Οι δημιουργοί και το κενό των γιορτών

Οι γιορτές υπάρχουν στη ζωή μας, επειδή υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που τις δημιουργούν: έχουν στολίσει το σπίτι, έχουν φτιάξει γλυκά, έχουν μαγειρέψει από νωρίς, έχουν στρώσει το τραπέζι γιορτινά, έχουν πλύνει και σιδερώσει ρούχα παιδικά και μεγαλύτερων και συνήθως οι ίδιοι κάθονται στο τραπέζι έχοντας ξεχάσει ένα ποτηρόπανο στη ζώνη ή τις παντόφλες στα πόδια.

Συμβαίνει κάθε Χριστούγεννα και κάθε Πρωτοχρονιά η μάνα μας, κάποια θεία μας, μια ξαδέλφη μας, μια κουμπάρα, κουνιάδα, κάποια με την οποία τέλος πάντων σε πολλά δεν συμφωνούμε ιδεολογικά και καθημερινά, να δημιουργούν το περιβάλλον στο οποίο εμείς θα εισχωρήσουμε βιαστικοί και αγχωμένοι από τις δουλειές μας, τις σχέσεις μας, τους χρόνους μας, προκειμένου να γιορτάσουμε.

Πρόκειται συνήθως για αεικίνητες υπάρξεις, οι οποίες αποτελούν τις γέφυρές μας, και τελικά τη μοναδική μας ευκαιρία για να διανύσουμε τη μακρινή απόσταση μεταξύ παράδοσης και σύγχρονης πραγματικότητας, παιδικότητας και ενηλικότητας, νοσταλγίας και ονείρου. Και συχνά η πλάτη, ο αυχένας και τα χέρια αυτών των υπάρξεων είναι πονεμένα και χρειάζονται φυσιοθεραπείες και μασάζ, αλλά που χρόνος… Είναι άλλωστε αεικίνητες.

«Πως το κάνουν; Τι πίνουν;». Πραγματικά τέτοιες στιγμές αναρωτιέσαι.

Αυτές πάντα νομίζεις ότι δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο από την οικογένειά τους και μόνο. Πώς γίνεται;

Να έχουν ανάγκη την αφετηρία της Πρωτοχρονιάς, για να οριοθετούν όσα εύχονται να μην αλλάξουν ποτέ και όσα θα επαναλάβουν με αφοσιωμένη ευλάβεια την επομένη;

Αυτές πάντα ξέρεις ότι και να λιώσει το φανελάκι που φορούν, δεν θα το πετάξουν μέχρι να κοπούν και τα λάστιχα. Πώς γίνεται;

Οι δημιουργοί κοπιάζουν και δικαίως βιώνουν τις ξεχωριστές ημέρες των γιορτών. Οι υπόλοιποι μένουμε απλώς με ένα κενό.
Φέτος που συνειδητοποιώ ότι είμαι με αυτούς που αντιπροσωπεύουν το κενό, θα είμαι τουλάχιστον περισσότερο ευγνώμων και λιγότερο επικριτική στους δημιουργούς των γιορτών μου.

Κρύβουν χάρες και χαρές οι δημιουργοί που θέλω να ανακαλύψω.

*Η Μαριάννα Κόκοτα είναι εκπαιδευτικός με μεταπτυχιακές σπουδές στα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Κοινωνικές Διακρίσεις, καθώς και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού.

spot_img
Διαφήμισηspot_imgspot_img
Πάνελ άρθρου
Διαφήμισηspot_imgspot_img
Περισσότερα από τον ίδιο

Η κοινωνία «δυνάστης»

Η γοητεία αυτού του κόσμου έγκειται στην ποικιλομορφία σχημάτων, χρωμάτων, σωμάτων και ψυχών που χαρακτηρίζει τη φύση και τον άνθρωπο, ο οποίος αποτελεί μέρος αυτής της φύσης

Η ανάγκη δημιουργίας μιας Ανώτατης Εθνικής Σχολής Στελεχών Εκπαίδευσης

Η σχολή αυτή θα μπορούσε να ιδρυθεί από το ελληνικό κράτος και, στη συνέχεια, να στελεχωθεί από ικανούς και έμπειρους Πανεπιστημιακούς, ανθρώπους της εκπαίδευσης, στελέχη της αγοράς, εκπαιδευτικούς συμβούλους/αναλυτές από την Ελλάδα κι από το εξωτερικό

Χορεύουμε;

Φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να αφεθούμε στη ροή, να αμφισβητούμε την τυχαιότητα της στιγμής, τον αυθορμητισμό της φυσικής κίνησης, τον ρυθμό της μουσικής, τα βλέμματα που τυχαία συναντιόνται στο χωροχρόνο της ζωής και μπορεί να παρασυρθούν και να θέλουν να ενωθούν με τα δεσμά ενός και μόνο χορού που ίσως τελειώσει σε 3 λεπτά αλλά ίσως κρατήσει τελικά για μια αιωνιότητα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ