«Η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ με τις παραλυτικές ισορροπίες, την κρίση πολιτικών αξιών και πολιτικών σχέσεων και τη μόνιμη εχθρότητά του προς το κόμμα μας, διαμορφώνει ένα σκηνικό παρακμής που το παρατηρεί όλη η ελληνική κοινωνία».
Η προφητική αυτή δήλωση του Φώτη Κουβέλη, με την οποία τον Ιούνιο του 2010 ανακοίνωσε την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τον Συνασπισμό της Αριστεράς, της Οικολογίας και των Κινημάτων, θα μπορούσε να είναι μία μικρή, αλλά σημαντική υποσημειώση στην Ιστορία της Αριστεράς.
Για όσους μάλιστα, δεν έχουν εμποτιστεί από την αναγκαιότητα των ρηχών επιχειρημάτων περί της πάση θυσία παραμονής της Αριστεράς στην κυβέρνηση, θα είχε και διαχρονικό χαρακτήρα.
Εξι χρόνια αργότερα, ο Φώτης Κουβέλης ετοιμάζεται για το μεγάλο βήμα προς τα πίσω.
Εχοντας μείνει στο περιθώριο έπειτα από τις εκλογές του 2015 και αφότου με πολλούς τρόπους έχασε όλες τις ευκαιρίες να εδραιώσει το προφίλ της «Αριστεράς της Ευθύνης», δηλώνει «παρών» στο ξέπνοο προσκλητήριο… προοδευτικών δυνάμεων, που διατύπωσε ο Αλέξης Τσίπρας πριν από μία εβδομάδα.
Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Κουβέλης έχει εύκολες απαντήσεις ως προς το παρελθόν, το τροπάρι είναι γνωστό: «Η αποχώρησή μας από τον Συνασπισμό το 2010 πρέπει να αξιολογείται με τα τότε πολιτικά δεδομένα. Και τα δεδομένα της εποχής εκείνης και την αιτιολογούν και τη δικαιολογούν», απαντά σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ, η οποία δημοσιοποιήθηκε μία μόλις εβδομάδα πριν από το επικείμενο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, του σχήματος στο οποίο ο ίδιος ουδέποτε πίστεψε.
Στην ίδια συνέντευξη εμφανίζεται δε έτοιμος και πρόθυμος να δικαιολογήσει τα πάντα και να υιοθετήσει στο σύνολό της την κυβερνητική προπαγάνδα.
Αναφέρει μεταξύ όλων των άλλων ότι η οικονομία αναπτύσσεται, ότι η Αριστερά θα αλλάξει την Ευρώπη, ότι η διαδικασία για την χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών ήταν η καλύτερη δυνατή, ότι η Τράπεζα Αττικής τώρα εξυγιαίνεται και έχει θετικές προοπτικές…
Με βάση αυτά και όλες τις ενδείξεις και πληροφορίες που υπάρχουν, ο κ. Κουβέλης θα είναι ένα από τα πρόσωπα που προθυμοποιούνται να αποτελέσουν μέρος του σκηνικού στο επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Θα «παίξει» το παιχνίδι του κ. Τσίπρα, θα προσφέρει μία επίφαση «διεύρυνσης» στην ηγεσία του Μαξίμου και το μόνο που απομένει να διευθετηθεί είναι ποιο θα είναι το πολιτικό αντάλλαγμα. Αυτό που φάνηκε ότι δεν είχε εξασφαλίσει τον Δεκέμβριο του 2014 όταν συζητούσε με τον Τσίπρα την εκλογική συνεργασία εν όψει των εκλογών του Ιανουαρίου 2015. Η συζήτηση και οι φωτογραφίες και μόνο, εξυπηρετούσαν τότε απολύτως τον Τσίπρα. Μετά ο Αλέξης ξέχασε τον Φώτη.
Σήμερα φημολογείται ότι ο κ. Κουβέλης, έχοντας δηλώσει εμπράκτως μεταμέλεια για την αποχώρησή του το 2010, θα μπορούσε να είναι ένας από τους νέους υπουργούς της κυβέρνησης, έπειτα από τον επικείμενο ανασχηματισμό.
Μπορεί αυτήν την φορά να πάρει αυτό που επιδιώκει. Οπως μπορεί, για μία ακόμη φορά, να είναι πολύ αργά και για τον ίδιο και για την Αριστερά.
Που είσαι νιότη που’δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!
<> και γα τον τόπο. Λάθος χρόνος , λάθος κόμμα, λάθος κίνηση για την, πληγωμένη, υστεροφημία του.
Ο Κουβέλης κοντεύει να καταντήσει το ισοδύναμο του Λεβέντη της Αριστεράς. Κάνει κόρτε στην ιδέα της συγκυβέρνησης, τυλίγει με βαρύγδουπο λεξιλόγιο όσα πράττει (και κυρίως, όσα δεν έχει πράξει) και γενικά, δυσκολεύεται να κρύψει ότι πετάει σκούφια για μια τζούρα εξουσίας.
Μόνον πίτσες δεν του στέλνουν ακόμη. Αλλά δεν απογοητεύομαι. Καθώς προετοιμάζεται για το τρίτο μισό της πολιτικής του καριέρας, ίσως συμβεί στο τέλος κι αυτό.
Κύριε Κωβαίε, ο Φώτης Κουβέλης που τον λοιδορείτε είναι ένας αγωνιστής της αριστεράς και ένας άνθρωπος που πάντα έβαζε το καθήκον πάνω από την καριέρα του.
Έχει ενδιαφέρον ο λόγος για όλα αυτά. Το ότι δηλαδή οι του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν πως με μιά τέτοια κίνηση θα κερδίσουν κάτι (απήχηση; πολιτική πελατεία; ηθικό;-άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…), ενώ είναι πολύ πιθανό, λόγω της φθοράς του ονόματος “Κουβέλης”, της πλήρους απαξίωσης του και της μηδενικής πολιτικής αξίας που πλέον έχει, να λειτουργήσει το πράγμα εντελώς ανάποδα γι’ αυτούς. Να πει δηλαδή ο κόσμος “κοίτα σε τι βαθμό απόγνωσης βρίσκονται, που αρχίζουν να ψωνίζουν από τα “ρετάλια” της αγοράς”. Φανερώνονται έτσι τόσο η πλήρης άγνοια τους για τις συνθήκες που επικρατούν πλέον στο εκλογικό σώμα, όσο και ο πανικός τους. Και, ως γνωστόν, ο τελευταίος δεν είναι ποτέ ο καλύτερος σύμβουλος…
Η περίπτωση Κουβέλη χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης.
Μια μοναδική περίπτωση πολιτικού, που με βάση την πορεία κατάφερε να γίνει πολύ αντιπαθής ακόμη και στους δικούς του ψηφοφόρους. Συνοπτικά να θυμίσω ότι δεν στήριξε, όπως αποκαλύφθηκε ότι του είχε προταθεί, την κυβέρνηση Παπανδρέου το 2009. Μετά απόχώρησε από το Συριζα, υιοθετώντας παρόμοια πρόταση με το πρώην του κόμμα σε πιο ήρεμα πλάισια, κόβωντας ψήφους από το πασοκ. Στις εκλογές του ’12, αρχικά δε στήριξε την κυβέρνηση, μετά μπήκε, μετά βγήκε. Δεν στήριξε την κίνηση των 58, ίσως την πιο κρίσιμη πρόταση ανασύνταξης της κεντροαριστεράς που θα μπορούσε να απειλήσει το συριζα. Το ’14 μαζί με το πρώην του κόμμα “έριξαν” την κυβέρνηση μέσω της μη προεδρικής εκλογής, ενώ είχε εννοηθεί ότι του είχε προταθεί η θέση του ΠτΔ.
Από τότε, διέλυσε το κόμμα του και ακολουθεί πιστά τα βήματα του Συριζα κα τώρα φαίνεται να μπαίνει σε μια κυβέρνηση που καταρρέει, αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά (χρέος).
Νομίζω ότι του αξίζει απόλυτα ο τίτλος του μεγαλύτερου “συριζοπράκτορα” (με μια δόση χιούμορ φυσικά), εφόσον δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν που να είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο στην άνοδο του συριζα, χωρίς μάλιστα να απολαύσει και κανένα προνόμιο – αντάλλαγμα, ενώ ταυτόχρονα εξαντλούσε ταχέως το υψηλό (υψηλή δημοτικότητα) πολιτικό του κεφάλαιο.
Πιστεύω ότι θα πέσει πολύ δούλεμα αν μπει τελικά ο Φώτης στον ανασχηματισμό, αλλά πραγματικά όποιος συνεχίζει να μη βλέπει ότι “χόρεψε” όλη την πολιτική ζωή τα τελευταία 7 χρόνια, πιστός εμμονικά στο όραμα “κυβέρνηση της αριστεράς”, μάλλον έχει μυωπία. Βέβαια, αυτός που φαίνεται να έχει τη μεγαλύτερη μυωπία όσον αφορά την πραγματικότητα, μάλλον είναι ο ίδιος ο Φώτης.
Εγώ θα έλεγα ότι η άποψη σας αποτελεί “τροπάρι” ή “καραμέλα”. Και αυτό θα αποδειχτεί όταν ο κ. Κουβέλης ΔΕΝ θα πάρει κάποιο υπουργείο. Είναι σαφή η διάθεση του Σύριζα για ανανέωση και εξέλιξη. Θα ήταν περίεργο αν δεν υπήρχε αυτή η διάθεση και μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια ο Σύριζα και τα οι υποστηρικτές του παρέμενε όπως ήταν το 2010. Σαν φαίνεται τόσο πολύ περίεργο το γεγονός ότι οι πολιτικές συνθήκες αλλάζουν και ότι οι πολιτικοί προσαρμόζονται σε αυτές. Θα προτιμούσατε πολιτικούς “κολλημένους” σε απόψεις που είχαν πριν μια δεκαετία κάτω από άλλες συνθήκες?
Και τέλος αναρωτιέμαι πόσο ειλικρινές είναι να μιλάτε για κυβερνητική προπαγάνδα, εσείς, ένα ενημερωτικό site που ξεκίνησε προβάλλοντας την καλή Ελλάδα, την λογική, τις καινοτομίες και έχετε μετατραπεί σε ένα αντικυβερνητικό blog.
Αλλά τώρα στα στερνά αυτογελοιοποιείται και γλύφει εκεί που έφτυνε.Τι κρίμα για ένα αγωνιστή!
Όταν η “αποστασία” στην Ελλάδα γίνεται υπερ του θεωρούμενου “λαού” περνάει απαρατήρητη ακόμη και αν περιφρονεί τη λαική ψήφο.
Ο Κουβέλης στις δεύτερες εκλογές ρητά εξήγγειλε ότι θα στηρίξει κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλου.Ψηφίσθηκε για αυτό και την στήριξε.Αργότερα έφυγε αλλά όσοι είχαν ψηφίσει ΔΗΜΑΡ δεν τον είχαν ψηφίσει για αυτό και αμέσως η ΔΗΜΑΡ κατέρρευσε εκλογικά σε όλες τις δημοσκοπήσεις.Αντικαταστάθηκε στις ίδιες δημοσκοπήσεις από το Ποτάμι.
Έρχεται η ώρα της προεδρικής εκλογής.Οι ψηφοφόρόι της ΔΗΜΑΡ του 2012 έχουν φύγει οι περισσότεροι προς το Ποτάμι ακριβώς γιατί ήθελαν τη συνέχιση της κυβέρνησης.Αλλά το Ποτάμι δεν έχει βουλευτές,έχει μόνο η ΔΗΜΑΡ,τους οποίους πιέζει ο Κουβέλης μαζί με μια χοντροκομμένη σκηνοθεσία περί “εξαγοράς” που κατασκευάζει ο Χαικάλης και ο Λαζόπουλος να καταψηφίσουν πρόεδρο για να έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ.Δηλαδή οι ψηφοφόροι της ΔΗΜΑΡ του 2012 αγνοήθηκαν και περιφρονήθηκαν από τον Κουβέλη και φυσικά η ΔΗΜΑΡ εξαφανίσθηκε.Είχε όμως πετύχει τον στόχο της να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ.
Γαιτί είναι χιομοριστικό να τον λέμε “συριζοπράκτορα”;ΕΙΝΑΙ ΣΥΡΙΖΟΠΡΑΚΤΟΡΑΣ.
Η δράση του φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι τόσο πετυχημένη εάν δεν είχαν προηγηθεί δεκαετίες αγιοποίησης της αριστεράς από όλους.Μόνο λόγω της αγιοποίησης αυτής θα υπήρχαν άνθρωποι που θα ψήφιζαν ΔΗΜΑΡ νομίζοντας ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα παραπλανητικό προσωπείο του ΣΥΡΙΖΑ για πιο ευρωπαιστές.
Προφανώς θα έχουμε προσέξει όλοι την.αγωνία των δεινόσαυρων (Κουβέλης, Λεβέντης) για λίγη εξουσία.