(Photo: Μαρία Μαράκη)
“Αν τον πάρετε από τη μύτη και σας βγει από το αφτί τότε νιώθετε την απόλυτη κάβ… και συγχρόνως θεραπεύεται τα κρεατάκια σας”…. Σ’ αυτό το στάδιο ήταν ο περιοδικός τύπος όταν εγώ με ένα ντοσιέ χρονογραφήματα έψαχνα για βαγόνι ν’ ανέβω. Μια πρωτοεμφανιζόμενη παρέα είχε πιάσει τα στυλό στο χέρι (είχαμε στυλό ακόμα!) και κατέγραφε ότι μεγαλοφυές και ότι μαλακοειδές ξεφόρτωνε ο Έλληνας ενώ έπινε φραπόγαλο (πίναμε φραπόγαλο τότε!).
Μόνο που… Από ένα σημείο και μετά…. Είπαν στη γριά να χέσει και ξεκωλώθηκε (άτιμο ιδίωμα της ράτσας μας!!)….Γιατί στο καπάκι…. Όλοι έγραφαν για βυζιά, κώλους και πουλιά με τη βεβαιότητα ότι «αυτά θέλει ο κόσμος τώρα»…Κι έτσι…Φάγαμε το πουλί με το κουτάλι. Γκώσαμε!… Και ’γω τι κάνω; Μπήκα στο βαγόνι των 4ΤΡΟΧΩΝ… Ο Καβαθάς… Μεγάλη ιστορία…Ακέραιος! Κι ας βαρέθηκαν τα μανταλάκια στα περίπτερα να συστήνονται με εκδότες και τα πούρα με «μορφές»… Ωραία ήταν 11 χρόνια δίπλα του. Και τι παρέα ένα γύρω!! Δήμου, Μάργαρης, Ζουράρις, Καργάκος, Ευσταθιάδης (Απίκιος ο Μέγας)… Αυτοκινητιστικό περιοδικό σου λέει ο άλλος… Μα καθώς προχώραγε το βαγόνι (μαζί με τα χρόνια), να σου ξεβράστηκε η γενιά του χρηματιστηρίου… Τι γκλαμουριά, τι πομπώδη μηδενικά!!! Οι βλάκες απέκτησαν πιο επικίνδυνη ιδιότητα… Έγιναν βλάκες με άποψη και μάλιστα δήλωσαν και αυτοδημιούργητοι… Τι χρόνια! Πέτρινα ; Καλέ κοτρώνες από του Καίσαρη…. Έρεε ο ξιπασμός και η φιλανθρωπία του γαλλικού μανικιούρ… Και ’γω; Να ψάχνω πάλι για βαγόνι να τρυπώσω…
Μπήκα στον "ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ" και ευχαριστήθηκε η ψυχή μου ρεπορτάζ… Τι «Στα Επείγοντα του Νοσοκομείου της Νίκαιας» και τι «Το τελευταίο φυλάκιο στα Ελληνοβουλγάρικα σύνορα» και μετά ο συρμός μας πέταξε στις ΕΙΚΟΝΕΣ. Καλά με πήγε το ένστικτο στο Νίκο Αντωνιάδη. Κι έγραφα το χρονογράφημά μου… «Απλώς Reality μωρό μου»..
Κι είχα την ελευθερία να περπατάω ανάποδα στο ρεύμα, να έχω το δικό μου βηματισμό… Και χαιρόμουν να παίρνω e-mail αναγνωστών… Ευλογημένη διαδικασία αυτή η ανταλλαγή… Και το τρένο προχώραγε και ξαφνικά ξεπετάχτηκε η «σειρά» της αλλαξοκωλιάς μπροστά στα μάτια μου…Ξαφνικά; Κακομοίρα χρονογράφος…Λες και είχε χαθεί ποτέ…Ας πούμε έκανε φανερή την παρουσία της στο σβέρκο μου. Τι χρόνια! Χαρτονομίσματα… Όλοι συνδιαλέγονταν. Πλούταιναν αορίστως, εργαζόμενοι αορίστως, προσφέροντας υπηρεσίες αορίστως…. Και γω με το δελτίο παροχής υπηρεσιών στο χέρι να μιλάω για συνεντεύξεις με τη Καρυστιάνη και να ζητάω κείμενο από τη Κική Δημουλά… 300 λέξεων…«Πες της να κόψει τις 150» μου διεμήνυσαν για να χωράει… Τι να χωράει ρε μαλάκα!!! Σαν σπασίκλας ένοιωθα στην αποβάθρα… Με γυαλομπούκαλα στα μάτια και σπυριά με πύον στα μάγουλα…Τι παριστάνω αναρωτιόμουν…
Παραιτήθηκα. Κρυφοκοίταξα τις δωρεάν εφημερίδες…Μερικές γράφουν ακόμα με λέξεις! Από κει και πέρα… Χέσε ψηλά κι αγνάντευε…Ένα γαμημένο παράθυρο ρε παιδιά… Να μπει οξυγόνο.
Ώσπου χτύπησε το τηλέφωνο «Σταύρος Θεοδωράκης, ο δημοσιογράφος». Λατρεύω τους αναγνωρίσιμους ανθρώπους που συστήνονται. Κι άρχισαν οι συναντήσεις γύρω από ένα τεράστιο τραπέζι κάτω από ένα τεράστιο δέντρο σ’ένα κήπο. Πήγε το πράσινο τσάι «σύννεφο». Κι έβλεπα ανθρώπους που θαύμαζα και εκτιμούσα στις συναντήσεις… Που αν και εμφανίζονταν στη τηλεόραση μου έδιναν πάντα την εντύπωση ότι πρώτα χτυπούσαν το κουδούνι της οθόνης και ευγενικά ρωτούσαν «Μπορώ να περάσω;». Νύχτωνε γύρω από το τεράστιο τραπέζι… Τσιμπούσι, ιδέες και όνειρα…
Κάπου εκεί σφύριξε το βαγόνι του internet . Τι εργαλείο! Λιμπίστηκε η ψυχή μου… Χώθηκα όπως όπως στο βαγόνι. Στη σειρά τα κομπιούτερ…Και ενώ παιδευόμουνα να μάθω τη γλώσσα τους με το δέος που έβλεπε η γιαγιά μου τηλεόραση και τη στόλιζε με σεμέν (μήπως να πλέξω μια θήκη για το κομπιούτερ…) γαλήνεψε μετά από πολύ καιρό η ψυχή μου.
Βάλσαμο οι προθέσεις των ανθρώπων… Ξεκάθαρες. Απλώνεις στον αναγνώστη τη μόνη πραμάτεια σου… Των λέξεων. Το μόνο εμπόρευμα. Τι να το χρειαστείς το δόλωμα; Και βιάστηκα να χωθώ… Να προλάβω… Πριν… Το γνωστό! Είπαν στη γριά να χέσει… Όμορφη μου μοιάζει η διαδρομή… Τόσο γοητευτική που ξέχασα να ρωτήσω που κάνει τέρμα… Καμιά αγωνία στην ηλικία μου για το που κάνει τέρμα… Αρκεί που τα παράθυρα είναι ανοιχτά και έρχονται οι μυρουδιές απ έξω!! Αρκεί που οι άνθρωποι δεν οχλαγωγούν με ανούσιες βλακείες… Αρκεί που οι συνεπιβάτες γνωρίζουν ότι είμαστε ρε αδελφέ χωμάτινοι… Καλό ταξίδι να ’χουμε… Αποχαιρέτα το περίπτερο που χάνεται. Ρέα Βιτάλη το όνομα μου… Εσάς ;