Σκηνή 1η: Συνάντηση με φίλο που έχω να δω καιρό. Αυθόρμητο άνοιγμα αγκαλιάς, χέρι που απωθεί και φωνή-κραυγή: «ΜΗ! Μη με φιλάς. Έχω από χτες δέκατα, πάω για εξετάσεις». Τον καθησυχάζω, αλλά ξέρω ότι δεν ανήκει στους υποχόνδριους. «Καλού- κακού, άσε καλύτερα- λέει βαρύθυμα- έχω βάλει και μάσκα μέσα στο σπίτι». Ωραία, λέω, σαν το Grey’s Anatomy…
Σκηνή 2η: Περιμένω στο κομμωτήριο και χαζολογάω το 100ο πρωτότυπο άρθρο σε περιοδικό για το «Πώς να χάσετε σε μια εβδομάδα τα κιλά των διακοπών». Η φίλη που μπαίνει, δίνει φιλιά στον αέρα και με ρωτάει «είσαι από αυτούς που φιλάνε;» . Βάζω τα γέλια. Ναι- λέω- σεξ μη μου ζητήσεις πρωί-πρωί. Η κομμώτρια μου λέει ότι αυτό το ακούει όλη μέρα, από τότε που γύρισε από τις διακοπές…
Σκηνή 3η: meeting για το protagon. O Κανέλλης κάθεται σε μια γωνιά, σαν τιμωρημένος, ταλαιπωρώντας μια κούπα τσάι και προειδοποιεί: MH πλησιάζετε. Μπορεί να έχω τη γρίπη των χοίρων. Κάθομαι δίπλα του, δεν πειράζει –λέω- κι εγώ έχω τη γρίπη των ζωντοχήρων!
Συζητάμε για το πολιτικό σκηνικό και γελάμε -όπως πάντα- με τις ατάκες του Πανούτσου. Πώς να τους πω, σκέφτομαι, ότι εγώ λέω να γράψω για τα φιλιά. ΟΛΟΙ, φυσικά, συμφωνούμε ότι θα γράφουμε (KAI) για το σεξ! Τα φιλιά, όμως, είναι άλλη ιστορία…
Σκέφτομαι να δώσω …πολιτικό υπόβαθρο, να μην ορμάνε, για παράδειγμα, οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ και φιλάνε τον Πρόεδρο Γιώργο γιατί δεν είναι ώρα τώρα να τον κολλήσουν καμιά γρίπη, αλλά μου φαίνεται τραβηγμένο. Αναρωτιέμαι, όμως: είναι πιο σοβαρό, ας πούμε, να ασχοληθώ με την εκπρόσωπο του Πολιτισμού, Αντζελα Γκερέκου (που τραγούδησε μαζί με τον Τόλη το αξεπέραστο άσμα «αυτοκολλητάκι μου πόσο σ αγαπώ») από το ότι δεν μπορούμε να φιληθούμε αυθόρμητα, ανέμελα, έξω καρδιά; Είναι πιο σημαντικά τα φιλιά του Ιούδα στη ΝΔ από το να κοπούν τα φιλιά από το καθημερινό μας ρεπερτόριο;
Όχι, απαντάω μόνη μου και αναρωτιέμαι. Τι γίνεται τώρα; Κομμένα και τα φιλιά; Και καλά ο ιός του Aids μας έβαλε ένα προφυλακτικό στο χέρι, στην τσέπη, στην τσάντα, και μας έκανε μάθημα για safe sex. Αλλά safe φιλί, όπως και έρωτας, δεν υπάρχει. Κι εκεί που το φιλί ήταν το εισιτήριο για το τι θα ακολουθούσε, από-μαγεύτηκε πλήρως και μετατράπηκε σε μια μικροβιακή ανάλυση- τι μας περιμένει άραγε ακόμη; Να κάνουμε μια ωραία αποστείρωση με Μπεταντίν, αφού έχει προηγηθεί πλήρης ιατρική εξέταση και μετά να αφηνόμαστε, χωρίς φόβο αλλά με πάθος;
Στον έρωτα, βέβαια, δεν προλαβαίνει κανένας να σκεφτεί και ούτε υπάρχουν μέθοδοι προφύλαξης. Όταν είσαι ερωτευμένος θέλεις να γίνει δική σου ακόμη και η αρρώστια του άλλου. Στο (σκέτο)σεξ, πάλι, ή θα γίνουμε όλοι σαν τις πόρνες που τα κάνουν όλα, αλλά δεν φιλούν στο στόμα, ή το cyber sex θα γνωρίσει μεγάλες δόξες– ακίνδυνο, ασφαλές, από μακριά και υγιείς.
Μας μένουν οι άλλες αγκαλιές και τα φιλιά, φίλων κι αγαπημένων, που είναι και μια παρηγοριά, για ασέξουαλ εποχές και ανέραστες νύχτες. Και η φιλία είναι ένας έρωτας διαρκείας- όπως λέμε όταν η μοναξιά μας έχει βαρέσει στο κεφάλι μετά από κάποια ποτά, που μας αφήνουν με λίγο μυαλό και πολύ συναίσθημα.
Μετά από περίσκεψη (και δύο βότκες!) λέω να συνεχίσω να φιλάω όσους αγαπάω.. Για να πω την αμαρτία μου, βολεύτηκα κάπως με τον ιό κι έχω σταματήσει κάτι ψεύτικα φιλιά , που δεν σήμαιναν τίποτα και με ενοχλούσαν εδώ και καιρό. «Κομμένα τα φιλιά», λέω σοβαρή και έχω όλη την ιατρική κοινότητα σύμμαχο. Θα επανέλθω, ειδικά αν εσείς σκέφτεστε κάτι καλύτερο…
Προς το παρόν, φιλιά!