O Δήμαρχος της Αθήνας είναι ένας πολυπράγμων άνθρωπος που ασχολείται με θέματα όλων των ρεπορτάζ. Κάνει υγειονομική πολιτική, με επιδείξεις εμβολιασμών, εκπαιδευτική πολιτική με σχεδιασμό δημοτικών ΑΕΙ, εξωτερική πολιτική με επιθέσεις κατά των ανθελλήνων γερμανών-δεν είναι κακό πράγμα οι εξωσχολικές δραστηριότητες αρκεί να ξεκινούν από μια βασική προϋπόθεση. Ότι έχουμε μια καθαρή και κατά το δυνατόν όμορφη πόλη, κάτι που δεν συμβαίνει.
To masterpiece της θητείας του είναι το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Δεν ήταν εκείνος που το ξεκίνησε αλλά το συνέχισε με πάθος που έφτασε και στα όρια της εμπάθειας. Θυμίζω ότι είχε απειλήσει με ανέγερση στήλης που θα ανέγραφε ευεργέτες και εχθρούς του Παναθηναϊκού. Ο ρόλος του ήταν πρωταγωνιστικός στην εκπόνηση του επιχειρηματικού και κατασκευαστικού πλάνου και η εμπλοκή του άμεση σε περιοχές που δεν καταλάβαινες τι δουλειά έχει ένας δήμαρχος, π.χ. η σθεναρή υπεράσπιση της δημιουργίας εμπορικού κέντρου. Ας αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα περί παρανομιών, συντελεστή δόμησης κλπ, αρμοδιότητος του Σ.τ.Ε, και ας ξεκινήσουμε από την αρχή.
Αν ερχόταν η «3 Έψιλον» να φτιάξει μία εργοστασιακή μονάδα θα ακολουθούσε την συνήθη οδό. Θα εύρισκε ένα οικόπεδο που πληρούσε τις προδιαγραφές, θα το αγόραζε -ενδεχομένως σε συνεννόηση με το κράτος- θα έβγαζε τις προβλεπόμενες άδειες από το ΥΠΕΧΩΔΕ, τη Νομαρχία, το ΚΑΣ κλπ και θα το έφτιαχνε. Αν είχε στην ιδιοκτησία της άλλο ακίνητο (όπως το γήπεδο της Λεωφόρου- δωρεάν παραχώρηση πάντως του κράτους στον Παναθηναϊκό) και συμφωνούσε να συμπεριληφθεί στους όρους αγοραπωλησίας, και αυτό με ακριβή χρηματική αποτίμηση θα γινόταν. Κανείς δεν διανοείται ότι θα υπήρχε ένας δήμαρχος που θα ανακατευόταν στα σχέδια κατασκευής και ιδιοκτησίας του εργοστασίου. Ότι θα υπήρχε μία Πολιτεία σε όλες της τις εκδοχές που θα έστεργε να δημιουργήσει αστικές υποδομές σε μια υποβαθμισμένη περιοχή για να στηρίξει την λειτουργία της επιχείρησης. Το άλλοθι της παράλληλης ανάπτυξης του Βοτανικού δεν είναι πειστικό βάσει εμπειρίας-οι πιθανότητες βιώσιμης ανάπτυξης και καταστροφής του μέρους είναι μοιρασμένες.
Θα μου πείτε ότι ο ΠΑΟ δεν είναι 3 Έψιλον και θα σας πω ότι η ΠΑΕ είναι ανώνυμη εταιρεία με σκοπό το κέρδος των ιδιοκτητών. Θα μου πείτε ότι έχει εκατομμύρια οπαδούς και θα σας πω ότι και η κόκα κόλα έχει, έστω και λιγότερο φανατικούς. Θα μου πείτε ότι το ποδόσφαιρο είναι λαϊκό αγαθό και θα σας πω, τότε γιατί δεν το βλέπουμε δωρεάν από την ΕΡΤ όπως τις παρελάσεις, αλλά πληρώνουμε ως καταναλωτές της ΔΕΗ τεράστια ποσά για τηλεοπτικά δικαιώματα και ως τηλεθεατές συνδρομή στο συνδρομητικό κανάλι; Για να μην μακρηγορούμε οι ΠΑΕ ανήκουν στους φιλάθλους και την ιστορία τους όταν πρόκειται να τους χαριστούν τα χρέη ή να ευεργετηθούν με υποδομές και στους ιδιοκτήτες τους για όλα τα υπόλοιπα.
Εκεί που φτάσαμε κανείς δεν είναι ευχαριστημένος. Το φαραωνικό όραμα αποδείχθηκε ανεφάρμοστο και το ψαλίδισμά του οδήγησε τον κ. Βγενόπουλο να προτείνει, μεταξύ άλλων, ως ύστατη λύση το ΟΑΚΑ. Νομίζω ότι κακώς δεν δόθηκε στην πρόταση η ευκαιρία που της αναλογούσε. Το λεκανοπέδιο είναι γεμάτο από πληθώρα άχρηστων αθλητικών εγκαταστάσεων, κληρονομιά του 2004, που ρημάζουν ανεκμετάλλευτες, και δεν χρειάζεται άλλες- αν μάλιστα εγκαταλειφθεί το ΟΑΚΑ από την ΑΕΚ και τον ΠΑΟ θα ρημάξει και αυτό. Ας μετατραπεί σε γήπεδο με διαμόρφωση των κερκίδων όπως έγινε με το «Καραϊσκάκη», ώστε να είναι ισχυρή έδρα –ελπίζουμε ότι δεν θα το ξαναχρειαστούμε ως στάδιο για παγκόσμιο συνέδριο εφαρμοσμένης φαρμακευτικής-και ας υπογράψει η Πολιτεία με τον Παναθηναϊκό (γιατί όχι και με την ΑΕΚ;- η Ίντερ και η Μίλαν μοιράζονται το «Τζουσέπε Μεάτσα») μία σύμβαση ανάλογα λεόντειο με αυτήν που έγινε με το Καραϊσκάκη, για να μην αδικηθεί κανείς. Τελικά τούτοι θα πάρουν και μπόνους τον Καλατράβα.
