Το βιβλίο του Θάνου Χαμπέση “Αιρετικοί. Άγιοι ή Άνθρωποι;”, κυκλοφόρησε την Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010 από τις εκδόσεις Οξύ.
Και, τελικά, τι αξίζει στη ζωή; Συγκινήσεις έντονες, οτιδήποτε μας ταράζει! Ψάχνω τη συγκίνηση και όχι την ευτυχία. Μπορεί κάποτε να ζητήσω τη συγκίνηση
στη μοναξιά. Ίσως αυτή η κίνηση να είναι καταστροφική και στα μισά του δρόμου. Λες;
Μια σειρά βιογραφίες, γραμμένες σε μορφή χρονολογίου, στο οποίο παρεμβάλλονται σκέψεις και σχόλια. Άγιοι ή όχι, λίγη σημασία έχει. Άνθρωποι, που τάραξαν και ταράζουν με τη ζωή τους τα νερά της δικής μας, είτε το επιδίωξαν είτε όχι.
Πλωτίνος Ροδοκανάτης
Νικόλαος Καλαμάρης
Βασίλης Τσιρώνης
Γιώργος Μακρής
Γιάννης Ταμτάκος
Νικόλας Άσιμος
Παύλος Σιδηρόπουλος
Κατερίνα Γώγου
Μαλβίνα Κάραλη
Βούλα Δαμιανάκου
Έλλη Κιούση
Λέττα Καραπάνου
Απόσπασμα: Κατερίνα Γώγου “Μπέμπα”
Στην Αθήνα την 1η Ιουνίου του 1940 γεννήθηκε ένα κοριτσάκι, που όπως αποδείχτηκε λίγα χρόνια αργότερα έκρυβε μόνο ταλέντο. Τα παιδικά της χρόνια χαράχτηκαν από τον εμφύλιο της περιόδου 1947 – 1949 και από τα γεγονότα της εποχής στη συνέχεια σε μια χώρα διχασμένη. Το ταλαντούχο αυτό πλάσμα σε ηλικία πέντε ετών το έβαλαν και έπαιζε σε παιδικούς θιάσους θεατρικούς και σε κινηματογραφικούς ρόλους.
Λίγα χρόνια αργότερα θα αφηγείται στη Φρίντα Μπιούμπι, η Έλλη Λαμπέτη (1926 – 1983) στη βιογραφία της «Η τελευταία παράσταση» (εκδόσεις Εξάντας):
«Α, έχει τραβήξει πολλά η Γώγου. Να σου πει για τα παιδικά της χρόνια, θα κάνεις ένα χρόνο να συνέλθεις. Όχι δεν θα συνέλθεις ποτέ! Θα γίνουν οι διηγήσεις της, τα βιώματά της, μέρος του εαυτού σου, δικά σου βιώματα… Γύριζε στο σπίτι από το σχολείο κι οι γονείς της τη βρίσκανε κοιμισμένη στην εξώπορτα, γιατί λείπανε, δεν ήταν κανείς στο σπίτι να την περιμαζέψει. Πέντε χρονών έπαιζε θέατρο −οι γονείς κάποια σχέση είχαν με θιάσους ή μουσικούς, δεν θυμάμαι. Πήγαινε μαζί τους στη δουλειά και κοιμόταν κάτω απ’ τα τραπέζια… Έχει τραβήξει πολλά η Γώγου. Δεν μπορεί μετά απ’ αυτά να είναι αυτό που λέμε ισορροπημένος άνθρωπος, δεν μπορεί να μην είναι οργισμένη. Η οργή στην περίπτωσή της είναι ομαλή, γιατί στο κάτω – κάτω, δεν μπορεί να είσαι καλή και γλυκιά όταν είσαι πληγωμένη».
