Κείνο το πλοίο, όταν ανοίγει το στόμα-μπουκαπόρτα του, ξερνάει κόσμο και κόσμο. Πρέπει να έχεις την ετοιμότητα θεατή σε αγώνα τένις, για να εντοπίσεις τους δικούς σου στο λιμάνι. Μεταξύ μας… όχι ότι χρειάζεται. Θα βρεθούμε όπως και να 'χει. Αλλά κόπτομαι να τους εντοπίζω πρώτη. Για εκείνο το χιλιοστό του δευτερολέπτου της πρώτης πρώτης σκέψης. Μαγική ένωση! Βλέπεις-αισθάνεσαι σε ένα. Τους κοιτάζεις σαν παλιούς-καινούργιους. Χύνει το μυαλό καθαρό συναίσθημα… «Όμορφος είναι! Πρέπει να ξεκουραστεί…», «Πόσο Λίλα είναι ο τρόπος που χαιρετάει η Λίλα!», «Μεγάλωσε σε τρεις μέρες!», «Μου λείπει!», «Τρελόπαιδο. Τον λατρεύω», «Την συμπάσχω. Θέλω να την αγκαλιάσω σφιχτά!», «Την αγαπάω πολύ!», «Άλλαξε»….
Έβλεπα τους διασωθέντες ναυαγούς στην τηλεόραση. Ο κόσμος έβραζε με τα πολιτικά. Μα εκείνοι μας φανέρωναν το πιο σημαντικό, σημαντικό μας. Το ένιωθα παρατηρώντας μια αναντιστοιχία στο πρόσωπό τους. Τα χαρακτηριστικά τους γαλήνια… Ήταν χωμένοι σε αγκαλιά-λιμάνι πια! Άγγιζαν δικούς τους ανθρώπους. Στα μάτια τους όμως είχαν τρόμο. Το βλέμμα επανέρχεται πάντα τελευταίο… Πολύ μετά τις τραγωδίες. Τους έβλεπα και σκεφτόμουν… Μεγάλη υπόθεση να βρεις σε ποιον θα διηγηθείς τα κύματά σου… Έστω κι αν, την απόλυτη αλήθεια σου, μόνο εσύ και η θάλασσά σου…
Κείμενο ποδαρικό για μια καινούργια χρονιά. Βράζει ο τόπος από πολιτικά. Δεν τους το χαραμίζω. Κι αύριο μέρα είναι. Κείμενο ποδαρικό, αφιερωμένο στους σημαντικούς μου.
ΥΓ: Λυπάμαι… Φρικτά. Γι' αυτούς που χάθηκαν… Και γι' αυτούς που θα περιμένουν… Και θα περιμένουν.
