Photo: Μαρία Μαράκη
Τρόμαξα. Μα τω Θεώ τρόμαξα… Ή μάλλον μελαγχόλησα…Τελικά τώρα που το σκέφτομαι…Πρώτα τρόμαξα μετά μελαγχόλησα. Θα μου πεις, μέρες που είναι, δε θέλουμε ν΄ακούσουμε ούτε για τρόμο ούτε για μελαγχολία… Αλλά αν δε σας το πω ακριβώς τώρα που…«Μέρες που είναι»… Πότε θα σας το πω; Αυτές τις μέρες έχουμε χρόνο. Ο χρόνος είναι το μεγάλο ζητούμενο. Άρα τώρα πρέπει να σας το πω!Έτσι κι αλλιώς οι σύγχρονοι γονείς είναι απολύτως ενοχικοί… Λίγη ενοχή παραπάνω πόσο να χαλάσει τη ζυγοστάθμιση της ψυχής!
Επί του θέματος λοιπόν…Τούτη η χρονιά είχε πολύ φόβο. Η κρίση, η οικονομική κατάσταση της χώρας μας, το αύριο, το μέλλον… Ο ιός της γρίπης των γουρουνιών.. Με την επιστημονική ονομασία H1N1. Αυτός είναι το έναυσμα της τρομομελαγχολίας μου. Και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο…Εκείνη η αγωνιώδης ερώτηση των γονιών «Αν μου αρρωστήσει τι θα το κάνω;»…(Εύστοχα τοποθετημένη πάντα σε ουδέτερο γένος)…Που τονίζετε και προφέρετε με το ίδιο κρεσέντο φωνής, λες και πιάνεις το παιδί σου, με τη σύριγγα στο χέρι.«Αν μου αρρωστήσει τι θα το κάνω εγώ στο σπίτι, ποιος θα το κοιτάει, τι θα κάνω με τη δουλειά μου». Εν ολίγοις διαπίστωσα με φρίκη ότι περισσότερη ήταν η έγνοια των γονιών για το «τι θα το κάνω στο σπίτι» παρά τι θα υποστεί από την αρρώστια… Αυτό κι αν είναι τελικά αρρώστια!
Γνωρίζω τι θα μου πείτε. Ξέρω τη διαδρομή…Θα ταμπουρωθούμε πίσω από ένα σωρό δικαιολογίες…Σύγχρονες. Σίγουρα όχι ανέντιμες. Θα παλέψουμε για την αθωότητά μας και θα την πετύχουμε χωρίς μεγάλες δυσκολίες… Όλοι θλιβερά ομοιοπαθείς. Αλλά…Αυτό το αλλά! Δεν πάει νάχουμε τελεσίδικη απόφαση από τους ένορκους και τους δικαστές…Δεν πάει να έχουμε κερδίσει το ακροατήριο με την αγόρευσή μας… Τα διόδια της ψυχής πώς τα περνάμε;
Τι ηρωικοί τελικά οι σύγχρονοι γονείς για να αντέχουν να κουβαλάνε τόσες ενοχές!
Αυτές τις άγιες λοιπόν, όπως τις αποκαλούν, μέρες…Που η καρδιά μας λιγώνεται για τα «παιδάκια του κόσμου» και η ματιά μας διακτινίζεται σε όλο το πλανήτη και διευρύνεται ως δια μαγείας η ευαισθησία και η φιλανθρωπία μας, ας συμπεριλάβουμε σε εκείνο το γλυκανάλατο «τα καημένα τα παιδάκια» και τα δικά μας τα καημένα τα παιδάκια και το δικό μας τον καημένο εαυτό…Κι αν αντέξουμε την αλήθεια…Ας αφήσουμε το ένστικτο να προηγηθεί. Τελικά…Ξέρει καλύτερα και τόχουμε τόσο αδικήσει στις μέρες μας…
Κι ας εκμεταλλευτούμε τις αργίες για να χαϊδολογηθούμε, να ψαχουλευτούμε, να μιλήσουμε…Κι έχουμε τόσα να πούμε που δεν προλαβαίνουμε. Για τις ενοχές μας, για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας, για το πώς τα καταφέρνουμε και για το πώς τα θαλασσώνουμε…Κυρίως γι αυτό! Μη φοβόμαστε να εκτεθούμε στα μάτια των ανθρώπων μας…Στη ζωή δεν ήρθαμε για να θριαμβεύσουμε αλλά για να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε…Αρκεί γι αυτό το «καλλίτερο» να πείθουμε πρώτα τους εαυτούς μας… Αυτό κι αν είναιτο διόδιο με το πιο ακριβό αντίτιμο! Αλλά σε τι διαδρομή σε πάει!!!
