Η Αννα Βαγενά, επί 45 χρόνια σύντροφος του Λουκιανού Κηλαηδόνη, αποφάσισε να εκθέσει σε λαϊκό προσκύνημα τη σορό του σπουδαίου συνθέτη και τραγουδιστή, του ανθρώπου που συμβόλισε πράγματα και κυρίως συναισθήματα και στάσεις ζωής επί δεκαετίες. Μέσα στο «Μεταξουργείο», το θέατρο που μαζί ίδρυσαν. Αν με ρωτάτε, δεν είναι του γούστου μου αυτή η λογική. Με ξεπερνά. Για μένα το πένθος είναι μια υπόθεση εσωτερική, ιδιωτική, με τη μικρότερη δυνατή έκθεση του νεκρού. Χωρίς θεατρικότητα, με τιμή. Για μένα…
Η γνώμη μου επίσης είναι -κυρίως και πάνω απ΄ όλα- ότι ο κάθε ένας έχει το δικαίωμα να θρηνήσει, να πενθήσει τον άνθρωπό του όπως επιθυμεί, όπως νιώθει, όπως πιστεύει ότι ο νεκρός θα επιθυμούσε. Χωρίς να έχει το επιπλέον βάρος της δημόσιας γνώμης που γίνεται λιθοβολισμός _ αυτό δηλαδή που συμβαίνει από το πρωί με την περίπτωση της Βαγενά. Από πού και ως πού, λέει, θα εκθέσει τη σορό σε λαϊκό προσκύνημα; Τη σορό του συζύγου και πατέρα του παιδιού της, ε;
Ας αφήνουμε τον κυνισμό και το τικ του κατήγορου στην άκρη, ας βρούμε πάλι το μέτρο το ανθρώπινο, τη συμπόνοια και ας σκεφτούμε. Ο Κηλαηδόνης αγαπήθηκε βαθιά. Ο θάνατός του συγκίνησε την Ελλάδα. Δείτε τους ποταμούς θλίψης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πώς ο καθένας αισθάνθηκε την ανάγκη να γράψει κάτι δημοσίως, έναν μικρό επικήδειο για τον δικό μας Λουκιανό, αυτόν που εμείς προλάβαμε, αντιληφθήκαμε, προσαρμόσαμε σε αυτό που είμαστε. Ομως ο Κηλαηδόνης δεν ήταν δικός μας, ήταν κυρίως ο Λουκιανός των θυγατέρων, της γυναίκας, των στενών συγγενών και των αγαπημένων φίλων του.
Γιατί να μην τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα και μάλιστα στο θέατρο που δημιούργησε μαζί με τη συζυγό του; Γιατί, όταν έγινε το ίδιο με τον σπουδαίο Λευτέρη Βογιατζή, ουδείς αντέδρασε αλλά ανακουφιστήκαμε με τη δυνατότητα ενός τελευταίου αποχαιρετισμού; Πόσο μάλιστα στην περίπτωση του Κηλαηδόνη που, αν και η στάση ζωής του ήταν διακριτική, αποτραβηγμένη, το έργο του είχε τον χαρακτήρα του λαϊκού, με την έννοια ότι απευθυνόταν σε μεγάλο μέρος του κοινού και σε μεγάλο βάθος του. Και σε πολλές εκφράσεις: ερωτικές, πολιτικές, φιλικές, συνύπαρξης.
Μπορεί η Αννα Βαγενά στο παρελθόν, κυρίως με την κοινοβουλευτική της παρουσία, να έχει προκαλέσει σχόλια και γέλια και κριτική. Ορθώς και δικαίως. Προσωπικά μου προκαλούσε έναν διαρκή εκνευρισμό αυτή η στάση. Ομως αυτό το γεγονός, η άνεση που έχουμε να την κρίνουμε δεν μας επιτρέπει να περάσουμε το ύστατο όριο χλευάζοντας τον τρόπο που επιλέγει να πενθήσει τον σύζυγό της. Και, εξάλλου, πού ξέρω εγώ –και σύ αναγνώστη– τι πραγματικά ήθελε ο Κηλαηδόνης; Είμαι σίγουρη πως η σύζυγός και θυγατέρες του ξέρουν καλύτερα από όλους μας.
Ολα τα άλλα είναι θέματα αισθητικής, γούστου, παιδείας, προσλαμβανουσών. Εχω βιώσει στο στενό μου περιβάλλον και την κηδεία του χωριού με τη σορό στο σπίτι επί δυο ημέρες και εκατοντάδες ανθρώπους στο προσκέφαλό του νεκρού να μιλούν και να μοιρολογούν. Εχω βιώσει και την εμπειρία του κλειστού φερέτρου και του λυγμού που πνίγεται πίσω από μαύρα γυαλιά ηλίου.
Ας ξεβολευτούμε από τη συνθήκη που είμαστε γράφοντας τα χολερικά για τη Βαγενά αυτή την ώρα. Ας θυμηθούμε τι σημαίνει συναισθηματικά και εγκεφαλικά πένθος. Πριν κάνουμε ένα ακόμα ρεκόρ κυνισμού και κριτικής-ξεσκίσματος.
Τι θα ήταν η Βαγενά χωρίς τον Λουκιανό?
Σίγουρα θα ήταν κάτι.
Ποιος όμως από τους δυο είναι πιο καλλιτέχνης, πιο αγαπητός, πιο αποδεκτός, πιο μεγάλος με την ευρύτερη έννοια?
Ποιος κάλυπτε με την λάμψη του τον άλλο?
Και τώρα στην ουσία.
Ποιος είναι πιο άνθρωπος, πιο πολιτισμένος, πιο συνειδητοποιημένος?
Θα έκανε ποτέ ακρότητες ο Λούκη σε τελετή μνήμης?
Θα βρισκόταν ποτέ ο Λούκης σε στάση παραλίας μέσα στη βουλή?
Ο Λουκη ήταν ταπεινός και αθόρυβος και δεν θα δεχόταν κάτι τέτοιο μετά το θάνατο του γιαυτο ζήτησε και αποτέφρωση.
Οι ετερόφωτοι προσπαθούν να μαζέψουν τις τελευταίες λάμψης του.
Ο Λουκης ήταν Το Γάλα που γέμιζε το δοχείο.
Συμφωνώ απολύτως με το άρθρο. Μπορεί το ύφος του πένθους ενός ανθρώπου να μη με εκφράζει, αλλά δεν θα τον κρίνω για τον τρόπο που το βιώνει. Στο κάτω κάτω, αν δεν μου αρέσει ως κίνηση, προσωπικά δεν θα πάω. Δεν απαιτείται η προσκύνηση μιας σορού για να δείξει κανείς το σεβασμό του προς το νεκρό.
Ας τον κάνουν ότι θέλουν άλλωστε (όπως έχει ακουστεί) μετά θα του βάλουν φωτιά και θα τον κάψουν και μαζί θα καεί και το όποιο πένθος των όποιων πενθούντων
Mα, κ. Ανέστη, το ίδιο δεν κάνετε κι εσείς; Στο μισό σας άρθρο, σχολιάζετε το πένθος της κ. Βαγενά (και την ίδια, θα έλεγα) και στο υπόλοιπο μισό μας λέτε ότι δεν πρέπει να σχολιάζουμε τον τρόπο που πενθεί κάποιος τον άνθρωπό του.
ΕΥΓΕ!!! ΧΙΛΙΑ ΕΥΓΕ!!!
Όπως τα λέτε. Χθες η ΕΡΤ έβαλε ένα παλιό “Παρασκήνιο” με τον Κηλαηδόνη. ήξερα ότι είναι ωραίος και μετρημένος αλλά και παλι εξεπλάγην από τη σεμνότητα του. Κάποιος που δεν ήξερε το έργο του καταλάβαινε ότι ήταν ένας τύπος που επειδή δεν είχε τι να κάνει έγραψε μερικά τραγούδια δυο-τρεις δίσκοι επηρεασμένοι από Θεοδωράκη, Μούτση και μετά βρηκε το στυλ του κι έκανε άλλους 5. Μετά τίποτε άξιο λόγου. Υποθέτω ότι θα ήταν πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος.
Αλλά ή ανθρώπινη βλακεία είναι αιώνια.
Τι περιμένετε κι εσείς από ένα ζωντόβολο???
Τα είπατε όλα. Συγχαρητήρια.
Με μια διαφορά. Έχω δει και έχω ακούσει για πολλά προσκυνήματα. Είναι η πρώτη νομίζω φορά (και σ’ αυτό πρωτοπόρα η Συριζαία Βαγενά) που υπάρχει λαϊκό προσκύνημα μετά την κηδεία. Έλεος δηλαδή!!!!!!
ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ – ΚΟΥΦΙΑ Η ΩΡΑ …
Aν ποτέ πεθάνω, αν, λέμε αν,
κάψτε ένα πιάνο κι ένα μπουφάν.
Καίτε ένα αμάξι κάθε δειλινό (ξένο),
θέλω και τάξη, θέλω και χαμό.
Δε θέλω φιέστες, ούτε φωνές,
τρεις μαζορέτες μ’ άσπρες στολές,
ξανθούλες.
Και κάποια μπάντα στο πουθενά
να παίζει τα «Θερινά σινεμά».
Θέλω ένα πάρτι μες στο γκαζόν
κάποια Τετάρτη ίσως, μ’ άπειρα γκαρσόν.
Θα `χει ποτά για όλους, πιείτε ένα τζιν,
δύο βότκες και δεν θέλω μαύρα μόρτες,
θέλω μπλουτζίν.
https://www.youtube.com/watch?v=YRSNqRRSe7M
Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ………………………….
απλα πολυ υπερτιμημενος.
Μπράβο για το κείμενο. Είμαστε μια κοινωνία, από την οποία λείπουν τα όρια σε κάθε επίπεδο συμπεριφοράς.
Αλλά για να τα λέμε και αντικειμενικά, και η παρούσα σελίδα έχει έστω και άθελά της, αν είμαστε καλόπιστοι, καλλιεργήσει αυτό το ξέσκισμα. Στο όνομα αυτού που θεωρεί φιλοευρωπαϊκό, και το οποίο στην πραγματικότητα αντιστοιχεί στο κείμενό σας. Ίσως συντάξατε το πρώτο πραγματικά ευρωπαϊκό της σελίδας. Συγχαρητήρια και πάλι για αυτό.
Kάτω, pluto, κάτω! Τι έχουμε πει;
Εξαιρετικό κείμενο! Διαφωνώ σε πολλά με την κυρία Βαγενά όμως αυτές οι στιγμές ανήκουν στη σιωπή και όχι στην ανθρωποφαγία.
Η κα Βαγενά έκανε αυτό που γίνεται εδώ και χιλιετίες σε αυτόν τον τόπο: Τίμησε τον νεκρό με τον ύστατο χαιρετισμό και το κατευόδιο από το σπίτι του.