Μία από τις παράπλευρες λειτουργίες του Υπερταμείου θα είναι η ζώσα μεταφορά της μνήμης στον επόμενο αιώνα.
Οι παλαιότεροι έπαιζαν πρέφα ή άναβαν τσιγάρο και άκουγαν για τον πόλεμο του 1897 και τον διεθνή οικονομικό έλεγχο του 1898 –ο φόρος από τα τραπουλόχαρτα και τα σπίρτα πήγαινε στους δανειστές. Χάρη στο Υπερταμείο τα εγγόνια μας θα ανατρέχουν στην ιλαροτραγωδία των ημερών μας, μέσα βέβαια από τη σκόνη που σηκώνει ένας αιώνας. Αυτό είναι καλό για την υστεροφημία του Αλέξη Τσίπρα. Ποιος θυμάται σήμερα ότι ο Αλέξανδρος Ζαϊμης έθεσε τη χώρα υπό διεθνή έλεγχο, μη μπορώντας να κάνει αλλιώς; Αυτό είναι το αστείο της υπόθεσης, όχι όμως το θέμα μας.
Σε γενικές γραμμές η δημιουργία του Υπερταμείου που θα διαχειριστεί στην περιουσία του Δημοσίου, προκαλεί δυσφορία στην αντιπολίτευση και, φυσικά, στο «αυθεντικό» κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιπολίτευση εγκαλεί την κυβέρνηση για τη χρονική διάρκεια λειτουργίας. Μα, 99 χρόνια; Σαν έργο που δεν θα δούμε πώς τελειώνει. Η αριστερόστροφη κριτική καταγγέλλει το «ξεπούλημα» της δημόσιας περιουσίας. Είναι, άλλωστε, αυτό που πρότεινε πέρσι το καλοκαίρι ο Σόιμπλε: η δημιουργία ενός Ταμείου που θα διαχειρίζεται τα «assets» του ελληνικού Δημοσίου, κατά τον τρόπο που λειτουργεί το αντίστοιχο Ταμείο του Λουξεμβούργου. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε χαρακτηρίσει τον Γιάνη Βαρουφάκη «asset». Ε, ο Γιάνης είναι και το μοναδικό που θα μείνει εκτός Υπερταμείου.
Τι εντάσσεται στο Ταμείο; Ολες οι υπό αποκρατικοποίηση εταιρίες και τα ακίνητα του Δημοσίου. Εξαιρούνται τα ακίνητα του υπουργείου Εθνικής Αμυνας που «παραδίδονται» στον Πάνο Καμμένο προς αξιοποίηση, με τη συνδρομή της Ελενας Κουντουρά για το τουριστικό know how. Ασφαλώς ο υπουργός προσεγγίζει με θετικό τρόπο την έννοια της τουριστικής ατραξιόν, πλην όμως λέγεται ότι αυτό έγινε στο πλαίσιο της πολιτικής συναλλαγής του με τον Αλέξη Τσίπρα, σε αντιστάθμισμα για την περικοπή αμυντικών δαπανών. Τα έσοδα του Ταμείου δεν θα διατίθενται μόνο για την απομείωση του χρέους προς τους δανειστές μας, αλλά και για την ανάπτυξη της επενδυτικής δραστηριότητας στη χώρα.
Πώς θα διοικείται; Από πενταμελές διοικητικό συμβούλιο. Οι τρεις θα ορίζονται από την ελληνική κυβέρνηση και οι δύο από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Όμως για τις αποφάσεις θα χρειάζεται, τουλάχιστον, πλειοψηφία τεσσάρων ψήφων. Πρακτικά αυτό σημαίνει πώς απαιτείται ομοφωνία καθώς η μία πλευρά θα μπορεί να θέσει βέτο προς την άλλη.
Το Ταμείο θα συγκροτήσει ένα παράλληλο κράτος. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Διότι λες ότι από τη μία θα οδηγήσει σε περεταίρω απώλεια του εθνικού ελέγχου, όμως από την άλλη δημιουργεί και μία ενδιαφέρουσα προοπτική ανάπτυξης
Δεν είναι ψέμα, λοιπόν: οι δανειστές έχουν λόγο και έλεγχο στο σύνολο της δημόσιας περιουσίας μας. Όμως δεν είναι και σίγουρο ότι αυτό αποτελεί απαραιτήτως μία κακή εξέλιξη.
Α, ναι, αν το δεις από την απλοϊκή γαλανόλευκη σκοπιά, ζούμε μία τραγωδία εθνικής ταπείνωσης και αφαίμαξης του δημοσίου πλούτου. Εχει γράψει έναν ωραίο στίχο ο Μούτσης: «Τετρακόσια χρόνια φάγαμε τους Τούρκους, συνηθίσαμε και τρώμε και τους Ελληνες μετά…» Ελληνες μας έφεραν εδώ που είμαστε. Είναι καλύτερα, λοιπόν, το θέμα να τίθεται σε ρεαλιστική βάση. Και το ερώτημα γίνεται απλό: ποιος θέλουμε να διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία; Η εκάστοτε κυβέρνηση ανεξέλεγκτα και αυθαιρέτως ή ένα σχήμα στο οποίο θα έχουν λόγο και οι εταίροι; Πρέπει να μείνει η δημόσια περιουσία στο έλεος των υπουργών, των κομματικών στελεχών και των μετακλητών; Είναι οι αποτυχημένοι πολιτευτές κατάλληλοι για τη διαχείριση των εθνικών πόρων ή πρέπει, έστω και έτσι, συρόμενοι στην ταπείνωση, να φύγουμε από τη συνταγή της αποτυχίας;
Εντάξει, το Ταμείο θα συγκροτήσει ένα παράλληλο κράτος. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Διότι λες ότι από τη μία θα οδηγήσει σε περεταίρω απώλεια του εθνικού ελέγχου, όμως από την άλλη δημιουργεί και μία ενδιαφέρουσα προοπτική ανάπτυξης. Οτιδήποτε μακριά από αυτά που ξέραμε μέχρι σήμερα μπορεί να αναδειχθεί σε πηγή αναπτυξιακών ερεισμάτων. Ο Τσακαλώτος είπε κάτι σωστό, παρουσιάζοντας το Ταμείο: ο αιώνας σου επιτρέπει να διαχειριστείς καλύτερα τα περιουσιακά στοιχεία, διεκδικώντας έσοδα από την αξιοποίηση τους, όχι απαραίτητα από την πώληση τους. Βέβαια στην πράξη, η λειτουργία του Ταμείου θα είναι συνάρτηση της κυβερνητικής πολιτικής. Αν η κυβέρνηση στυλώνει τα πόδια, δεν θα κινείται ούτε φύλλο. Και αν δεν επιτυγχάνει τους παράλληλους στόχους, θα τα στυλώνουν οι εταίροι. Ο τρόπος με τον οποίο θα λαμβάνονται οι αποφάσεις προκρίνει τη στρατηγική του αμοιβαίου οφέλους. Τα εθνικά και πατριωτικά ενσωματώνονται, ξεχνιούνται, καταπίνονται. Μας πέταγαν τσιτάτα από Μακρυγιάννη και φούσκωναν λογαριασμούς στην Ελβετία. «Για αυτά πολεμήσαμε». Ε, ηττηθήκαμε. Πάμε να δούμε πώς θα ρεφάρουμε.
Πέρα από το ξεπούλημα σε “ιδιώτες κοινής αποδοχής” που μπορεί κανείς να μιλάει μέρες και μήνες, δημιουργείται ένα σχήμα γραφειοκρατίας χειρότερο από το προηγούμενο…που εμπλέκει τον Έλληνα πολίτη αλλά σαφώς θα ξεμπλοκάρεται σε μεγάλο “δημόσιο” δήθεν συμφέρον!!!!
Άντε να βρούμε τρόπο τώρα να αγοράσουν οι έλληνες κάτοχοι ακινήτων τα ακίνητά τους…
Είναι τόσα πολλά που πρέπει να λυθούν, καταρχήν δεν είναι γνωστή ακόμη η περιουσία του Δημοσίου, λόγω μη ολοκλήρωσης του Κτηματολογίου. Υπάρχουν Έλληνες που διεκδικούν ακίνητα από το Ελληνικό Δημόσιο και μιλάω γι αυτούς που έχουν σπίτια (αγροικίες όχι νέες βίλες) και μαγαζιά από το 1930, τα οποία για να αγοράσουν από το Ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να τύχουν της “κοινής αποδοχής”. καθόλου απλό θέμα. Υπάρχουν ακίνητα φιλέτα κριμένα ανήκοντα κατά χρήση σε οργανισμούς που με μια τροπολογία ενός νόμου μπορούν να ξεπουληθούν όπου γουστάρει ο διαχειριστής……Από την άλλη υπάρχουν ακίνητα σε υπό εκκαθάριση εταιρείες που δεν ανήκουν πουθενά ενώ είναι κατεχόμενα από ιδιώτες και ζητούν να τα αγοράσουν ενώ σκόνταφταν ήδη στο ΤΑΙΠΕΔ.
Δουλειές του ποδαριού και φωτογραφικές διατάξεις για το ξεπούλημα συγκεκριμένης γης σε συγκεκριμένα συμφέροντα. Ακόμη κι αν παραδεχόμασταν ότι είναι καλό αυτό που γίνεται είναι προφανές ότι δεν θα υπάρχει διαφάνεια στο τι πολιέται και πως πουλιέται, ποιο το κέρδος δηλαδή για τον Έλληνα πολίτη.Αυτά τα χρόνια του ξεπουλήματος δεν έχει επιτευχθεί ο στόχος της ανάπτυξης και της αξιοποίησης όπως λέτε των ακινήτων του Δημοσίου, τώρα τάχα τι έχει αλλάξει; Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι το αγοραστικό ενδιαφέρον των επενδυτών επιθυμούν να περιοριστεί εντός της ΕΕ με την κοιν ή αποδοχής πωλήσεως-αξιοποιήσεως και να αποκλειστούν οι άλλοι ενδιαφερόμενοι εκτός αυτής. Αυτό οπωσδήποτε αφορά υγκεκριμένα συμφέρονται και καθόλου τους Έλληνες πολίτες. Μια πιο εύκολη λύση θα ήταν η υποθήκευση Δημόσιας περιουσίας για την παροχή ασφάλειας νέων δανείων με χαμηλό επιτόκιο ώστε και η περιουσία να παραμένει στην ιδιοκτηία του Δημοσίου αλλά και τα παλιά χρέη να εξοφλούνται. Οι τράπεζες το λένε αναδιάρθωση χρέους. Αυτό όμως προυποθέτει ότι το χρέος μπορεί να είναι διαχειρίσιμο, που δεν είναι. Κι αυτό ακριβώς αποφεύγουν με το ξεπούλημα, να μην πάρουν αποφάσεις για το παράνομο χρέος (τόκοι κ.λ.π) και την μείωση του χρέους. Έτσι λύνονται τα χέρια των Θεσμών και δένονται του Ελληνικού κράτους χειροπόδαρα, όπως και τα δικά μας που ουδόλως προβλέπεται ότι θα ελαφρυνθούμε. Όσο για την αξιοποίηση μέσω υπουργείου Άμυνας…..ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ και no coments…..
Μιλάμε για καθαρό ξεπούλημα κε Γιαννακίδη και σε συγκεκριμένους ενδιαφερόμενους.
ξεχνάτε μια λεπτομέρεια στη συλλογιστική σας: τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και εμείς, δρουν βάσει εξυπηρέτησης συμφερόντων. δεν υπάρχει καμία διασφάλιση για το αν και κατά πόσον θα διασφαλίζεται το (δημόσιο) συμφέρον των φορολογούμενων πολιτών (πώληση στη μέγιστη δυνατή τιμή, παραχώρηση με optimum οικονομικό αντάλλαγμα, βελτίωση των συνθηκών του “επιχειρείν” στη χώρα) διότι δεν διασφαλίζεται ότι οι δικοί μας δεν θα συναινούν με το…αζημίωτο…
σε μια πιο προηγμένη κοινωνία σε όρους λογοδοσίας (ανεξάρτητες αρχές, δημοσιονομικό συμβούλιο, τρόπος εκλογής βουλευτών, τέλος ρουσφετιού) και σε μια πιο εξελιγμένη ευρωζώνη σε όρους δημοκρατικής αντιπροσώπευσης (=αλλαγή οικονομικής πολιτικής) έχει νόημα το όλο εγχείρημα.
θα το δούμε σε..99 χρόνια;;;
ελπίζω να μάθουμε κάτι θετικό πολύ νωρίτερα
Το πενταμελες διοικητικό συμβουλιο σχηματίσθηκε έτσι ώστε να έχει ευκολο το όχι, το οποίο μπορεί να είναι καλό για αποφυγή αποφάσεων που οδηγουν σε άσκοπες σπατάλες.
Τι γίνεται όμως αν χρειασθεί ένα “δυσκολο” ναι?
Δεν παίρνεται απόφαση ή μεταβιβάζεται ή εξουσία για τη λήψη της απόφασης αλλου? (αν ναι που?)
Για να καταλάβω πόκα παίζουμε και θα πρέπει να ρεφάρουμε και αν είναι έτσι,το κράτος τι το θέλουμε μαζί με τα συντάγματα ,τους νόμους και την βουλή;
Ομοίως: ποιος θέλουμε να μας κυβερνά; Η εκάστοτε κυβέρνηση ανεξέλεγκτα και αυθαιρέτως ή ένα σχήμα στο οποίο θα έχουν λόγο και οι εταίροι;
πριν την δημιουργια του υπερταμειου το ελληνικο δημοσιο ειχε στην κατοχη του την δημοσια περιουσια και μπορουσε να την κανει οτι αυτο αποφασιζε
τωρα οχι,
αυτο ειναι καθαρη απωλεια ισχυος του ελληνικου κρατους
μην ξεχναμε οτι για τα κρατη η ισχυς ειναι το απολυτο μεγεθος συγκρισης
τωρα , αν θα αξιοποιηθει καλυτερα η περιουσια του δημοσιου αυτο μενει να αποδειχθει
η πλακα ειναι οτι αυτοι που μιλανε διαχρονικα για ξεπουλημα δεν μπορουν να ξεχωρισουν το πουλημα απο το ξεπουλημα, τελικα ολα ιδια ειναι και γιαυτο χανουμε ισχυ
Το υπερταμείο είναι το τίμημα της αναξιοπιστίας μας. ΟΛΩΝ. Όχι μόνον του ΣΥΡΙΖΑ. Τα κροκοδείλια δάκρυα δεν με συγκινούν πλέον. Είμαστε ενήλικες και πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. αλλιώς τις αναλαμβάνουν άλλοι για μάς, Και ευτυχώς!!.
Όσον αφορά για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, ισχύος , δικαιώματος κλπ. Όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται από το πολιτικό σύστημα , για να μας τυφλώνει. Στην ουσία είναι απώλεια του βάζου με το μέλι. Εγώ το δικό μου δάχτυλο δεν το άπλωσα ΠΟΤΕ. Ας κλάψουν οι ..εξαρτημένοι από το μέλι ή αυτοί που προσδοκούσαν να γλυκαθούν..
Διαβάζω όλες αυτές τις μεγάλες λέξεις, όπως ξεπούλημα, συμφέρον, θα μας φάνε τα ακίνητα κλπ. Πάμε λίγο να βάλουμε τα πράγματα στην σειρά και ας πάρουμε για παράδειγμα τα Ολυμπιακά ακίνητα. Τα κρατάμε για τόσα χρόνια χωρίς να τα αξιοποιούμε με αποτέλεσμα να χάσουν την αξία τους. Αν το 2004 μετά το τέλος των Ολυμπιακών αγώνων τα είχαμε δώσει όλα μα όλα για χίλια Ευρώ (ναι 1.000 ευρώ) θα είχαμε κέρδος σε σχέση με το σήμερα 1.000 Ευρώ. Γιατί από τα μηδέν που πήραμε τα 1.000 θα ήταν κέρδος. Ξεπούλημα θα ήταν αν εμείς είχαμε καλύτερο σχέδιο για το τι θα τα κάνουμε αλλά αυτοί οι κακοί οι ξένοι (χωρίς τους οποίους δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε ούτε συντάξεις ούτε μισθούς) μας λέγανε, δεν θα τα δώσετε για 1.000 αλλά για 999.
Δεύτερον, ας πούμε ότι δίνουμε για παράδειγμα το Ελληνικό στους κακούς τους Γερμανούς για 99 χρόνια. Για να το δώσουμε θα έχουν ένα πλάνο τι θα το κάνουν. Θα υπογράψουν μια σύμβαση με το Ελληνικό δημόσιο ότι δεν θα το κάνουν για παράδειγμα χωματερή ή κέντρο μετεγκατάστσης λαθρομεταναστών. Άρα, θα έχουμε και εμείς συμφωνήσει ότι το Ελληνικό θα αναπτυχθεί και θα δώσει προστιθέμενη αξία στην περιοχή.
Τρίτο και τελευταίο. Ας πούμε ότι οι κακοί οι ξένοι, είναι πάρα πολύ κακοί. τι στον κόρακα θα κάνουν με το Ελληνικό; θα το πάρουν και θα το πάνε στο Βερολίνο; Λίγη σοβαρότητα δεν βλάπτει.
όσον αφορά την κινητή περιουσία, ας προσέχαμε όταν ψηφίζαμε!
ξεχασατε ομως οτι κερδισαμε αξιοπρεπεια…
Στο Υπερταμείο μεταβιβάζεται η ΙΔΙΩΤΙΚΗ περιουσία του Δημοσίου. Αυτή περιλαμβάνει και σήμερα όπως και πριν ακίνητα που περιήλθαν στο Δημόσιο εκ διαδοχής απο το Οθωμανικό Κράτος, ακίνητα από αδέσποτες κληρονομίες, από χρέη κλπ. Το Δημόσιο είχε πάντα το δικαίωμα να τα εκμισθώνει, να τα πωλεί, ό,τι θα ήταν προς το συμφέρον του. Το έκανε μέσω των Υπηρεσιών του. Τώρα τη διαχείριση την αναλαμβάνει το Υπερταμείο ώστε να διασφαλίσει την επίσπευση και την με ιδιωτικά κριτήρια και ταχύτητες αξιοποίηση της περιουσίας αυτής. Δεν ξεπουλιέται η Δημόσια περιουσία που αποτελείται από την συνταγματικά προστατευόμενη δασική γη, τους αιγιαλούς (καμία σχέση με τους παλαιούς αιγιαλούς), τους αρχαιολογικούς χώρους, τους υγροβιότοπους. Δεν έχει αλλάξει το αντικείμενο της διαχείρισης, άλλαξε ο Φορέας. Εκεί πρέπει να επικεντρωθεί ο έλεγχος και η κριτική, όχι επί παντός. Εξ άλλου όταν χρεωκοπείς, πουλάς και τα χαλιά και τα ασημικά για να σωθείς, τι να κάνουμε; Αυτά ξαναγίνονται, αρκεί να σωθούν τα έμψυχα….
Χάσαμε όμως τα αυγά και τα πασχάλια!!!!