Υπάρχει κάποιος που να μην έχει βαρεθεί τη ζωή του σ’ αυτή τη χώρα; Ξέρω βέβαια πως η αντίθετη άποψη λέει ότι στην Ελλάδα δεν βαριόμαστε ποτέ.

Όλο και κάποια παρέα συνδικαλιστών θα μας φράξει το δρόμο κι εμείς θα πρέπει να γινόμαστε πολυμήχανοι ψάχνοντας οδό διαφυγής μέσα από τα στενά της πόλης.

Όλο και κάποιο κλεφτρόνι θα προσπαθήσει να μας βάλει το χέρι στην τσέπη κι εμείς θα πρέπει να γινόμαστε Τζακ Νόρις, όχι μόνο για να αποφύγουμε τη ληστεία αλλά και για να πιάσουμε τον κακοποιό.

Όλο και κάποιο λαμόγιο θα μας ζητήσει ένα κατοστάρικό και θα μας το επιστρέψει την άλλη εβδομάδα διακοσάρικο, επειδή έχει άκρες και ξέρει για μια μπίζνα που υπάρχει στα σκαριά. Και αυτόν, πιστέψτε με, ούτε ο original Τζακ Νόρις δεν τον πιάνει.

Όλο και κάποιος πολιτικάντης θα φορέσει γυαλιά, μουστακάκι, αθώο αγελαδίσιο βλέμμα και θα μας τάξει ότι μόλις ανέβει θα μας ανεβάσει κι εμάς ψηλά, τόσο ψηλά, που μετά όταν θα πέφτουμε, θα καταριόμαστε ομαδικώς την ώρα και τη στιγμή που τον ψηφίσαμε.

Ε, λοιπόν δεν ξέρω για εσάς, εγώ όμως βαρέθηκα.

Βαρέθηκα να κορνάρω στο δρόμο,

βαρέθηκα να κατεβάζω τη σακούλα με τα σκουπίδια όταν έχουν απεργία οι εργαζόμενοι στα συνεργεία αποκομιδής,

βαρέθηκα να βρίζω τον μπάτσο που με ψεκάζει,

βαρέθηκα να κυνηγάω τον αναρχικό με την κοτρόνα στο χέρι,

βαρέθηκα να βρίζω τους μηχανοδηγούς στον ηλεκτρικό,

βαρέθηκα να πλακώνομαι στα γήπεδα,

βαρέθηκα να μουντζώνω τους πολιτικούς,

βαρέθηκα να κατηγορώ τους συναδέρφους μου για να επιβιώσω, βαρέθηκα να ξεσπάω στη γυναίκα μου,

βαρέθηκα να κάνω τράκα στη μάνα μου,

βαρέθηκα να διαβάζω στο διαδίκτυο ότι μαλακία κυκλοφορεί,

βαρέθηκα να είμαι μέρος του σκηνικού της γελοιότητας που έχει στηθεί γύρω μου.

Και καλά ρε εξυπνάκια, θα με ρωτήσει κάποιος, αφού τα βαρέθηκες όλα αυτά, τώρα τι θα κάνεις; Θα σου χαμογελάσω ρε φιλέ, απαντώ, και θα σε βοηθήσω να μου πάρεις και τη σειρά περιμένοντας τον γιατρό στο ΙΚΑ, έτσι για να σου αποδείξω ότι αν θέλαμε, ακόμα και τώρα, θα βρίσκαμε τις λύσεις μαζί και όχι χώρια.

Λοιπόν, τι λες; Μήπως βαρέθηκες κι εσύ;