Τι έγινε με τον Κώστα Λαλιώτη;
Γιατί τον ξεχάσαμε έτσι εύκολα και κανείς δεν μιλάει πιά για αυτόν τη στιγμή που το κόμμα που επι τρείς δεκαετίες υπηρέτησε είναι ξανά κυβέρνηση; Ρωτάω εσάς και τον εαυτό μου συγχρόνως.
Τρείς δεκαετίες τώρα έχω γράψει και έχω μιλήσει τόσο άσχημα γι’ αυτόν τον άνθρωπο ώστε απορω και με τον εαυτό μου πρός τι τόσο μένος.
Κι΄όμως. Δεν ήμουνα ο μόνος. Μακιαβέλι και Ρασπούτιν και κλέφτη και αδίστακτο τον χαρακτήριζαν ταξιτζήδες και χρηματιστές, πολιτευτές και ψηφοφόροι, «αριστεροί» και «δεξιοί» δημοσιογράφοι και σχολιαστές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης όλων τών ειδών και ποιοτήτων.
Μόνο η Μελίνα ένα βράδυ που τρωγαμε σπίτι της και άρχισα πάλι εγω να λέω για τον Λαλιώτη μου χτύπησε για πρώτη (και μοναδική) φορά το χέρι της στο τραπέζι και μου είπε δυνατά και θυμωμένη: «Εγω δεν θα ζώ αλλά θα έρθει η ώρα που θα θυμηθείς αυτό που σου λέω εγώ τώρα : Ο Κώστας είναι ΚΑΛΟ παιδί!».
Είναι σαν να την βλέπω μπροστά μου.
Τι είναι αυτό που έχει κάνει έναν ολόκληρο λαό «να λατρεύει που μισεί» τον Λαλιώτη, αυτόν που ξεσήκωνε εκαντοντάδες χιλιάδες Ελληνες και τους οδηγούσε, όπως ο βοσκός τα πρόβατά του, όπου ήθελε; Καμμιά καταγγελία για ανάμιξή του σε κανένα σκάνδαλο δεν υπάρχει σημειωμένη σε κανένα χαρτί, ούτε Siemens, ούτε Βατοπέδι, ούτε το εκατομμύριο του Τσουκάτου που ακόμα το ψάχνουμε ούτε οι γάμοι του Τσοχατζόπουλου. Τίποτα συγκεκριμένο. Ολα μόνο λόγια.
Και η φωνή της Μελίνας : «Ο Κώστας είναι ΚΑΛΟ παιδί!».