του Νίκου Παπαδόπουλου
Όταν το διάβασα ήμουν 25 χρονών, έμενα στο πατρικό μου σπίτι στη Θεσσαλονίκη, ζούσε ο πατέρας μου και ονειρευόμουν ξέγνοιαστα καλοκαίρια σ’ απέραντες θάλασσες.
Η Σώτη Τριανταφύλλου είχε άλλους προορισμούς, μ’ έστειλε απ’ ευθείας στην 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης, παρέα με τους ήρωές της, μόνους, χαμένους και πάντα ονειροπαρμένους. Κι όταν λέω “μ’ έστειλε”, εννοώ ξεκίνησα την πρώτη σελίδα με περιέργεια, καθισμένος στην καρέκλα του γραφείου, πρωί, στο δωμάτιο, λίγο πριν πάω για καφέ, πρώτη μέρα διακοπών… και το τελείωσα μονορούφι, αφού ακύρωσα τον καφέ, δεν μετακινήθηκα ούτε για να πιω ένα ποτήρι νερό κι η μάνα μου ν’ απορεί πώς μεσημέριασε, μαγείρευε κεφτεδάκια και δεν είχα εμφανιστεί απειλητικός πάνω απ’ το τηγάνι.
Είναι βιβλίο δακρύων, των δικών μου, αφού πενήντα σελίδες πριν το τέλος και τρεις ώρες μετά, απεδείκνυα ότι, ναι, οι άντρες κλαίνε! Για τις παρέες που κάηκαν στις αλλαγές των καιρών.
Οι πρωταγωνιστές στο βιβλίο είναι ήρεμα διαλυμένοι, αχόρταγα περιηγητές, αφόρητα πραγματιστές – αλλά με ακούραστες μελοδραματικές πράξεις επί λογικά χαρτογραφημένων αισθημάτων, ζουν μια υπέροχη τραγικολυρική καθημερινότητα στην άγνωστη γιγάντια πόλη, σκληρά επιβιώνοντας εν ώρα εργασίας, μαγικά απογειωμένοι στις αξημέρωτες περιηγήσεις, με ποτά, χάπια, αγκαλιές, γειτονιές, γκέτο, λεωφορεία και μετρό, μπαράκια, γέφυρες, πάρκα, μ’ έρωτα ασίγαστο για την αναζήτηση της κοινής ζωής αισθημάτων, νεοκυνικοί βαθύτατα ρομαντικοί.
Η πόλη της Νέας Υόρκης χρωματίζει ηλιοβασιλέματα τις αγωνίες των ηρώων, στοιχειώνει τις άκρες των δρόμων με υποσχέσεις κι ανομολόγητες βεβαιότητες, κυλάει μέσα σου, σε οδηγεί με απόλυτο έρωτα κι απίστευτες κόντρες, με πάθος ορκισμένα φιλιά στις οδυνηρές προσγειώσεις πεζής ρουτινιάρικης πραγματικότητας.
Λόγος κοφτός, ελλειπτικός, απ’ τις σελίδες ξεπηδούν ονειρικές εικόνες, σκηνές ταινίας με σάουντρακ χάδια και φιλιά, όλο ακούς τη μουσική, έχει κραυγές και σιωπές κι αποχαιρετισμούς, τζουκ μποξ κι ορχήστρα μελωδίες της καρδιάς.
Εκείνη την εποχή που το διάβασα δούλευα σε βιβλιοπωλείο. Δεν το ξέρει η συγγραφέας, αλλά υπολογίζω να τής πούλησα δυό εκδόσεις μόνος μου, επέβαλα την αγορά στους πελάτες, ξεπούλησα το βιβλίο της – και κέρδισα φως στην ψυχή μου.
Ο Νίκος Παπαδόπουλος είναι φίλος του protagon και συμμετέχει στον διαγωνισμό μας για τα καλύτερα βιβλία παραλίας.
