Φυσικά και είδα το βίντεο με τον Βαγγέλη Γιακουμάκη που αποκάλυψε ο «Ελεύθερος Τύπος». Υποθέτω το έχετε δει και οι περισσότεροι από σας. Το περιεχόμενο δεν ανταποκρίνεται στους τίτλους που το συνοδεύουν. Κοινώς, δεν βλέπεις τον Γιακουμάκη να «βασανίζεται» με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά να «συμμετέχει» στην άγαρμπη, αγορίστικη πλάκα.
Βέβαια το τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή μέσα στη ψυχή του, μόνο ο ίδιος το γνώριζε. Είναι πολύ πιθανό να ακολουθεί τα γέλια των συμμαθητών του μόνο και μόνο για να μην τους προκαλέσει περισσότερο. Αν εκδήλωνε θυμό ή δυσφορία μπορεί να τον άρχιζαν στις κλωτσιές.
Μέσα σε λίγες ώρες το video απέκτησε υψηλή δημοφηλία, αναρτήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα και, φυσικά, έπαιξε στις οθόνες των τηλεοράσεων. Πιθανότατα τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, το έχει δει όλη χώρα. Και εδώ βρίσκεται το ερώτημα: θα έπρεπε να το δει όλη η χώρα;
Κανένα κατάρτι δεν είναι τόσο δυνατό για να κρατήσει τους υπευθύνους της σύνταξης μακριά από τη δημοσίευση. Αλλωστε πρόκειται για ένα ντοκουμέντο που αφορά υπόθεση η οποία μας συγκλόνισε όλους
Οι εικόνες δεν είναι σκληρές. Είναι οι τίτλοι. Απαντες όμως συμφωνούν ότι πρόκειται για το βίντεο ενός βασανισμού. Για ποιο λόγο να το παρακολουθήσεις; Μα, για την ενστικτώδη άγρια περιέργεια που ανταποκρίνεται στα ταπεινότερα των ενστίκτων. Ομως είναι σαν να παρακολουθείς ένα βιασμό. Και, αλήθεια, πως θα αισθανόταν το θύμα ενός βιασμού όταν έβλεπε τη χώρα να παρακολουθεί το μαρτύριό του; Εντάξει, ο Γιακουμάκης δεν ζει. Οι δικοί του άνθρωποι είναι ανάμεσά μας. Δεν ξέρω κατά πόσο η παρακολούθηση του βίντεο αποτελεί ασέβεια προς τη μνήμη του. Η προβολή του, όμως, συνιστά προσβολή προς την οικογένεια.
Τι έπρεπε να γίνει; Εντελώς μεταξύ μας, δεν μπορούσε να γίνει κάτι το διαφορετικό. Θεωρητικά, σε έναν κόσμο… σκανδιναβικής δεοντολογίας, η εφημερίδα θα έστελνε το βίντεο στον εισαγγελέα και θα εξηγούσε στους αναγνώστες της για ποιο λόγο το κρατάει μακριά από τα μάτια τους. Ομως κανένα κατάρτι δεν είναι τόσο δυνατό για να κρατήσει τους υπευθύνους της σύνταξης μακριά από τη δημοσίευση. Αλλωστε πρόκειται για ένα ντοκουμέντο που αφορά υπόθεση η οποία μας συγκλόνισε όλους.
Ετσι γίνονται αυτά τα πράγματα. Από τη μία στιγμή στην άλλη, ακόμα και όταν δεν το καταλαβαίνεις, μετατρέπεσαι σε θεατή αρένας. Ενίοτει γεύεσαι και φρέσκο αίμα στον ουρανίσκο σου. Απλώς πια δεν το βρίσκεις τόσο τραγικό επειδή δεν σε σοκάρει, δεν σου κάνει εντύπωση. Κανένας δεν θα θυμάται αύριο το βίντεο για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη. Και μεθαύριο θα έχει ξεθωριάσει και το όνομα. Θα είναι μία ιστορία που, φυσιολογικά, μικραίνει καθώς απομακρύνεται στον χρόνο.
Εγώ δεν το είδα. Εσύ αρθογράφε ορθά ντρέπεσαι που το είδες. Ντροπή σου!
Να το δω και εγώ και ας ντραπώ; Μπα άσε….
Η βαρβαρότητα και η σκληράδα είναι σύμφυτη με τον άνθρωπο. Παρόμοια περιστατικά, συμβαίνουν παγκοσμίως κάθε μέρα και μάλιστα, σε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις! Μόλις προχτές, ψηφίστηκε η αποδοχή της γενοκτονίας των Αρμενίων από το Γερμανικό κοινοβούλιο! Εχουν περάσει εκατό χρόνια από τότε και ένα ολόκληρο έθνος και κράτος, εξακολουθεί να αρνείται προκλητικά να θυμηθεί και να αποδεχτεί την βαρβαρότητά του, ενώ απειλεί με Θεούς και δαίμονες, όσους του το υπενθυμίζουν!,
¨Το ανθρώπινο είδος, είναι το μόνο που μπορεί να σκεφτει και να κρίνει τις πράξεις του και να αλλάξει με βάση την δύναμη της συμπόνιας και της λογικης τον εαυτό του, προς το καλύτερο Η μήπως είναι ψέμα; Aν ισχυει αυτό, γιατί παρόμοια περισταικά συμβαίνουν κάθε μέρα; Γιατί είκοσι επτά χιλιάδες ”απολίτιστοι” Τζιχαντιστές και ομοιδεάτες τους ,κάνουν το σκληρώτερο Bulinng; Σκοτώνουν, βασινίζουν και ξεριζώνουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, στο όνομα του Θεού!; Oι δε ”πολιτισμένοι”, επί της ουσίας, σφυρίζουν αδιάφορα ή εκμεταλεύονται το γεγονός προς ”όφελός τους”.
Eνα είναι σίγουρο! Η ληθη, το ”κάνουμε πως δε βλέπουμε”, ή χειρώτερα το να γινόμαστε με τη στάση μας ηθικοί αυτουργοι, εξασφαλίζει την διαώνιση της βαρβαρότητας. ““`Αυτή δε η στάση , επί της ουσίας, ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ Η ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ!
Το ίδιο αυτό φαινόμενο είναι αυτό που επέτρεψε στον Τζιχάντι τζον να βιντεοσκοπεί τους αποκεφαλισμούς του. Αυτό κι αν ήταν βαρβαρότητα…
Εγώ όμως κατάλαβα ότι η δήθεν αποκάλυψη της εφημερίδας είναι ένα βίντεο που βρίσκεται ΗΔΗ μέσα στη δικογραφία. Δεν έκαναν και καμία δημοσιογραφική αποκάλυψη, δηλαδή, εκτός εάν αποκάλυψη είναι η επιβεβαίωση της διαφθοράς στα δικαστήρια, όπου μπορεί κάποιος να αγοράσει μέρος της δικογραφίας για δημόσια προβολή!!!!
Ούτε εγώ είδα το video, γιατί δεν ανέχομαι τη θρασύδειλη βία των πολλών, εναντίων ενός.
Πιστεύω όμως ότι μπορώ να πω τη γνώμη μου.
Το μεγαλύτερο έγκλημα και η ρίζα του κακού, είναι η α τ ι μ ω ρ η σ ί α και η σ υ γ κ ά λ υ ψ η.
Στην Ελλάδα φαίνεται ότι η ατιμωρησία και η συγκάλυψη δεν ισχύει μόνο για το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό.
Ισχύει ακόμα και για τα κάθε είδους τσογλανάκια, που εγκληματούν (επίσης υπό πολιτική κάλυψη).
Υπό πολιτική / κομματική κάλυψη, έγιναν και γίνονται τα πάντα.
Τα χιλιάδες σκάνδαλα, οι μαϊμού συντάξεις, η αυθαίρετη δόμηση, η φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο, η διακίνηση ναρκωτικών, ακόμα και η μη πληρωμή των παραβάσεων του Κ.Ο.Κ.!
Η Διαφθορά και η μηδέποτε γενόμενη Κάθαρση, είναι το πρόβλημα της Ελλάδας (και φυσικά όλου του πλανήτη).
Πριν από λίγα χρόνια, στο Ιράν σε ένα καβγά μεταξύ ανήλικων μαθητών, το ένα παιδί σκοτώθηκε.
Το δικαστήριο έκρινε το άλλο παιδί ένοχο και ζήτησε τη θανατική του καταδίκη. Μέχρις εδώ η είδηση είναι σοκαριστική, τουλάχιστον για τα δυτικά αυτιά. Υπάρχει όμως και συνέχεια.
Στο Ιράν, το αν θα γίνει η απόφαση του δικαστηρίου εκτελεστή, εξαρτάται από την επιθυμία της οικογένειας του θύματος.
Έτσι στο δικαστήριο η μητέρα του θύματος, κατανοώντας ότι δεν υπήρχε δόλος και ότι θα μπορούσε να ήταν ο γιος της στη θέση του κατηγορούμενου, συγχώρεσε τον ένοχο και ακύρωσε την απόφαση του δικαστηρίου. Η Δικαιοσύνη αποδόθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Θα μπορούσε βέβαια η κατάληξη ήταν διαφορετική. Πιο σκληρή και ενδεχομένως υπερβολική.
Συγκάλυψη πάντως και ατιμωρησία δεν υπήρξαν. Αυτά…. στο “απολίτιστο” και μη “δημοκρατικό” Ιράν.
Εμείς μπορούμε να σαπίσουμε εντελώς και να εξαφανιστούμε, παραμένοντας πάντα, εικονικά δημοκράτες και πολιτισμένοι….
Δεν είδα το Video,ο τίτλος της ανάρτησης ,στα όρια.
Απορώ, γιατί είναιι ακόμα στα πρωτοσέλιδα του internet, ή μάλλον δεν απορώ.
Το θέμα είναι να ομολογήσουν οι τύποι που έφτασαν ένα νέο παιδί εκεί που το έφτασαν. Αν ήμουν η οικογένειά του θα το δεχόμουν γι αυτόν τον λόγο. Όσο για τον προσβολή μνήμης του νεκρού, δεν τον προσβάλει αυτό που έκανε πολύ περισσότερο μάλιστα αυτό που του έκαναν.
Με το να το δεί κανείς, τι θα άλλαζε ως προς τα συμπεράσματα ενός απλού πολίτη για την υπόθεση Γιακουμάκη;
Τίποτε. Το μόνο που θα έμενε, είναι ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι ζούμε σε δυσαρμονική, αντιθεσμική κοινωνία.
Έλεος: Μέσα σε χώρο διαμονής Σχολής, Κρατικής Σχολής, σε χώρο οιονεί παιδαγωγικό, γινόταν βασανιστήρια. Όχι σε κάποια λέσχη χουλιγκάνων ή σε κάποιο κωκόμπαρο. Φυσικά δεν το είδα.
Η μόνη ορθολογική και δεοντολογικά υπεύθυνη χρήση ενός τέτοιου ντοκουμέντου θα ήταν αυτή που το άρθρο αποκαλεί «Σκανδιναβική χρήση». Δυστυχώς, η εν Ελλάδι επικρατούσα νοοτροπία χαρακτηρίζει τους απανταχού «Σκανδιναβούς» με τον κακόηχο, λαïφστυλίστικο-τηλεσειριακό όρο «ξενέρωτοι». Οι δε υπεύθυνοι των δημοφιλών μέσων ενημέρωσης, ιδίως των «ιντερνετικών», των «πολύ επίσημων» και των ανεπίσημων, είναι «κολλημένοι» στο πιο χαβαλετζίδικο μέρος του κοινού τους και δείχνουν μόνον αυτά που εκείνο θέλει να δεί. Φυσικά δεν αξίζουν να τους «ανεβάζει» κανείς τους «δείκτες τηλεθέασης» (δεν είναι καλύτεροι από τους τηλεοπτικούς συναδέλφους τους – ενίοτε είναι χειρότεροι).
Άν δε, πάμε και στην καθ’ ύλην αρμόδια για το «δια ταύτα» εξουσία – στην δικαστική, εκεί ξεχειλίζει η κατσαρόλα από τον αφρό αυτού που μαγειρεύεται εκεί μέσα (ως slow food). Και η μόνη λογική αντίδραση που απομένει στον στοιχειωδώς σοβαρό πολίτη, είναι το «μάνα θα πάω στα καράβια».
Πίσω από τα αποτυχημένα κράτη υπάρχουν δυσαρμονικές κοινωνίες. Τι μας λέει ο Βαγγέλης Γιακουμάκης;
http://aftercrisisblog.blogspot.com/2015/03/blog-post_15.html