Το γέλιο του Αλέξη Τσίπρα

Τα αμερικανικά μέσα δεν παραλαμβάνουν τα non paper του Μαξίμου και έτσι αυτό που συγκράτησαν από τη συνάντηση Τραμπ-Τσίπρα δεν ήταν τα λόγια του αμερικανού προέδρου για τις επενδυτικές ευκαιρίες που προσφέρει η Ελλάδα.

Οι Αμερικανοί έπαιξαν κυρίως με το χαριτωμένο στιγμιότυπο της κοινής συνέντευξης Τύπου, κατά την οποία ο δημοσιογράφος έβαλε τον Αλέξη Τσίπρα ενώπιον των δηλώσεων που είχε κάνει για τον «διαβολικό» Ντόναλντ Τραμπ.

Ο δικός μας συνελήφθη αμήχανος, αφού κάτι τέτοια δεν γίνονται στα μέρη μας. Αν έλληνας δημοσιογράφος δοκίμαζε να φέρει σε δύσκολη θέση ηγέτη που φιλοξενείται στο Μαξίμου, από το πρωί της επομένης δεν θα μπορούσε να περάσει ούτε έξω από το πρωθυπουργικό γραφείο. Το αυτό ισχύει αν δοκιμάσεις να βάλεις τον σημερινό Τσίπρα δίπλα στον εαυτό του από την εποχή της αντιπολίτευσης. Στην καλύτερη περίπτωση θα εισπράξεις μία υποτιμητική απάντηση και τη γεύση που αφήνουν τα περσινά ξινά σταφύλια. Εδώ το θράσος δεν είναι, απλώς, πολιτική άποψη. Είναι και θέση που, άμα λάχει, τεκμηριώνεται με τσαμπουκά από τους Τζανακόπουλους. Στην Αμερική, όμως, είναι αλλιώς.

«Διαπίστωσα από τη συνάντησή μου με τον πρόεδρο ότι ο τρόπος που προσεγγίζει την πολιτική μπορεί μερικές φορές να μοιάζει διαβολικός αλλά γίνεται για το καλό». Μεταξύ μας, ήταν η καλύτερη δυνατή απάντηση που μπορούσε να δώσει μετά τα βλακώδη που δήλωσε κατά την προεκλογική περίοδο των ΗΠΑ -δεν είχε πει η Μέρκελ κουβέντα, αλλά βγήκε ο Τσίπρας και κελαηδούσε.

Ομως βλέποντας ξανά και ξανά το ίδιο στιγμιότυπο, έχεις τον πολιτικό βίο του Αλέξη Τσίπρα μέσα σε λίγα καρέ. Ενας πολιτικός που άλλα έλεγε και άλλα κάνει. Πριν από τρία χρόνια ισχυριζόταν ότι έχουμε ανθρωπιστική κρίση, αλλά τώρα θεωρεί ότι η χώρα είναι σε θέση να κάνει ψώνια στην Αμερική. Και πώς αντιδρά όταν τον φέρνεις μπροστά στην αντίφαση; Με γέλιο. Στην Αμερική ήταν αμήχανο γέλιο, από έναν άνθρωπο που προσπαθεί να δείξει ότι είναι άνετος και έχει μία πειστική απάντηση για να δώσει. Εδώ στην Ελλάδα, όμως, είναι θριαμβευτικό, σαρκαστικό, αύθαδες, βαθιά μέσα στα μούτρα σου.

spot_img
Διαφήμισηspot_imgspot_img
Πάνελ άρθρου
Διαφήμισηspot_imgspot_img
Περισσότερα από τον ίδιο

Μήπως ο Τσίπρας υποτιμά τη νεολαία;

Αναφέρθηκε, χωρίς να το υιοθετεί, στο κομματικής προέλευσης σύνθημα «Μητσοτάκη γ…..» και μας είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί ως ινστρούχτορας να μετατρέψει την «αυθόρμητη» οργή των νέων σε πολιτική αλλαγή. Πόσο προχωρημένη είναι η άποψη ότι η νεολαία χρειάζεται τους σοφούς της Κουμουνδούρου;

Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ για το σύνθημα;

To κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακολουθεί τις τάσεις που διαμορφώνονται σε ένα δυναμικό κομμάτι του ακροατηρίου του. Αυτό, όμως, στις ημέρες μας διώχνει μακριά τους κυρ Παντελήδες. Και χωρίς αυτούς, είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να κερδίσεις εκλογές

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ