Τρία είναι τα χειρότερα πράγματα στη ζωή. Το διαζύγιο, η μετακόμιση και ο θάνατος. Συχνά συνδυάζονται. Χωρίζεις, πρέπει να μετακομίσεις και όλο αυτό σε σκοτώνει.
Κάθε του Αγίου Βαλεντίνου θυμάμαι το διαζύγιό μου. Ηταν, άλλωστε, η πιο τραυματική εμπειρία της ζωής μου. Ναι, φυσικά φάγαμε τις σάρκες μας. Λίγο πριν τον δικηγόρο σκεφτόμουν πως αν γινόμουν έρμαιο των ενστίκτων μου, θα ξερίζωνα την καρωτίδα της με τα δόντια. Και μετά θα την έφτυνα στον τοίχο. Ταραντίνο. Αλλά και εκείνη μου εξομολογήθηκε ότι κάποιες στιγμές θα ήθελε να με δει νεκρό. Με μισούσε και τη μισούσα. Και αυτό είναι καλύτερο από το να μισεί μόνο ο ένας, διότι σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η εφιαλτική πιθανότητα ο γάμος να επιβιώσει και να περιφέρεται σαν βρικόλακας με σκισμένο σάβανο. Τα παιδιά μας, στην εφηβεία και τα δύο, δεν το πήραν και τόσο άσχημα. Η κόρη μου παρατήρησε ότι και πολύ αργήσαμε. Ο γιoς ρώτησε τι θα αλλάξει στη ζωή.
Πριν φτάσουμε στον δικηγόρο περάσαμε και από σύμβουλο γάμου. Είδαμε και ψυχολόγο. Πετάξαμε τα λεφτά μας. Αλλά κάπως πρέπει να ζήσουν και αυτοί οι άνθρωποι. Μας έλεγαν ότι πρέπει να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Μα, το πρόβλημα γεννήθηκε επειδή μία μέρα καταλάβαμε ότι ο ένας δεν θέλει να βρίσκεται κοντά στον άλλον.
Το ραντεβού με τον δικηγόρο κλείστηκε για το απόγευμα της 14ης Φεβρουαρίου. Πρέπει να ήμασταν το μοναδικό ζευγάρι στον κόσμο που το έκανε αυτό. Επρόκειτο για φίλο ο οποίος μας χρέωσε 700 ευρώ. Αργότερα κάποιος μου είπε ότι θα μπορούσα να πληρώσω και λιγότερα. Ομως τι αξία έχουν εκατό ευρώ μπροστά στα ερείπια μίας οικογένειας; Υπογράψαμε το ιδιωτικό συμφωνητικό. Δεν τα χαλάσαμε καθόλου στα των εξόδων και στην επαφή μου με τα παιδιά. Καλύπτω με συνέπεια τις υποχρεώσεις μου και έχω καθημερινή πρόσβαση και επαφή με τα παιδιά.
Η ημέρα της μετακόμισης ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου. Δεν ταλαιπωρήθηκα βέβαια ιδιαίτερα, δεν χρησιμοποίησα καν μεταφορική εταιρεία. Νοίκιασα ένα βαν για τα βιβλία, τα ρούχα και μερικά προσωπικά αντικείμενα. Στα περισσότερα διαζύγια ο άνδρας λες και αποβάλλεται από το σπίτι. Τα παιδιά μού είπαν ότι ήταν μία περίεργη νύχτα η πρώτη χωρίς τον μπαμπά στο σπίτι. Περίεργη. Ούτε καν δύσκολη. Εγώ βρέθηκα σε ένα φθηνό δυάρι. Με όλα μου τα πράγματα στο κέντρο του καθιστικού. Εγειρα, απελπισμένος, σε εμβρυακή στάση, πάνω σε ένα στρώμα που είχα για κρεβάτι. Ακουσα καμπάνες. Ηταν Παρασκευή και είχε Χαιρετισμούς. Εβαλα τα κλάματα.
Εκτός από προσωπική τραγωδία, το διαζύγιο, είναι και οικονομική. Πρέπει να στήσεις ένα σπίτι από την αρχή. Να πάρεις πλυντήριο και κουζίνα, ψυγείο και τηλεόραση. Η κάρτα μου έχασε την αγνότητά της σε μεγάλη αλυσίδα ηλεκτρικών ειδών – σε 36 δόσεις. Πήρα κρεβάτι και βασικά έπιπλα. Πάλι με δόσεις. Ημουν σχεδόν πενήντα ετών και ζούσα σαν φοιτητής. Αυτό το βίωσα ως ήττα. Αλλά και ως πρώην ζευγάρι είχαμε προβλήματα γραφειοκρατικής φύσης. Να περάσουν οι λογαριασμοί από το ένα όνομα στο άλλο. Χρειάζεται μία διαδικασία όλο αυτό. Το χειρότερο ήταν στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας που δεν είχε διαδικασία για να ακυρώσεις το οικογενειακό πρόγραμμα. Μπορείς να χωρίσεις ενώπιον Θεού και ανθρώπων, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο με την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Ενα απόγευμα περάσαμε σε κατάστημα προσπαθώντας να εξηγήσουμε την κατάσταση μας. Κάποια στιγμή μου φάνηκε πιο εύκολο να τα ξαναβρούμε με την πρώην γυναίκα μου, για να γλιτώσουμε τη φασαρία ακύρωσης του προγράμματος.
Αρχίσαμε να ενημερώνουμε φίλους και συγγενείς, το σχολείο των παιδιών, τους γονείς των φίλων των παιδιών. Για κάποιους αυτή η επαφή ήταν και αποχαιρετιστήρια. Ουσιαστικά χωρίσαμε και τους φίλους και τους συγγενείς. Εχασα το κομμάτι της οικογένειας που προήλθε από την πρώην σύζυγο. Δεν παρακολουθώ πια πώς μεγαλώνουν παιδιά που τα θεωρούσα ανίψια μου. Και εκείνα έχασαν έναν θείο. Ναι, πιστεύω ότι ήμουν καλός θείος. Ολοι το αντιμετώπιζαν αμήχανα. Και εγώ στην αρχή το ανακοίνωνα με μία συστολή. Μετά άρχισα να το απολαμβάνω. Στο τέλος δεν μου έκανε εντύπωση.
Eναν χρόνο μετά η ζωή μου άρχισε να προσαρμόζεται στη νέα ρουτίνα της. Δύο χρόνια μετά η οργή και ο πόνος είχαν φύγει. Αρχίσαμε με την πρώην σύζυγο να πηγαίνουμε μαζί στο σχολείο για τους βαθμούς. Μετά καθιερώσαμε και το (πρώην) οικογενειακό τραπέζι μία φορά τον μήνα. Ηταν όμως τόσο αμήχανο! Τα παιδιά το έβρισκαν γελοίο. Τρία χρόνια μετά αισθάνομαι ότι το πένθος μου υποχωρεί. Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς ερωτεύτηκα την πρώην σύζυγο μου. Aλλες φορές θρηνώ τον έρωτα που πέθανε. Δεν ξέρω τι από τα δύο είναι πιο σκληρό.
Πολύ ωραίο κείμενο! Σας ευχαριστούμε που το μοιραστηκατε μαζί μας.
Τα περνάω τώρα αγαπητέ φίλε. Πόσο σε καταλαβαίνω..
Πίκρα κύριε Παπαναστασίου… Σας ευχαριστούμε για το μοίρασμα…
Kατάθεση ψυχής το κείμενο.
Εμένα πάλι φίλος καρδιακός,το ότι ζούσε στα 50 φεύγα του, σαν φοιτητής,τον ξανάνιωσε.
Ούτε κακίες,ούτε θυμούς,με την πρώην σύζυγο. ίσα- ίσα η σχέση έγινε πολύ καλύτερη μετά το διαζύγιο,το οποίο ο εν λόγω φίλος το βίωσε ως:Φτου ξελευτερία!
Ποτέ ως παντρεμένο δεν τον είχα δει τόσο χαρούμενο.Πολλές και διαφορετικές αντιπετωπίσεις του ίδιου γεγονότος τελικά,όπως σε όλα τα πράγματα.
Καλημέρα σας. Τι αλλιώτικοι ξύπνημα σήμερα !!! Κάποιοι δεν γιορτάζουν καν σήμερα ή μάλλον “οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ ” Σας ευχαριστούμε κύριε Παπαναστασίου γι αυτό το πρωινό ” ταρακούνημα “
Κύριε Παπαναστασίου, σας καταλαβαίνω και σας θαυμάζω. Σας ευχαριστώ για το θάρρος σας να γράψετε αυτό το κείμενο και υποκλίνομαι στην αντοχή σας, να υποφέρετε αυτήν τη βάσανο της περιγραφής μιας τόσο οδυνηρής εμπειρίας.
Μου έκανε εντύπωση το κείμενο…
Ο άντρας είναι πάντοτε κάπως σαν “ξένος” μέσα στο σπίτι γιατί δεν μετέχει εξ ίσου με την γυναίκα στις δουλειές του σπιτιού και την φροντίδα των παιδιών και αυτά επειδή έχουν ισχυρό ένστικτο το καταλαβαίνουν.
Ας βάλουν λοιπόν οι άντρες που χωρίζουν λίγο μυαλό, ώστε στην νέα σχέση που θα κάνουν να είναι ισότιμοι σε όλα,
να μαγειρεύουν, να καθαρίζουν, να βάζουν πλυντήριο, να σιδερώνουν, να στρώνουν τα κρεβάτια, να ψωνίζουν από το suoermarket, να πλένουν το νέο μωρό, να το παίζουν, να το ταίζουν, να το κοιμίζουν,να το πηγαίνουν βόλτα…. οταν μεγαλώσει να το πηγαίνουν σχολείο, μουσική, αγγλικά, κολυμβητήριο, ζωγραφική, παιδικά πάρτυ, θέατρο, σινεμά….
Να πηγαίνουν βόλτα τον σκύλο, να κατεβάζουν τα σκουπίδια
ΑΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΙΣΩΣ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ “ΞΕΝΟΣ” και τα καινούργια του παιδιά να τον έχουν μέσα στην καρδιά τους
και έτσι και έφευγε να μην αισθάνονταν απλώς “περίεργα” σαν του φίλου δημοσιογράφου που μας είπε τον πόνο του αλλά μας πέταξε ότι απλώς μισούνται με την γυναίκα του……Τι έκανε τον έρωτα και την αγάπη ΜΊΣΟΣ δεν το έθιξε όμως καθόλου
Ο Έλληνας φεύγει από “την αγκαλιά” της μάνας του και πέφτει “στην αγκαλιά” της γυναίκας του…..
και κάνει παιδιά, όντας ο ίδιος ακόμα παιδί….Η ενηλικίωση στα πενήντα έχει πόνο…..!!!!
ΤΟ ΟΙΔΙΠΌΔΕΙΟ ΘΕΡΊΖΕΙ……!!!!!!
Κουράγιο η ζωή συνεχίζεται… Ευκαιρία για αυτογνωσία….:-):-):-):-)
Σε ευχαριστώ πολύ,
Δε διαφωνώ με όσα έγραψες, αλλά δεν είναι πάντοτε εκεί το πρόβλημα. Και σίγουρα το ελληνικό δίκαιο είναι ιδιαίτερα μεροληπτικό υπερ του ενός γονιού πέρα από τα αισθήματα των παιδιών…
Δε θα ευχόμουν ούτε στο χειρότερο εχθρό μου αυτό που περνάω..
“Πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι καλὴ λίαν ἡ φύση, ὅταν περικλείνει τὸ ἐνδεχόμενο τοῦ θανάτου; Μὰ εἶναι ἴδιο τὸ ἐρώτημα καὶ γιὰ τὸ φῶς: Περικλείνει ἄραγε τὸ ἐνδεχόμενο τοῦ σκότους, ἢ τὸ σκοτάδι εἶναι μόνο ἄρνηση, ἑκούσια ἀποκρυβὴ ἀπὸ τὴ ζωτικὴ φωταγωγία; Στὸν αὐλὸ τῆς φύσης δὲν μελωδεῖται αὐτοματικὰ ἡ ζωή, μπορεῖ νὰ θρηνωδεῖται καὶ ὁ θάνατος. Εἶναι στὴν ἐλευθερία τοῦ αὐλητῆ ἡ χρήση καὶ ὁ τρόπος.”
Επ’ αφορμή …
http://users.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/comment_on_song_of_songs.htm
Ωραιότατο! :-))
Είναι αλήθεια ότι οι άντρες (σε αντίθεση με τις γυναίκες) το παίρνετε βαριά το διαζύγιο. Βαριά, ακόμα κι αν εσείς το ξεκινάτε και το θέλετε κι η άλλη σας παρακαλάει να μη φύγετε, νιώθετε αποτυχημένοι. Δεν θα΄πρεπε! ΄Ετσι είναι η ζωή, ΌΛΕΣ οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν ένα δυναμικό, κάποτε το δυναμικό τους εξαντλείται και τότε οι άνθρωποι απομακρύνονται. Πώς θα γλίτωναν οι σύζυγοι απ΄αυτό, όταν έχουν αλλάξει οι καιροί κι οι άνθρωποι (καλώς!) έχουν πλέον απαιτήσεις να ζούνε χαρούμενοι ή έστω να μη ζουν δυστυχείς μέσα στο ίδιο τους το σπίτι? Οι ευτυχισμένοι γάμοι, αυτοί που το δυναμικό τους μπορεί να κρατήσει μια ζωή, μετριούνται στα δάχτυλα κι είναι η εξαίρεση στον κανόνα.
Ναι, είναι σκληρό να αναρωτιόμαστε πώς ερωτευτήκαμε έναν πρώην μας, αλλά ας μην αναρωτιόμαστε : είμασταν άλλοι άνθρωποι όταν τον ερωτευτήκαμε και, τις ανάγκες που είχαμε στο παρελθόν, αυτός μας τις κάλυπτε.
Ναι, είναι σκληρό να πεθαίνει ο έρωτας και δεν μπορεί παρά να θρηνήσεις, αλλά ο θάνατος του έρωτα είναι φυσική νομοτέλεια. Ο έρωτας πάντα πεθαίνει, είναι κάτι που έχει ημερομηνία λήξης, τον σκοτώνει ο χρόνος. Μόνη περίπτωση να γλιτώσει ο έρωτας είναι να μεταστραφεί σε βαθιά αγάπη και συγχρόνως το ζευγάρι να αποκτά -μέσα από τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος- την ίδια ψυχοπνευματική εξέλιξη κι ανάγκες, ώστε ο έρωτας να ξαναζεί με άλλη (από την αρχική του) μορφή.
Πολύ δυνατό κείμενο, σας ευχαριστώ για τη δημοσίευση. Κι επιπλέον, εξαιρετικό γράψιμο -καθαρό και με καλό ρυθμό.
΄ΟΛΑ μα όλα αυτά που προτείνεις να κάνουν οι άντρες, τα ΚΆΝΟΥΝ (τουλάχιστον εδώ και μισόν αιώνα!), όμως και πάλι χωρίζουν και μάλιστα με όλο και πιο τρελές ταχύτητες.
Ο ΔΕΝ μας είπε ότι μισιούνται -σήμερα- με τη γυναίκα του. Το ότι κάθε ζευγάρι νιώθει να μισιέται τη στιγμή που χωρίζει είναι φυσικό, αναμενόμενο, εκ των ων ουκ άνευ.
ΥΓ.: Είναι κλειδαρότρυπα το να θέλεις να μάθεις τι χώρισε τον από τη γυναίκα του.
Τι κάνει μίσος τον έρωτα ή την αγάπη, δεν είναι δουλειά ενός χρονογραφήματος να σ΄το εξηγήσει. Είναι δουλειά ψυχολόγων ή ψυχιάτρων (κι υπάρχουν πάμπολλα τέτοια βιβλία να διαβάσεις, για να ενημερωθείς γι΄αυτό το θέμα που είναι προφανές ότι δεν το κατέχεις).
Συγκλονιστικό, σπαρακτικό κείμενο κύριε Παπαναστασίου
Θα αντιστρέψω με βάση τις εμπειρίες μου ότι οι άντρες ακριβώς που συμετέχουν είναι και τα πρώτα άδικα θύματα μιας προκατάληψης που θέλει την γυναίκα με την άγια εικόνα που την περιβάλλετε. Κερατάδες και ζημιωμένοι δεν θα βρούνε καμία υποστήριξη από την κοινωνία, τον δικαστή που θα δώσει επιμέλεια και διατροφή στην γυναίκα (μα γιατί λέει είναι μητέρα και τα παιδιά θέλουν μητέρα όχι πατέρα) την οικογένεια και μερικές φορές και τα ίδια τους τα παιδιά. Λες και ο μόνος ρόλος τους είναι ΑΤΜ για χρήμα και για σπέρμα: υποχρεώσεις χωρίς δικαιώματα. Οι περισσότεροι που ξέρω χτυπήθηκαν με την σειρά από απόλυση, κεράτωμα, διαζύγιο, ανυποληψία χωρίς να προλάβουν δουν πότε και τι τους χτύπησε. Με δεδομένη την κατάσταση η συμβουλή στο γιο μου είναι να μην διανοηθεί να παντρευτεί…
Θα σας ευχηθώ μία τρυφερή επανάληψη ευτυχισμένων στιγμών…(Κλεμμένη φράση από το βιβλίο “confiteor”του Ζάουμε Καμπρέ).
Μεγάλη αλήθεια…σας ευχαριστούμε πολύ…
Ο έρωτας και η αγάπη, έχουν βαθύ πνευματικό υπόβαθρο και πνευματική προοπτική και δεν είναι απλά ένστικτα, μιας και ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σάρκα και οστά, αλλά αποτελεί μία πνευματική οντότητα, που σημαίνει σώμα και ψυχή.
Έτσι, όταν μέσα στις ψυχές τους οι άνθρωποι έχουν τον Χριστό και ζουν μια μυστηριακή κατά Χριστόν ζωή, γνωρίζουν πως η αληθινή αγάπη δεν έχει τέλος, διότι το πνεύμα δεν έχει τέλος, αλλά οδηγεί και συνεχίζει στον ουρανό και είναι αιώνια.
Τότε, ο καθένας θα μπορεί να δει την πραγματική διάσταση του έρωτα και της αγάπης, ως δρόμους, όχι απλώς για να μας διαιωνίσουν ως είδος, αλλά για να μας οδηγήσουν στην πραγματική πηγή της ζωής και της αγάπης, που είναι ο ίδιος ο Θεός.
Το διαζυγιο ειναι απωλεια εχει την ιδια ψυχικη επιπτωση με ενα θανατο…τωρα περνας την φαση του πενθους
σε λιγο καιρο που θα το εχεις ξεπερασει θα λες “βρε τι βλακας που ημουνα”…!!!!
Η μαγεια της ζωης ειναι οτι καθε μερα μπορουμε να την ξαναορισουμε…στο χερι μας ειναι ολα…εκτος απο την αρρωστεια και τον θανατο…
Ενταξει κυρια Κελλυ…θα διαβασω….!!!
Μια νύχτα είδα ένα όνειρο..
Ήμουν..λέει..στην άκρη του γιαλού και κοίταζα..
Η θάλασσα ήταν κατάμαυρη..όλο τρόμο και χοχλακούσε..
Κι από πάνω της ο ουρανός..κατάμαυρος κι αυτός..όλο φοβέρα..κατέβαινε
όλο και πιο χαμηλά..λίγο ακόμα και θ’ άγγιζε τη θάλασσα..
Αγέρας δε φυσούσε..νέκρα φρικτή..πλάνταζα..δε μπορούσα να πάρω ανάσα..
Κι άξαφνα..στη στενή χαραμάδα που απόμενε λεύτερη..ανάμεσα ουρανού και θάλασσας..άστραψε ένα άσπρο κατάφωτο πανί..
Ήταν μια μικρή-μικρή βαρκούλα..αυτόφωτη..και μέσα στην πλανταγμένη
απανεμιά..φούσκωνε κάργα το πανί της και προχωρούσε γοργά..βίαια..
ανάμεσα στα σκοτάδια..
Άπλωσα κατά πάνω της τα χέρια..”Η καρδιά μου” φώναξα και ξύπνησα..
Βοήθεια μεγάλη στάθηκε τ’ όνειρο ετούτο στη ζωή μου..
Σε δύσκολες στιγμές..όταν όλα γύρα μου σκοτείνιαζαν..κι οι πιο ακριβοί
μου φίλοι..και οι πιο σίγουρες ελπίδες με παρατούσαν..πόσες φορές δεν
έκλεινα τα μάτια..και δεν έβλεπα μέσα από τα ματοτσίνουρά μου τη βαρκούλα αυτή..κι η καρδιά μου έπαιρνε κουράγιο..τινάζουνταν απάνω..
“όρτσα και μη φοβάσαι” μου φώναζε.. κι έσκιζε το σκοτάδι..!
Από την ”Αναφορά στο Γκρέκο”,
Αφιερωμένο στον αρθρογράφο από έναν…. ομοιοπαθή.