Πρόσφατα, κατά τη διάρκεια άσκοπων αναζητήσεων στο διαδίκτυο, «έπεσα» πάνω σε ένα άρθρο που με έφερε σε αμηχανία. Παραθέτονταν στοιχεία, επιχειρήματα και αναπτύσσονταν απόψεις που υποστήριζαν πως «ο μηδενισμός ανακεφαλαιώνει την νεωτερικότητα». Μέχρι τότε δεν είχε περάσει αυτή η εκδοχή από το μυαλό μου, ίσως δεν ήμουν τόσο πρωτοποριακή! Έπειτα από σύντομη εσωτερική αναζήτηση αποφάσισα να μείνω πιστή στην πεπατημένη. Μέχρι τώρα ήξερα πως ο μηδενισμός σημαίνει ολοκληρωτική άρνηση κάθε θεωρητικής και πρακτικής άξιας. Καταδικάζει απόλυτα το περιβάλλον του, διαμαρτύρεται και γενικά επιφέρει εκφυλισμό, φθορά και απαισιοδοξία. Σήμερα η ροπή προς τον μηδενισμό αυξάνεται συνεχώς και συναντάται ευρέως σε νεότερες ηλικίες. Όλοι μας έχουμε γίνει μάρτυρες των απόψεων ότι «όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι», «δε θα αλλάξει τίποτα», «η χώρα έχει καταστραφεί, βρισκόμαστε σε τέλμα»… Δηλώσεις που πρεσβεύουν την άρνηση. Η άρνηση είναι η ουσία του μηδενισμού και οι πρεσβευτές του νομίζουν ότι με τον τρόπο αυτό αποκτούν αυτόνομη υπόσταση. Δεν κατανοούν πως με τη μηδενιστική αντιμετώπιση οι ατομικότητες καταδικάζονται σε ανυπαρξία. Η στείρα κριτική, η υποτονική στάση προς την υπάρχουσα κατάσταση και η μοιρολατρία, αποτελούν τροχοπέδη για την αναμόρφωση, τις μεταρρυθμίσεις και την εξέλιξη σε μια πιο αξιοκρατική κοινωνία. Με το να βλέπεις συνεχώς γύρω σου μια άδικη και διεφθαρμένη κοινωνία, συμβάλλεις στη διατήρηση μιας άδικης και διεφθαρμένης κοινωνίας. Έως τώρα έχω αναφερθεί στον κοινωνικό μηδενισμό, δεν είναι λίγα όμως και τα φαινόμενα του ηθικού μηδενισμού στις μέρες μας. Στις περιπτώσεις αυτές ο μηδενισμός λειτούργει ως «μαξιλάρι» για τον άνομο υλικό ευδαιμονισμό. Εδώ ίσως φτάνουμε και στα όρια του αμοραλισμού. Ο παθητικός μηδενισμός οδηγεί την εύπλαστη μάζα στον συμβιβασμό και στην αποδοχή δεσποτικών συμπεριφορών. Έτσι απονευρώνεται η δημοκρατία.
Πολίτες και πολιτική είναι αλληλένδετα. Η αποξένωση των πολιτών από την πολιτική και η περιφρόνησή της σίγουρα δεν τους προστατεύει, όπως θέλουν να προσποιούνται, καθώς η κατάρρευσή της δε θ’ αφήσει αλώβητη την ύπαρξή τους. Οι ευθύνες βαρύνουν εξίσου αμφότερους. Από τη μια, έχουμε ανάγκη από πολιτική που δεν εκπίπτει σε ωμό καταναγκασμό, δεν αδικεί το σκεπτόμενο κοινό αλλά τους αντιμετωπίζει ως υπεύθυνους ψηφοφόρους και όχι ως άβουλους θεατές. Από την άλλη, αναζητούμε πολίτες, κυρίως νέους, που κάνουν την έμπνευση και την πρωτοβουλία τους συστατικό υπέρβασης της στασιμότητα και της αλλοτρίωσης της πολιτικής. Εκμεταλλευόμενοι την ευκαιρία των επικείμενων εκλογών ας προβληματιστεί ο καθένας και ας συμπεριφερθεί υπεύθυνα, κάνοντας τις επιλογές του με μορφή παρέμβασης και όχι άκαρπης κριτικής για την κριτική, ή αντίδρασης για την αντίδραση, όχι ισοπέδωση ως έκφραση, αλλά ακόμα και υποχωρητική συνεργασία προσδοκώντας τη δημιουργία. Συμπερασματικά, ας αναλογιστούμε τη σκοπιμότητα καθώς και τον αντίκτυπο των όσων εύκολα και αβίαστα γράφουμε, γιατί είναι πολύ επικίνδυνο να καταλήξει ο προβληματισμός σε λαϊκισμό.
*Η Ελένη Τσοτσοπούλου είναι δευτεροετής φοιτήτρια στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών ΔΠΘ
