Όταν προ τριετίας ξεκίνησε η μάχη Ρεπούση αυτό που έκανε καταρχάς εντύπωση είναι πώς βρέθηκαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να έχουν διαβάσει (και να έχουν διαμορφώσει μαχητική άποψη για) ένα βιβλίο που δεν υπήρχε στα βιβλιοπωλεία. Φυσικά η πιο εύλογη απάντηση είναι ότι οι περισσότεροι δεν το είχαν διαβάσει και είχαν αρκεστεί στα δημοσιευμένα αποσπάσματα για να κρίνουν το βιβλίο ή για να είμαστε σαφέστεροι για να πάρουν την προκαθορισμένη θέση τους στο μαγνητικό δίπολο πού δημιουργήθηκε και τότε στον δημόσιο λόγο , όπως συμβαίνει κάθε φορά που ανάλογα θέματα βγαίνουν στο μεϊντάνι. Ξέρεις από πριν, πάνω κάτω, ποιοί θα πάρουν ποιά θέση την οποία οι περισσότεροι θα υπερασπιστούν από θέση αρχής , γιατί αυτό ακριβώς είναι το θέμα.
Η συζήτηση και τότε , όπως και τώρα, με αφορμή την τοποθέτηση της κ. Δραγώνα στη θέση της ειδικής γραμματέως του Υπουργείου Παιδείας , διεξάγεται με όρους αρχής , δηλαδή ιδεολογικούς και όχι επιστημονικούς-πραγματολογικούς. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, όταν η συζήτηση για τέτοιας φύσεως θέματα διεξάγεται στο επιστημονικό πεδίο εκ των πραγμάτων περιορίζει και τους παίκτες που μπορούν να συμμετάσχουν, και αυτό για πολλούς δεν είναι δημοκρατικό , λες και η ιστορική αλήθεια ή οποιαδήποτε άλλη επιστημονική αλήθεια είναι απόφαση δημοκρατικής πλειοψηφίας. ΄Ετσι φτάσαμε κάποιοι να λένε ότι τιμωρήθηκαν με την ψήφο του λαού αυτοί που υποστήριξαν την Ρεπούση. Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει.
Η κατηγορία εναντίον της κ.Δραγώνα δεν είναι ότι πήρε μια λανθασμένη απόφαση ως κρατική λειτουργός ή ότι βαρύνεται με ποινικής ή ηθικής φύσεως παραπτώματα..Είναι ότι ιδεολογικά βρίσκεται στην πλευρά που ψαλιδίζει το κλέος της φυλής, αμφισβητώντας την περιώνυμη συνέχεια του Ελληνισμού και αναγνωρίζοντας ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η ισχυρότερη και πολυπληθέστερη δύναμη της εποχής ,για να μην ξεχνιόμαστε, δεν ήταν ένας εσμός κατσαπλιάδων όπως το εθνικό μας παραμύθι απαιτεί. Και όλα αυτά φυσικά μπορεί να τα πραγματευτεί χωρίς πάθη ο επιστημονικός διάλογος ο οποίος , δυστυχώς , πάλι δεν είναι το βασικό εργαλείο. Και για να μην παρεξηγηθώ, καθόλου δεν παραγνωρίζω ότι απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία της εθνικής υπεροχής κάποιες φορές αντιπαρατίθεται η ευκολία της διαθεσιμότητας για εθνική αυτομαστίγωση, Το ίδιο δεν διευκολύνει την εθνική αυτογνωσία το να νομίζεις ότι είσαι ο καλύτερος με το να νομίζεις ότι είσαι ο χειρότερος.
Με την ευκαιρία, είναι τόσο σημαντικό άν η συνέχεια του Ελληνισμού είναι αδιακόπη από “τις αμμουδιές του Ομήρου” μέχρι της μέρες μας; Για την ιστορική επιστημονική γνώση ασφαλώς και είναι. Για την εθνική υπερηφάνεια, λιγότερο. Για την εθνική αυτοπεποίθηση, νομίζω ότι σημαντικότερο από το αν δεν διακόπηκε ποτέ η συνέχεια του Ελληνισμού από τα χρόνια του Ομήρου, την Αρχαία Ελλάδα, την εποχή του Αλέξανδρου, το Βυζάντιο και την Τουρκοκρατία, είναι ότι η συνέχεια του Ελληνισμού σίγουρα διακόπηκε στα Τέμπη.
