Τα κόμματα του Κέντρου ή αλλιώς αυτά που κινούνται μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ βρίσκονται σε δυσχερή θέση. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση επ’ αυτού. Το μεν ΠΑΣΟΚ αντέχει περισσότερο και μάλλον θα υπάρχει και στην επόμενη Βουλή, αλλά τίποτα περισσότερο. Το δε Ποτάμι ήδη καταγράφεται σε οριακή κατάσταση και μπορεί να εξαφανιστεί κοινοβουλευτικά.
Μάλιστα, αν η σημερινή τάση συνεχιστεί, το μέλλον δεν προδιαγράφεται καθόλου καλό για τον χώρο συνολικά. Αν στις επόμενες εκλογές δημιουργηθεί κλίμα «απαλλαγής» από τον ΣΥΡΙΖΑ – οι ενδείξεις προς τα εκεί οδηγούν – είναι πιθανόν οι ψηφοφόροι του κεντρώου χώρου, έστω αυτοί οι λίγοι που έχουν απομείνει, να στραφούν προς τη ΝΔ, με τη λογική ότι είναι το κόμμα που μπορεί να τους απαλλάξει από την ΣΥΡΙΖΑ (το αντίστροφο συνέβη στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015).
Αν τα μικρότερα κόμματα έχουν κάποια ελπίδα να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο και να μην οδηγηθούν σε συρρίκνωση ή και εξαφάνιση, αυτή μπορεί να βασιστεί μόνο στην ενιαία έκφρασή τους. Διαφορετικά είναι πολύ πιθανό ο ψηφοφόρος να θεωρήσει χαμένη την ψήφο του προς αυτά και να κοιτάξει αλλού.
Την αλήθεια αυτή φαίνεται ότι έχουν συνειδητοποιήσει σχεδόν όλοι. Ομως, για διάφορους λόγους, φαίνεται ότι η πορεία προς την ενιαία έκφραση είναι δύσκολη και μπορεί να μην οδηγήσει πουθενά.
Στην πολιτική τα προβλήματα ξεπερνιούνται με σαφή πολιτική βούληση. Και αυτήν την έχει η ηγεσία. Η παραπομπή σε επιτροπές ή άλλα σχήματα δείχνουν αμηχανία
Το συνέδριο του Ποταμιού έδωσε την ευκαιρία να συζητηθούν όλα αυτά. Ακούστηκαν παροτρύνσεις για συμπόρευση των κεντρώων δυνάμεων, ώστε να μην μονοπωλούν την διακυβέρνηση η Δεξιά και η Αριστερά (Κώστας Σημίτης) και διάφορες ιδέες για το πώς μπορεί να γίνει αυτό. Είτε μέσω ενός «Κοινοβουλίου του Κέντρου», που πρότεινε ο Σταύρος Θεοδωράκης είτε μέσω μιας «Επιτροπής με πρόσωπα αυξημένου κύρους», που πρότεινε η Φώφη Γεννηματά.
Αυτός μπορεί να είναι ένας εύσχημος τρόπος για να ξεπεραστούν οι όποιες αντιρρήσεις υπάρχουν, κυρίως στο Ποτάμι. Αλλά θα πάρει χρόνο και το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο. Στην πολιτική τα προβλήματα ξεπερνιούνται με σαφή πολιτική βούληση. Και αυτήν την έχει η ηγεσία. Η παραπομπή σε επιτροπές ή άλλα σχήματα δείχνουν αμηχανία.
Αν οι ηγεσίες των κομμάτων του κεντρώου χώρου θέλουν την ενιαία έκφραση, έχασαν μια ευκαιρία στο συνέδριο του Ποταμιού. Την ευκαιρία να διακηρύξουν με αποφασιστικότητα ότι στις επόμενες εκλογές θα κατεβούν ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ως ενιαίος εκλογικός συνασπισμός. Ολα τα άλλα έπονται. Η διακήρυξη αυτή θα διευκόλυνε το έργο των επιτροπών, αφού θα ήταν υποχρεωμένες και να βρουν συμφωνία σε 10 (ή περισσότερα) σημεία, αλλά και τον τρόπο ανάδειξης της ηγεσίας. Ολα θα γίνονταν πιο εύκολα και πιο γρήγορα και αυτό έχει τη σημασία του στην περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας μπει στον πειρασμό να αιφνιδιάσει ξανά με εκλογές.
Ετσι κι αλλιώς, ένα κόμμα του Κέντρου, ακόμα κι αν προέλθει από συνένωση όλων των διάσπαρτων δυνάμεων, θα έχει πολύ δύσκολο έργο μπροστά του. Η εκλογική πόλωση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ μπορεί να το συνθλίψει. Για να το αποφύγει, όσο είναι δυνατόν, πρέπει να συγκροτηθεί εγκαίρως, να αποκτήσει ηγεσία, η οποία να μπορεί να εκπροσωπήσει όλες τις δυνάμεις και να έχει χρόνο να πείσει ότι αξίζει να υπάρχει ως υπολογίσιμη δύναμη.
Οι αμφιταλαντεύσεις, τα «ναι μεν αλλά», οι επιτροπές, οι κομματικοί και προσωπικοί υπολογισμοί δεν στέλνουν καλό σήμα προς όσους πολίτες είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν ένα τέτοιο εγχείρημα.
Δεν κάνουν όλοι κομματικούς και προσωπικούς λογαριασμούς.
http://topotami.gr/o-cheretismos-tou-giorgou-papandreou-sto-sinedrio-tou-potamiou/
Το αυτόνομο κέντρο απαιτεί έναν Αυτόφωτο Ηγέτη κοινής αποδοχής για αρχηγό.
Προς το παρόν κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να υπάρχει.
Επιπλέον με την μείωση των 50 εδρών Μπόνους, δεν θα είναι τόσο αναγκαίες οι προεκλογικές συμμαχίες.
Άλλωστε ποιος θέλει να κλείσει αυτοβούλως (ή έστω να μετακομίσει) το πολιτικό του ‘σπίτι’ ?
Κε καρελια τι μπορει να συνδεσει το μεταρρυθμιστικο πνευμα του ποταμιου με το βαθυ πελατειακο πασοκ; Τι μπορει να συνδεσει τις προτασεις για τους πολιτες που κανει το ποταμι, με τις προτασεις για τις καρεκλες του πασοκ και της δημαρ; Το ποταμι ειναι το επομενο κυμα. Οι πολιτες τρεχουν προδομενοι απο το συριζα και πολλοι παραγοντισκοι προτεινουν μια παγιδα να τους πιασει πισω στο πασοκ. Οχι βεβαια.
Στο συνεδριο χθες το ποταμι αποφασισε την αυτονομη πορεια του. Και να προωθησει 41 γενναιες μεταρρυθμισεις για ξεκινημα. Και η συνεχεια θα ειναι δυναμικη. Αντι να αναζητατε λυσεις σε φθαρμενα σχηματα του παρελθοντος, αφιερωστε λιγο χρονο να πληροφορηθειτε τις προτασεις και τις κινησεις του ποταμιου. Το ζητουμενο ειναι οι προτασεις. Οχι ο πολιτικος καιροσκοπισμος.
Κα μελινα το ποταμι ειναι το μοναδικο κομμα που καλεσε και εδωσε βημα στον γαπ να μιλησει για το οραμα του για την κεντροαριστερα και πολλες τις προτασεις του (διαυγεια, open gov, καταργηση πολεοδομιων, ηλεκτρονικη διακυβερνηση) υποστηριζονται δυναμικα απο το ποταμι και προτεινεται η βελτιωση τους.
Πράγματι, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το “σπάσιμο του εμπάργκο” και η πρόσκληση στον Γιώργο Παπανδρέου από τον Στ. Θεοδωράκη.
Αφηστε λιγο στην ακρη τα κομματα και σκεφτειτε: σε τι θα ωφελησει τη χωρα μια σαλατα απο πασοκ, δημαρ και ποταμι; Προσωπικα δεν βλεπω κατι. Καταλαβαινω οτι τα κομματα του κεντρου αντιμετωπιζουν τη συντριβη διαφορετικα, αλλα ταυτοχρονα δεν καταλαβαινω τι εχουν να προσφερουν Πασοκ και Δημαρ στο Ποταμι περα απο καποιους πελατες που ξεχασαν να αλλαξουν μαγαζι στις τελευταιες εκλογες (και δεν αποκλειεται να το κανουν τωρα).
Αν το κεντρο ειναι να ανασυγκροτηθει, αυτο πρεπει να γινει χωρις το Πασοκ και χωρις τη Δημαρ (που αλλωστε εχει περισσοτερα κοινα με το Συριζα παρα με καποιο κομμα του κεντρου).