξειδικευμένες γνώσεις και πληροφορίες αλλά δεν οδηγεί σε δόμηση σκέψης και κριτικής ικανότητας, στην διαπαιδαγώγηση δλδ και την απόκτηση της ΓΝΩΣΗΣ. Αποτελεί μόνο ένα εργαλείο.
Για να επεξεργασθείς σύνθετες πληροφορίες με ποικίλους συνδυασμούς και δυνατότητες, απαιτείται η κλασική συμβατική παιδεία, η εκμάθηση λογοτεχνίας, τέχνης, παράδοσης ώστε να δημιουργηθούν ολοκληρωμένες προσωπικότητες, οι οποίες θα μπορούν να συνθέτουν , να απορρίπτουν – διότι κυκλοφορούν και άχρηστα εως αποπροσανατολιστικά προγράμματα – ή ακόμα για να αποφύγουν τον κίνδυνο της ανυπομονησίας, της εύκολης λύσης, της κοινωνικής απομόνωσης και την αίσθηση της εξάρτησης που μειώνει την αυτοπεποίθηση του μαθητή.
Και αυτά μαθαίνονται μέσα από την συμβατική παιδεία, η οποία περιλαμβάνει και παρελθόν και παράδοση και αξίες και εθνική ταυτότητα.
Απλή γλώσσα, σημαίνει απλή σκέψη. Η γλώσσα και οι κανόνες αναπτύσσουν την κρίση.
Αυτά βέβαια αν θέλεις να δημιουργήσεις ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
Αν απλά σε ενδιαφέρουν οι πολίτες – ρομπότ , άβουλοι κι΄απρόσωποι να εκτελούν πειθήνια και να ακολουθούν το ” συρμό” , τότε αλλάζει το πράγμα.

Συγχωρέστε με, αλλά χρησιμοποιείτε έωλες παραδοχές ως αληθείς: “Για να επεξεργασθείς σύνθετες πληροφορίες με ποικίλους συνδυασμούς και
δυνατότητες, απαιτείται η κλασική συμβατική παιδεία, η εκμάθηση
λογοτεχνίας, τέχνης (…)”. Προφανώς όχι. Τα σύγχρονα εργαλεία, τεχνολογικά ή μη, είναι ακόμα πιο εστιασμένα στην απόκτηση δεξιοτήτων από ότι η “κλασική συμβατική παιδεία”. Ένα παιδί με ένα tablet στα χέρια μπορεί να κάνει πολύ πιο σύνθετες εργασίες από ότι με μια εγκυκλοπαίδεια και το μυαλό του να δουλέψει συνθετικά και κριτικά. Όχι επειδή κρατάει tablet, αλλά επειδή ακριβώς αυτό το tablet θα του δώσει την πολλαπλασιαστική δυνατότητα να δημιουργήσει. Όπως ακριβώς κρατώντας μολύβι και χαρτί μπορείς να λύσεις πολύ πιο σύνθετα προβλήματα από ότι νοερά. Και τα περι πολιτών-ρομπότ, άβουλων και απρόσωπων, είναι παρελκυστικά. Το κρίσιμο ερώτημα, όπως γράφει και κάποιος άλλος σχολιαστής είναι: τα παιδιά που φοιτούν σήμερα στο Δημοτικό και θα αντιμετωπίσουν τον ακαδημαϊκό και επαγγελματικό χώρο μετά το 2030, που θα κληθούν να είναι ανταγωνιστικά σε δουλειές που σήμερα δεν υπάρχουν ή που δεν έχουμε φανταστεί, πώς πρέπει να εφοδιαστούν; Με γνώσεις πληροφορικής, οικονομίας, πολιτικής, ή με “παρελθόν και παράδοση και εθνική ταυτότητα”; Μην ξεχνάτε ότι η “΄συμβατική παιδεία” έχει αποδείξει το ταβάνι της: να φτιάξει έναν λαό με πλήρη άγνοια του πώς λειτουργεί η οικονομία, οι διεθνείς σχέσεις και να πιστεύουν σε Τσίπρες και Σώρρες.

Νομίζω πως η εισαγωγή της τεχνολογίας στην τάξη είναι κάπως παρεξηγημένη. Δεν καταργείται η λογοτεχνία, η γλώσσα, ούτε φυσικά η εθνική συνείδηση. Αποτελεί ένα ακόμα “μολύβι στην κασετίνα” όπως λέμε. Στην πράξη, διευκολύνει τα παιδιά να καλλιεργήσουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους. Έχουν περισσότερα εργαλεία, περισσότερους τρόπους για να λύσουν προβλήματα ή να παρουσιάσουν τη σκέψη τους.
Ίσως ακούγονται γενικά όλα αυτά, αλλά αν ζήσει κανείς μέσα σε μία σύγχρονη τάξη και δει εργασίες των παιδιών, μουσικές συνθέσεις, πως καταφέρνουν να βρουν λύσεις σε σύνθετα προβλήματα, πως παρουσιάζουν τις ιδέες τους, τότε μπορεί να καταλάβει πως η τεχνολογία, δεν τα περιορίζει, αλλά απελευθερώνει τη σκέψη τους.
Για παράδειγμα, ένα παιδί που κάνει κατασκευές, γράφει κώδικα, κάνει εργασίες με συμμαθητές του από όλο τον κόσμο, μαθαίνει να διαλέγει πληροφορίες, θα γίνει λιγότερο ή περισσότερο ικανό; Επαναλαμβάνω βέβαια, πως η εισαγωγή της τεχνολογίας στην τάξη, δε σημαίνει παιδιά κολλημένα σε μία οθόνη. Χρειάζεται μέτρο και ισορροπία. Η λογοτεχνία, η καλλιέργεια της γλώσσας το πείραμα, η βιωματική μάθηση, είναι εδώ. Απλά συμπληρώνονται από την τεχνολογία. Που άλλωστε, δεν αποτελεί το μοναδικό πυλώνα ενός σύγχρονου σχολείου.

Υποθέτω ότι το morale of the story σε αυτό το συναρπαστικό patchwork από σκορποχώρια bits and bytes, βρίσκεται εδώ:

«τα πολιτικά συστήματα των αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών δεν τολμούν να απελευθερώσουν το σχολείο από την μαζικότητα, δεδομένου πως η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν ενθαρρύνει θεσμικά, την συμμετοχικότητα.»
+
«Έτσι λοιπόν, ενώ οι κοινωνίες εξελίσσονται σε επίπεδο αγοράς, επιστήμης, τεχνολογίας [= με αυτό ακριβώς το prioritizing, ε κ Ζαμπούκα?] και επιτευγμάτων, το σχολείο παγκοσμίως και όχι μόνο στην Ελλάδα- εδώ απλώς το παρακάνουμε- τείνει να γίνει αναχρονιστικό»

Και τι «Τι πρέπει να γίνει;»
Μα αυτό εδώ, βεβαίως, βεβαίως:

«Στο πλαίσιο αυτό, η κ. Ψάλτη, ως καλεσμένη του Σχολείου, πραγματοποιήσε ομιλία για τους μαθητές της Γ’ Γυμνασίου, του Λυκείου και του Τμήματος International Baccalaureate. Η πρωτοπόρος εισηγήτρια ανέδειξε την αναγκαιότητα της Τεχνολογίας και των δεξιοτήτων που πρέπει να αναπτύξουν οι μαθητές στον 21ο αιώνα. Παράλληλα, αναφέρθηκε διεξοδικά στις σύγχρονα εργασιακές δυνατότητες, όπως ατυτές διαφαίνονται στον παγκόσμιο χάρτη του επαγγελματικού προσανατολισμού.
http://www.doukas.gr/Articles/eve-psalti-microsoft-sta-ekpaideythria-douka

Από τον Sugata Mitra στην «πρωτοπόρος εισηγήτρια» του τμήματος Marketing της Microsoft… ένα Εκπαιδευτήρια Δούκας δρόμος.

Τουτέστιν, πρέπει να αλλάξει εντελώς ο σκοπός της Εκπαίδευσης που θα πρέπει πλέον να παρέχει μόνο εκείνα τα γνωστικά εργαλεία και τις δεξιότητες που είναι χρήσιμα για τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς και της παραγωγής.

Ο στόχος δεν είναι πλέον η μάθηση και η γνώση που μας εκπαιδεύει να σκεπτόμαστε μόνοι μας, αλλά η ανάπτυξη μόνο όσων δεξιοτήτων απαιτούνται για να εκτελεστεί μια συγκεκριμένη εργασία.
Οι μαθητές δεν χρειάζεται να «γνωρίζουν». Αυτό που χρειάζεται είναι να «μπορούν» και να μπορούν να το κάνουν με ταχύτητα. Η δε γνώση πρέπει να παρέχεται κβαντικά, δηλαδή σε πακέτα, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η γνώση διαλύεται όταν γίνεται εξειδικευμένα χρηστικά κομματάκια.

Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο πιο αυτοματοποιημένος και demanding την εξειδίκευση της εξειδίκευσης της ειδίκευσης, οι εκπαιδευόμενες μονάδες παραγωγής θα πρέπει να έχουν πρόσβαση μόνο σε όσες δεξιότητες απαιτούνται για να εκτελεστεί μια συγκεκριμένη εργασία. Όμως η ειδίκευση σε μια και μόνο αυτοματοποιημένη εργασία είναι γνώρισμα των μηχανών και όχι των ανθρώπων.

Αλλά τι θα γίνει με την μη χρησιμοθηρική γνώση?
Μή φοβού, Μαριάμ, ο κ. Ζαμπούκας μας καθησυχάζει επιβεβαιώνοντας ότι μόνο «Ένα μέρος της μαζικότητας της εκπαίδευσης είναι απαραίτητο να διατηρηθεί, χάριν της χρηστικής της ομογενοποίησης».

Guess what…αυτό ακριβώς ήταν και ο σκοπός του εκπαιδευτικού συστήματος της βικτωριανή εποχής.
Ο δε Γάλλος παιδαγωγός Pierre Frédy, Baron de Coubertin (της αριστείας του Citius, Altius, Fortius) θαύμαζε ανέκαθεν εκείνο το βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα που συνέβαλλε στην υγιή ανάπτυξη των νέων που θα καλούντο να διαφυλάξουν την κυριαρχία του κράτους

Ενδιαφέρον που ο κ. Ζαμπουκας και η «πρωτοπόρος εισηγήτρια και Global Director of Educational Programs» δεν το γνωρίζουν…..

«Ένα παιδί με ένα tablet στα χέρια μπορεί να κάνει πολύ πιο σύνθετες εργασίες»

Τι είδους σύνθετες εργασίες μπορεί να κάνει ένα παιδί με ένα tablet στα χέρια όταν δεν έχει πρόσβαση σε όλες αυτές τις γνώσεις που σε εκπαιδεύουν να σκέφτεσαι άλλα εσείς θεωρείτε άχρηστες αφού δεν οδηγούν σε παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών?

Η πιο bluntly, τι είδους σύνθετες εργασίες μπορεί να κάνει με ένα tablet στα χέρια ένα παιδί που είναι empty-headed, αγράμματος στόκος και δεν έχει μάθει να αναπτύσσει κριτική σκέψη?

Ως γνώστης της οικονομίας, σίγουρα θα γνωρίζεται ότι η οικονομία, πέρα του ότι δεν είναι ακριβώς rocket science, δεν είναι κάτι αμετάβλητο στον χρόνο, ασύνδετο και μη συγχρονισμένο με όλα αυτά που εσείς θεωρείται ντεμοντέ γνώση, και που μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε τις προτεινόμενες συνταγές με κριτικό μάτι και εναρμονισμένενες στο συνολικό γίγνεσθαί, και όχι σαν ανυπέρβλητο δόγμα.

Επίσης δεν είναι κάποιο Ιερό Κείμενο γραμμένο σε άγνωστη υπερβατική γλώσσα και χαραγμένο σε κάτι πλάκες που, at the beginning of time «το αόρατο χέρι του Θεού» πέταξε στο κεφάλι κάποιου Ιερέα.

Για τις διεθνείς σχέσεις δεν θα επεκταθώ. Έχω μια υποψία ότι για εσάς πρέπει να είναι κάτι εφάμιλλο με τις high profile δημοσιές σχέσεις behind closed doors με μπόλικο hush-hush under the carpet. Αλλά, πως μπορεί κάποιος να τις εντρυφήσει και να τις αξιολογήσει εάν δεν γνωρίζει, Ιστορία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία κλπ, κλπ?.

Πολύτιμη η συμβολή σας στο διάλογο για ένα τόσο σημαντικό θέμα.

Αναρωτιέμαι γιατί να είναι εμπόδιο στη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας η απόκτηση και διεύρυνση εγκυκλοπαιδικών γνώσεων
ή άλλων δεξιοτήτων που μπορούμε να αποκτήσουμε όχι μόνο μέσα στα σχολεία,αλλά στα σπίτια μας,στα γήπεδα,στο δάσος ακόμη και στο πεζοδρόμιο.

Δεν είμαι γνώστης της οικονομίας, δεν καταλαβαίνω από που συμπεραίνετε κάτι τέτοιο. Η ίδια η πρόσβαση σε πλούσιο υλικό και σε διαφορετικά μέσα δίνουν στο παιδί τη δυνατότητα να αναπτύξει αναλυτική και συνθετική σκέψη. Να ξεκινήσει μια εργασία ιστορίας και αντί να αντιγράψει την εγκυκλοπαίδεια, όπως θα έκανε στην δική μου εποχή, να προσπαθήσει να φτιάξει ένα βίντεο με αναπαράσταση μιας μάχης ή του τρόπου ζωής της εποχής. Να αναλύσει ένα ποιήμα και να βρει βίντεο ή ηχητικό με την απαγγελία από το δημιουργό του ή κάποιο σημαντικό ερμηνευτή. Να κάνει μια εργασία στη γεωγραφία και να σχεδιάσει μέσα από την οθόνη του ένα ταξίδι στους τόπους για τους οποίους μιλάει. Αυτό είναι καλλιέργεια δεξιοτήτων, όχι η αποστήθιση ημερομηνιών και τοπωνυμίων.
Δεν καταλαβάινω γιατί θεωρείτε ότι ένα παιδί με ένα tablet στα χέρια είναι “αγράμματος στόκος, χωρίς κριτική σκέψη”. Αντίθετα, ένα σχολείο με σύγχρονο πρόγραμμα, του δίνει περισσότερες ευκαιρίες να μη γίνει αυτό που περιγράφετε. Δεν διαφωνούμε στον στόχο, λοιπόν. Διαφωνούμε στο γεγονός ότι εσείς θεωρείτε δεδομένο ότι όποιος δεν λαμβάνει “κλασσική παιδεία” γίνεται “empty-headed”.
Ως προς την τελευταία σας παράγραφο είναι τόσο κωδικοποιημένη, που πραγματικά δεν αντιλαμβάνομαι τι θέλετε να πείτε. Διεθνείς σχέσεις=ιστορία, κοινωνιολογία, . Αλλά στο “παραδοσιακό σχολείο” που υπερασπίζεστε, για ποια Ιστορία μιλάμε; Για αυτή που μαθαίναμε απέξω, την ομφαλοσκοπική, που δημιουργούσε την αίσθηση ότι η Ελλάδα ήταν το κέντρο του κόσμου; Για την σχολική ιστορία που ξεπέταγε σε δύο μαθήματα τα γεγονότα που πραγματικά διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο: Αναγέννηση, Διαφωτισμό, Αμερικανική Επανάσταση, Γαλλική Επανάσταση και αφιέρωνε μήνες και μήνες στο 1821;

Εάν επιθυμούμε να εκπαιδευτούν τα παιδιά μας ώστε να γίνουν οι αυριανοί πολίτες που θα συμμετέχουν στα κοινά {και όχι εξειδικευμένοι υπάλληλοι ” εταιρειών” οι οποίες θα ασκούν την πολιτική και εκείνα απλώς θα ” εκτελούν” }, χρειάζεται να τους δώσουμε τις ευκαιρίες εκείνες που θα τους επιτρέψουν να αποκτήσουν τις δεξιότητες για κάτι τέτοιο.
Να αποκτήσουν κριτική και ευέλικτη σκέψη, πνευματική θωράκιση και ηθικές αξίες απαραίτητες για την προστασία τους , ακριβώς, στο περιβάλλον που δημιουργείται, πέραν από τις όποιες δεξιότητες στα σύγχρονα εργαλεία.
Και αυτό ξεφεύγει από τους στείρους τεχνολογικούς κανόνες { που και αυτοί χρειάζονται βεβαίως – για να μην παρεξηγηθεί το νόημα του σχολίου μου- }. Αλλά η στενή και στείρα επαγγελματική έστω και εξειδικευμένη γνώση δεν αρκεί για να βγάλεις ώριμους και ολοκληρωμένους πολίτες.

Ακριβώς αγαπητέ.
” Χρειάζεται μέτρο και ισορροπία”… Και όχι θεοποίηση της τεχνολογίας και απαξίωση όλων των άλλων { ως αναχρονιστικών και άχρηστων}, όπως επιχειρείται με το άρθρο του κ. Ζαμπούκα.

Η προπαρασκευαστική «συμβατική παιδεία» που λέτε, δίνει την ευκαιρία σ’ ένα παιδί να αναπτύξει την κρίση του.

Δεν είναι δεδομένο ότι το κάθε παιδί θα το κάνει. Το αν το παιδί δρέψει της ευκαιρίας ή όχι εξαρτάται από ένα σύνολο άλλων μεταβλητών, τόσο στο micro όσο και στο macro environment του.

Τώρα, δεδομένου ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι επένδυση για μια χώρα θα πρέπει πρώτα να αποφασισθούν κάποια άλλα πράγματα.

Αν μιλάμε για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αφορά όλο το σύνολο του πληθυσμού, τότε πάνω απ ‘όλα εξαρτάται από την θέληση της Πολιτείας να αναπτύξει ένα σύνολο πολιτών με κριτική σκέψη και γερό οπλοστάσιο, που ενδέχεται να την αμφισβητήσουν.

Αν μιλάμε για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αφορά segmentation του πληθυσμού, όπως το παλιό καλό βικτωριανό και η μεταμοντέρνα, μετα-δημοκρατική μορφή του που προτείνουν κάποιοι τώρα, τότε είναι άλλο πράγμα.

Θα πρέπει να βρουν όμως τρόπο να *πείσουν* το κάθε φτωχοδιάολο να πληρώσει για την εκπαιδευτική προίκα αυτών που διεκδικούν ελέω θεού το δικαίωμα πρόσβασης σε first rate education.

Θα πρέπει να ήταν αρχές του 2000, όταν στην αίθουσα του Παρνασσού στην Αθήνα μίλησε, ο διευθυντής του Media lab στο MIT, ο ελληνικής καταγωγής Νίκολας Νεγκροπόντε, για τις μελλοντικές αλλαγές της εκπαίδευσης στην ψηφιακή κοινωνία. Το πιο ενδιαφέρον σημείο της ομιλίας του ήταν η διήγηση μιας αληθινής ιστορίας.
«Πριν κάποια χρόνια, εγκαταστήσαμε ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε ένα σχολείο του κακόφημου Χάρλεμ..
Κάποια ημέρα, σε αυτό το σχολείο έφτασαν υπηρεσιακοί παράγοντες για να παρακολουθήσουν την εξέλιξη του πειραματικού μας προγράμματος. Συνάντησαν ένα παιδί που τους έδειξε τι κάνουν οι υπολογιστές και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις τους. Εντυπωσιασμένοι από τις επιδόσεις του εξέφρασαν τα συγχαρητήριά τους προς το διευθυντή του σχολείου, ο οποίος έκπληκτος τους είπε ότι το παιδί δεν ξέρει να διαβάζει.
Οταν ρωτήθηκε το ίδιο το παιδί τι διάβαζε στον υπολογιστή, τους απάντησε πως αυτό που διάβαζε στο Ιντερνετ δεν ήταν ανάγνωση, εξηγώντας τους ότι, η ανάγνωση είναι ένα ηλίθιο πράγμα»

Την ιστορία αυτή τη διηγήθηκε ο κος Νεγκροπόντε με ενθουσιασμό, θέλοντας να δείξει, ότι η «εξελικτική αυτή διαδικασία αποτελεί σημαντική πρόοδο, διότι στο μέλλον οι εκπαιδευτικοί θα παίζουν μάλλον μικρό ρόλο (ή θα εξαφανιστούν) και τα παιδιά θα αλλάξουν τον κόσμο με τους Η/Υ».

Το ότι νέοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, ακόμη και φοιτητές, επικοινωνούν πλέον με λίγες λέξεις “tweets”, με σύμβολα και εικόνες και έχουν σοβαρό πρόβλημα με τις λέξεις, είναι δηλαδή ανίκανοι να διαβάσουν
ένα κείμενο μερικών σελίδων και μετά να καθίσουν να γράψουν μια περίληψη, είναι ήδη παγκόσμιο φαινόμενο. Αν πράγματι οι άνθρωποι δε θα γνωρίζουν πλέον ανάγνωση, θα επικοινωνούν με σύμβολα
και μερικές εκατοντάδες λέξεις καθημερινής χρήσης. Τότε φοβάμαι πως θα επαληθευτεί ο Αγγελόπουλος που στο φιλμ “Η αιωνιότητα και μια μέρα”, έβαλε έναν «θεότρελο» ποιητή να ακριβοπληρώνει την αγορά σπάνιων λέξεων, όπως “ξενίτης” και “ κορφούλα”, που ήταν “λέξεις υπό εξαφάνιση”.

Μόνο μέσω της γλώσσας μπόρεσε ο άνθρωπος να μάθει και να ξεχωρίσει από τα άλλα είδη
του ζωικού βασιλείου, γνωρίζοντας τη φύση του, μας λένε οι γλωσσολόγοι και όπως απέδειξε ο Τσόμσκι, «υπάρχει αλληλεπίδραση ανάμεσα στην καλλιέργεια του νου και της γλώσσας». Σύμφωνα με τον Τσόμσκι,
στον ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχει μια έμφυτη γλωσσική ικανότητα την οποία ονομάζει «Συσκευή Πρόσκτησης Γλώσσας» (LAD:Lanquage Acquisition Device). Αυτή τίθεται σε λειτουργία λίγο πριν τη γέννηση του ανθρώπου και σιγά-σιγά δημιουργεί την προσωπική γραμματική του καθενός. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για έναν φανατικό τεχνοκράτη όπως ο Νεγκροπόντε.

Ας ευχηθούμε , πως ο άνθρωπος, θα συνεχίσει να διαβάζει, να υπολογίζει, να μαθαίνει……… άλλος με λιγότερη και άλλος με περισσότερη επιτυχία. Αργότερα, ως ενήλικας να μαθαίνει να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του, να μαθαίνει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, κ.λ.π. κ.λ.π. με ή και δίχως Η/Υ όπως έκανε
μέχρι σήμερα με σχετικές επιτυχίες και αποτυχίες και όχι να μαθαίνει μόνο για την καριέρα του και για να υπηρετήσει τις ανάγκες της απρόσωπης αγοράς καταντώντας ένα χρήσιμο εξάρτημά της.

Πάνο, καλά τα λες, αλλά, για να΄μαστε δίκαιοι, τα περισσότερα σχόλια κάτω απ΄το άρθρο είναι σχόλια αριστερών και χρυσαυγιτών, που θα πει προσώπων βαθιά συντηρητικών κι οπισθοδρομικών και αποκομμένων όχι απλώς από την παγκόσμια πραγματικότητα αλλά ακόμα κι από αυτήν την ελληνική πραγματικότητα. Αναμενόμενες, λοιπόν, οι συντηρητικούρες κι οι αναχρονισμοί που ακούς…

Αχ κ.Ζαμπούκα, καλά κι άγια όλα αυτά, αλλά στο Ελλαδιστάν, που πλέον λόγω της συντηρητικής οπισθοδρομικής -αριστερής- του κυβέρνησης έχει πισωγυρίσει (ΚΑΙ) την παιδεία σε περασμένες δεκαετίες και στην ισοπέδωση όλων προς τα κάτω, αυτά φαντάζουν όνειρα θερινής νυκτός…

ΑΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟΣ ….τόσο που ξεγυμνώνει τον σκοπό “Οι μαθητές δεν χρειάζεται να «γνωρίζουν». Αυτό που χρειάζεται είναι να «μπορούν» και να μπορούν να το κάνουν με ταχύτητᨔ “χρήσιμα για τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς και της παραγωγής¨”
Και μετά θα τους οδηγήσουμε και στην τεχνητή ψηφοφορία αφού αυτό θα επιτάσσουν οι αγορές έτσι γιατί δεν θα χρειάζεται να γνωρίζουν, αρκεί να μπορούν και να μπορούν να το κάνουν με ταχύτητα και σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς.
Ο επίλογος τρομερός…για την κυριαρχία του κράτους δεν χρειάζεται να γνωρίζουν, αρκεί να μπορούν με ταχύτητα να την επιτάσσουν στις ανάγκες της αγοράς…
Respect!!!

ειλικρινά ανάξιο σχολιασμού το σχόλιό σας.

Ακριβώς. Είμαι καθηγητής και βλέπω πόσο πίσω είναι τα παιδιά στην γνώση της τεχνολογίας. Εκεί που είναι αστέρια στην χρήση-κατάχρηση του κινητού.
Έστω ας εμβάθυναν στην ουσία της τεχνολογίας του. Δυστυχώς καταναλωτές μονάδων κινητού είναι.

Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο, άσχετα αν διαφωνεί ή συμφωνεί κανείς, που δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό διαβάζω σχόλιο που ρίχνει ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ(!!). Τελικά είναι γεγονός ότι η εμπάθεια είναι ιδιότητα κομπλεξικού και φανατισμένου ανθρώπου που εντέλει τον καθιστά δυστυχισμένο.

Εμμονές πολλές εμμονές και μάλλον είστε εκτός πραγματικότητας.

Είστε ο ίδιος σχολιαστής με εκείνον που έγραψε “Να σταματήσουμε με τα παμπάλαια μαθήματα Ιλιάδα Οδύσσεια κλπ.”;

Να το προτείνετε και στους υπουργούς παιδείας των περισσοτέρων σύγχρονων κρατών του κόσμου. Να σταματήσουμε και με την παμπάλαια αρχαιοελληνική φιλοσοφία και να διδάσκουμε στα παιδιά μας τη βιογραφία του Steve Jobs , ο οποίος πριν πεθάνει είχε πει σε συνέντευξή του, πως, θα αντάλλαζε όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματά του με ένα απόγευμα παρέα με το Σωκράτη.

Το μόνο σωστό σχόλιο!

Ρε έχουν σχέδιο λέμε. Θέλουν μία ρομποτοποιημένη σκεπτόμενη μάζα μη ικανή για την ανατροπή της εκάστοτε εξουσίας. Ο κόσμος θα γίνει ΄όπως τον θέλουν (ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ). Αυτό θέλουν!!!Το άτομο να μην σκέπτεται ως ΑΝΘΡΩΠΟΣ αλλά ως αριθμός στις αγορές. Σαν μία αυτοματοποημένη μηχανή χωρίς σκέψεις και αισθήματα.

Να τα προετοιμάσουν για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον κόσμο της αγοράς. Να τους κάνουν Εθνικιστές. Γιατί θα πρέπει να τα κάνει δούλους;;;Κρίμα και είσαι και δάσκαλος.

ΠΕΣ ΤΑ ΡΕ ΜΑΙΡΗ!

Η Οικονομία είμαι μία τοκογλυφική ανοησία.

Καλησπέρα και συγνώμη για την καθυστέρηση.

Προσωπικά δεν νομίζω ότι ούτε η εκπαίδευση ούτε τα υπόλοιπα στα οποία αναφέρεστε θα πρέπει να είναι εμπόδιο στη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας.

Η τεχνολογία είναι πολύ χρήσιμη και, αν χρησιμοποιηθεί σωστά και με σύνεση, ένα καλό auxiliary στην εκπαίδευση.

Σε αυτό το post όμως την τεχνολογία, ο ο κ. Ζαμπούκας την χρησιμοποιεί για να δώσει λούστρο στο κυρίως θέμα.
Γνωρίζοντας ότι το αναγνωστικό του κοινό είναι Έλληνες με ένα συγκεκριμένο profiling, χρησιμοποιεί το TedEx για μεταμοντέρνο κύρος και την Microsoft για το τεχνολογικό slant που δένουν ωραία με τα buzz words όπως εξέλιξη, πρωτοπορία και εκσυγχρονισμός.

Ενδεχομένως στο επόμενο του post για την εκπαίδευση, να μας μιλήσει για τα Microsoft Showcase Schools, τις πρωτοποριακές προσπάθειες τους και τις καινοτόμες ιδέες που θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση της εκπαίδευσης, της μάθησης και της αξιολόγησης στοχεύοντας στην εξέλιξη των επαγγελματικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων του 21ου αιώνα.

Ο κ. Ζαμπούκας εδώ προτείνει ειδικά και συγκεκριμένα ένα συγκεκριμένο format εκπαιδευτικού συστήματος στο οποίο θα πρέπει να επενδύσει η Ελλάδα έχοντας το βλέμμα προς το μέλλον όπου, κατά την γνώμη του, οι ανθρώπινες οργανωμένες κοινωνίες, η επιστήμη, η τεχνολογία και οτιδήποτε άπτεται του πολιτισμού θα πρέπει είναι στην υπηρεσία της αγοράς.

Στο επόμενο post του μπορεί να δέσει τα Microsoft Showcase Schools με τα voucher schools και ενδεχομένως στα charters schools ή και στην βρετανική τουw ολιστική βερσιόν τα Academies.

Εξαιρετικό σχόλιο κ. Αλέξανδρε !!

Γεια σας και συγνώμη για την καθυστέρηση.

Στο προηγούμενο σας σχόλιο γραφατε «Τα σύγχρονα εργαλεία, τεχνολογικά ή μη, είναι ακόμα πιο εστιασμένα στην απόκτηση δεξιοτήτων από ότι η “κλασική συμβατική παιδεία».

Σε αυτό εδώ το σχόλιο ουσιαστικά λέτε ότι τα σύγχρονα εργαλεία δίνουν στο παιδί που τη δυνατότητα να αναπτύξει αναλυτική και συνθετική σκέψη όταν επεξεργάζεται τα δεδομένα της κλασικής συμβατικής παιδείας.

Όπως γράφετε: «Να ξεκινήσει μια εργασία ιστορίας. να προσπαθήσει να φτιάξει ένα βίντεο με αναπαράσταση μιας μάχης ή του τρόπου ζωής της εποχής. Να αναλύσει ένα ποιήμα και να βρει βίντεο ή ηχητικό με την απαγγελία από το δημιουργό του ή κάποιο σημαντικό ερμηνευτή. Να κάνει μια εργασία στη γεωγραφία και να σχεδιάσει μέσα από την οθόνη του ένα ταξίδι στους τόπους για τους οποίους μιλάει».

Αυτό που περιγράφετε δεν είναι καλλιέργεια δεξιοτήτων. Η δεξιότητα είναι η επίκτητη ευκολία, η ακρίβεια και ταχύτητα με τις όποιες κάνουμε μια σειρά από ενέργειες. π.χ δεξιότητα χειρισμού υπολογιστών/ tablet, mobile-first, cloud-f, , δεξιότητα έκφρασης, δεξιότητα χειρισμού υπολογιστών, δεξιότητα στην έκφραση στο γραπτό λόγο δεξιότητα ενεργού αναζήτησης της πληροφορίας, οργάνωση , να φτιάχνουμε διάφορες κατασκευές κλπ

Αυτό που περιγράφετε σε αυτό το σχόλιο είναι το αρμονικό πάντρεμα μεταξύ της classical education και των σύγχρονων εργαλείων, τεχνολογικών και μη.

Σε αυτό συμφωνώ απόλυτα. Το χρησιμοποιώ τόσο εγώ όσο και στα παιδιά μου.

Για το tablet το είπα γιατί εσείς γράψατε «είναι ακόμα πιο εστιασμένα στην απόκτηση δεξιοτήτων από ότι η “κλασική συμβατική παιδεία».
Νομίζω ότι χαθήκαμε στην ερμηνεία των λέξεων.

Συμφωνώ απόλυτα στο περί αποστήθιση ημερομηνιών και τοπωνυμίων. Αυτό όμως, δεν είναι θέμα της classical education. Είναι θέμα κουλτούρας και αντιλήψεων συγκεκριμένα της Ελλάδας. Η ελληνες αντιλαμβάνοντε λάθος το σχολείο. Είναι πιο πολύ θέμα prestige γι αυτούς (απολυτήριο/πτυχείο κλπ), απλώς ένα χαρτί ειτε για status είτε για να βρουν δουλεια και να επιβιώσουν ή να τα κονομήσουν.

Και εμείς είχαμε classical education αλλά η αποστήθιση ήταν απαγορευμένη.
Είχαμε όμως και εμείς πληθώρα ημερομηνιών, τοπωνυμίων και εν γένει factual πληροφοριών. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί από τα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα σφαιρικά, αν μη τι άλλο γιατί αυτή η πληθώρα όλο και μεγαλώνει. Εδω σίγουρα μπορεί να βοηθήσει η τεχνολογία.

Όλα τα κράτη δίνουν περισσότερο έμφαση στην δική τους ιστορία και δεν είναι τελείως λάθος. Σίγουρα το ελληνικό σχολείο πρέπει να δώσει περισσότερο χώρο και στα υπόλοιπα που λέτε εσείς.

Ο ρόλος του σχολείου, όπως και της classical education (σε αντιπαράθεση με αυτήν του πρακτικού βίου) όμως δεν είναι να σου κάνει injection μια massive overdose πληροφοριών που μετά από λίγο θα ξεχαστούν.

Συμφωνούμε ότι χαθήκαμε στην ερμηνεία των λέξεων. Όπως και ston ορισμό της λέξης “δεξιότητα”. Το χρησιμοποιώ με την έννοια του skill (http://www.p21.org/storage/documents/docs/P21_framework_0816.pdf) όχι του ability. Στα υπόλοιπα, συμφωνούμε.

Το αν είναι κρίμα που είμαι δάσκαλος, μπορούν να το κρίνουν μόνο οι μαθητές και οι μαθήτριές μου. Θα χρησιμοποιήσω όποιο μέσο βολεύει, αρκεί τα παιδιά μου να μπορούν κάνουν μία συζήτηση με επιχειρήματα, χωρίς προσβολές. Να μπορούν να στηρίζουν την άποψή τους ορθολογικά, χωρίς απλοποιήσεις και λαϊκισμούς. Να μπορούν να διαβάζουν ένα κείμενο και να το αναλύουν, συζητώντας επί της ουσίας. Και αυτά δεν έχουν σχέση τελικά με την τεχνολογία. Είναι τα διαχρονικά προβλήματα της κοινωνίας μας. Εθνικιστές, αν κατανοήσουν όσα λέμε στο μάθημα πάντως, δεν θα βγουν.

Σαφώς η συνειδητότητα του κάθε παιδιού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες ,αλλά χρέος της Πολιτείας { ή μάλλον χρέος δικό μας να ζητάμε από την Πολιτεία} είναι το να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για υπεύθυνους και συνειδητούς πολίτες, έστω και αν κάποια στιγμή την αμφισβητήσουν, και όχι να δημιουργεί πατρίκιους και πληβείους.
Σοφά τα λόγια του διανοητή καθηγητή Τζον Αντον, ο οποίος αντιστάθηκε σθεναρά στις νοοτροπίες εγκαταλειψης του πολιτισμού, της γλώσσας και της παράδοσης στην τεχνοκρατική αντίληψη, η οποία θέλει να αυτοπροβάλλεται ως η μόνη πρόοδος…..
….”Σήμερα οι ” παγκοσμιολόγοι” επικαλούνται ως χαρακτηριστικά του σύγχρονου ανθρώπου σωρεία αριθμών, υπολογιστές, ορίζοντες παραγωγής, διακινησεις αγορών, εικονικό χώρο και πλαστικό χρόνο. Τα όντα ζούν σαν να κινούνται μηχανικά πάνω στη σκακιέρα της διεθνούς αγοράς, υπάκουα στις προσταγές της παραγωγής και της κατανάλωσης. Ούτε μια λέξη για παιδεία, ούτε ένας ψίθυρος για πολιτική αρετή……”….

O Τσόμσκι όμως, έχει πει επίσης ότι:

“As far as technology itself and education is concerned, technology is basically neutral. It’s like a hammer. The hammer doesn’t care whether you use it to build a house or whether on torture, using it to crush somebody’s skull, the hammer can do either.”

1. Η δουλειά του δάσκαλου είναι να βοηθήσει το παιδί να αποκτήσει κριτική σκέψη. Αν υπάρχει κριτική ικανότητα η τεχνολογία είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο που μπορεί να οδηγήσει στη γνώση.
2. Το ότι η πληροφορία μπορεί να οδηγήσει στη γνώση ή να παραμείνει πληροφορία δεν είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει μόνο στο διαδίκτυο. Συμβαίνει και μέσα στην τάξη έτσι όπως λειτουργεί σήμερα με τη μέθοδο της αποστήθισης και του δάσκαλου ως διανομέα της γνώσης.

Τάδε έφη κάποια που δεν ντρέπεται να υποστηρίζει τον σύριζα, όχι απλώς εξαρχής, αλλά ακόμα και σήμερα!
Κι επειδή είσαι ανίκανη να καταλάβεις το οτιδήποτε, ας σου το κάνω λιανά : Αυτό που λέω είναι ότι, είμασταν που είμασταν το χάλι μας, ήρθε ο σύριζα και το χάλι το έκανε πολύ μεγαλύτερο, πισωγυρίζοντάς μας στο χάλι περασμένων δεκαετιών που είχε αρχίσει να εκλείπει. Τι δεν καταλαβαίνεις?

Τι συμβαίνει με σένα? Τη μια με ψηφίζεις, όταν λέω (στον Pano) για τον συντηρητισμό, την οπισθοδρομικότητα των αριστερών (και χρυσαυγιτών) και για το ότι ζουν εκτός πραγματικότητας, και την άλλη λες εμένα… εκτός πραγματικότητας(?) Τι είσαι τελικά?…

Αντικειμενικος .

Συμφωνώ απολύτως! Με τρομάζει μόνο η θεοποίησή της παρότι θεωρώ την τεχνολογία ως το σημαντικότερο πράγμα, που μαζί με τη φιλοσοφία μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απελευθέρωση από πολλά δεσμά και στην πληρότητα, που είναι ο στόχος και των δύο. Δίχως όμως τη φιλοσοφία ή αν θέλετε το πνεύμα, η τεχνολογία από μόνη της μπορεί να αποβεί ολέθρια για όλο το ανθρώπινο γένος και τότε η τεχνολογία θα βάλει την ίδια της την ταφόπλακα.
Να υπενθυμίσω πως πολλοί καλλιεργημένοι επιστήμονες, όπως π.χ. ο Αϊνστάιν, ή
Ρ. Οπενχάιμερ, κ.α. μετάνιωσαν που συμμετείχαν έμμεσα ή άμεσα στη δημιουργία της Πυρηνικής Βόμβας, ενώ οι Ε. Τέλλερ και Ε. Φέρμι, ένιωθαν υπερήφανοι μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Έχετε την συμπάθειά μου…

Δεν μπόρεσα να δώ τον ορισμό του «skill» που με παραπέμπεται γιατί το link δίνει “Page Not Found”.

και εγώ το “δεξιότητα”, to χρησιμοποιώ με την έννοια του skill, αλλα δεν ηνωριζω πως εσεις το εννοειτε το skill

Δεν τη θέλω!!! Με προσβάλλει αφόρητα το να με συμπαθεί μια συριζαία.

Ε μια και νομίζεις ότι είσαι αντικειμενικός, πες μου τι εννοείς λέγοντας ή , γιατί ειλικρινά δεν καταλαβαίνω.

Επειδή έχω μία αγωγή από τους γονείς μου και την ίδια μεταδίδω και στα παιδιά μου συνηθίζουμε να δίνουμε την συμπάθειά μας σε ασθενείς και πάσχοντες γενικά…

Αναμφισβήτητα η τεχνολογία, όπως και η επιστήμη, το hammer όπως και το lancet είναι per se ουδέτερα.
Αναμφισβήτητα, αν χρησιμοποιηθούν σωστά και με σύνεση θα είναι απαραίτητα εργαλεία και more than welcome.

1. Τι εννοείτε όταν λέτε «κριτική σκέψη» (μπορείται να μας την περιγραψετε?) και πότε κατά εσάς το παιδί την αποκτάει?
Ρωτάω γιατί προσπαθώ να καταλάβω τι εννοείτε στο σημ. 1. Από την μια λέτε «(Η δουλειά του δάσκαλου είναι να βοηθήσει το παιδί) ΝΑ αποκτήσει κριτική σκέψη» (future commodity). Και στην αμέσως subsequent πρόταση λέτε “Αν υπάρΧΕΙ κριτική ικανότητα». Δηλ. πότε πρέπει να εισάγουμε τα παιδιά στην χρήση της τεχνολογίας για να μπορέσουν να ωφεληθούν από αυτήν?

2. Σίγουρα, έτσι όπως λειτουργεί σήμερα η προπαρασκευαστική εκπαίδευση έχει καταντήσει μια μηχανιστικού τύπου αναπαραγωγή γνώσεων και έχει μόνο ατομικιστική χρησιμοθηρική αξία.
Κατά την γνώμη σας ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος και ο σκοπός της προπαρασκευαστικής εκπαίδευσης στο πλαίσιο μιας οργανωμένης ανθρώπινης κοινωνίας? Τι είδους ανθρώπους πρέπει να παράγει?

Την κριτική σκέψη εγώ την αντιλαμβάνομαι ως την ικανότητα (νοητική και συναισθηματική) που επιτρέπει στο άτομο να αξιολογεί την αξιοπιστία της πληροφορίας και μετά να αποφασίζει ποια είναι η δική του άποψη για την πληροφορία.
Η κριτική ικανότητα αρχίζει να αναπτύσσεται σχεδόν από την κούνια και φυσικά είναι δουλειά της οικογένειας και του δάσκαλου. Αν ο γονιός στην προσπάθεια του να δημιουργήσει μικρά ομοιώματα του εαυτού του καταπιέζει τα συναισθήματα και την προσωπικότητα του παιδιού του και το αναγκάζει να καταπίνει αμάσητα όσα εκείνος πιστεύει, τότε παρεμποδίζει τη γνωστική ανάπτυξή του και του αφαιρεί τη δυνατότητα να μάθει να σκέφτεται μόνο του (αφού είναι σαν να του λέει ό,τι νιώθεις και σκέφτεσαι είναι λάθος).
Όταν ο δάσκαλος λειτουργεί σαν διανομέας αλάθητων πληροφοριών και δεν ενθαρρύνει τις ερωτήσεις και την αμφισβήτηση ή την διαφορετική άποψη (φανταστείτε την αντίδραση του δάσκαλου αν ένα παιδί του πει στο μάθημα των θρησκευτικών ότι η ιδέα της Αγία Τριάδας του φαίνεται μπούρδα) δεν το βοηθάει να αναπτύξει κριτική ικανότητα, δεν το μαθαίνει τη μεγάλη σημασία των εναλλακτικών υποθέσεων και την αξία της απόδειξης (πιστεύω ότι αυτός είναι και ο λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν σε ιστορίες συνωμοσιολογίας).
Στην τρίτη σας ερώτηση σχετικά με το πότε πρέπει να εισάγουμε τα παιδιά στην χρήση της τεχνολογίας για να μπορέσουν να ωφεληθούν από αυτήν, θεωρώ ότι αυτό που είναι κρίσιμο δεν είναι το πότε, αλλά το πώς. Αν κάνουμε τη δουλειά μας σωστά ως γονείς και δάσκαλοι και το παιδί έχει αναπτύξει έναν βαθμό κριτικής ικανότητας και αν το καθοδηγήσουμε σωστά, το παιδί είναι ικανό από πολύ μικρό να χρησιμοποιήσει δημιουργικά την τεχνολογία.
Όσο για το τι είδους ανθρώπους πρέπει να παράγει η εκπαίδευση, προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να παράγει ανθρώπους που ξέρουν να σκέφτονται! Αυτό είναι που κάνει την πληροφορία γνώση!

Πάσχων, ως βαριά ασθενής ψυχοπνευματικά, ανίκανος να χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του (όραση κι ακοή), ανίκανος να σκέφτεται και να συναισθάνεται, είναι όποιος υποστηρίζει τον σύριζα, εξαρχής αλλά ειδικά σήμερα. Ε αυτός ο… άνθρωπος(?) όχι μόνο είναι ανίκανος να διαγνώσει ασθένεια σε άλλους -είπαμε ούτε βλέπει, ούτε ακούει, ούτε σκέφτεται, ούτε συναισθάνεται!-, αλλά ας φροντίσει να θεραπεύσει πρώτα τη δική του βαριά ασθένεια, για να έχει δικαίωμα να μιλάει για ασθένεια των άλλων.