Την πρώτη φορά που είδα τον πατέρα μου να φοράει φιλέ για τα μαλλιά τρόμαξα. Θα ήμουνα τεσσάρων χρονών και την ώρα που τον είδα να βγαίνει από την κρεβατοκάμαρα φορώντας το φιλέ για να στρώσει η χωρίστρα κοκάλωσα.
Από τότε και μέχρι σήμερα έγινα μπλαζέ με το τι μπορούν να κάνουν οι άντρες με τα μαλλιά τους. Να κάνουν την χωρίστρα πάνω από το αυτί για να τα περνάνε πάνω από το κρανίο και να μην φαίνεται η καράφλα, να κάνουν μεταμοσχεύσεις και το μαλλί να μοιάζει σαν να’ναι ματσάκια από μαϊντανό, να τα βάφουν σπίτι και το μαλλί να
παίρνει το όμορφο κομοδινί της home made βαφής και να μην σημειώνουν την βαφή που χρησιμοποιούσαν και σε κάθε καινούργιο πέρασμα το μαλλί να βγαίνει σε νέα απόχρωση.
Οι πετυχημένες όμως επεμβάσεις στις τρίχες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, που κλασικά παραδείγματα τους υπάρχουν στο ποδόσφαιρο. Στην brutal βαφή, με εκπρόσωπο της τον Οτο Ρεχάγκελ, που το χρώμα του μαλλιού του δεν το είχα όταν ήμουνα 15 χρονών και την discreet and suave σχολή του σελοτέιπ να καλύπτει την φαβορίτα που διατηρεί την γοητεία των γκρίζων κροτάφων. Διάβασα με ενδιαφέρον την ωδή του Γιάννη Κυφωνίδη στον Ντούσαν Μπάγεβιτς αλλά παρατήρησα με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον το μαλλί του κόουτς στην φωτογραφία. Στο σπίτι του κόουτς το σελοτέιπ πρέπει να το αγοράζουν στην χονδρική…
