Εάν έχετε ρολόι με χρονόμετρο που κάνει count down βάλτε το στα 109 λεπτά που διαρκεί η ταινία και παρακολουθείστε τον χρόνο που απομένει μέχρι να γλυτώσετε.
Ότι πλησιέστερο σε πολιτικοποιημένη ελληνική ταινία της μεταπολίτευσης. Η ιστορία της μεταπολεμικής Παλαιστίνης μέσα από την ιστορία μια οικογένειας. Με ηθοποιούς να παίζουν σαν να έχουν πάθει συμφόρηση και με τους παλαιστίνιους και τους ισραηλινούς να κάνουν τους ινδιάνους και τους καουμπόιδες του ’50, με τους ισραηλινούς πάντα κακούς και τους παλαιστίνιους πάντα καλούς. Εκτός από τους παλαιστίνιους που συνεργάζονται με τους ισραηλινούς που είναι πάντα γελοίοι.
Επιρροές από τον Ζακ Τατί (εδώ δεν αντέχεται ο ίδιος ο Τατί και θα αντέχεται η αραβική του μίμηση) και τον Μαρκ Σένετ (αν έχετε δει μια καταδίωξη του βωβού τις έχετε δει όλες) δεν κάνουν την κατάσταση καλύτερη. Το μόνο αξιόλογο είναι η αραβική μουσική αλλά για ένα soundtrack 108 λεπτά μαρτυρίου είναι πολλά.
