Photo: honesttraveller

Πριν από καιρό, ο Ευαγγελάτος συνήθιζε να στέλνει διάφορες συνεργάτιδές του να μπαίνουν κρυφά στα νοσοκομεία και να κοιμούνται σε άδεια κρεβάτια, για να καταγγέλλει μετά, από την εκπομπή του, την ανυπαρξία φύλαξης των ιδρυμάτων του ΕΣΥ. Το θέμα είχε πάρει διαστάσεις και είχε βρει μιμητές και από άλλες εκπομπές και φυσικά είχε δώσει μπόλικη τροφή στο είδος της δημοσιογραφίας που έχει αγαπημένη φράση το “ξέφραγο αμπέλι”.

΄Εδωσαν και πήραν οι κραυγές για ανοχύρωτα νοσοκομεία, για ευθύνες που έπρεπε να αποδοθούν και για κράτος που δεν υπάρχει, κατά την γνωστή κλιμάκωση που κατέληγε φυσικά στην διαπίστωση ότι υπάρχει ανάγκη αστυνόμευσης. Ασφαλώς υπήρχαν ευθύνες στις περιπτώσεις αυτές, κατ΄αρχάς των δαιμόνιων ρεπόρτερ που μόλυναν με μικρόβια, καθαρά σεντόνια χωρίς να ειδοποιούν εκ των υστέρων τις νοσηλεύτριες, με τον κίνδυνο στα κρεβάτια αυτά να ξαπλώσουν το επόμενο πρωί για την θεραπεία τους ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς, δηλαδή με μεγάλη ευπάθεια σε λοιμώξεις, και με συνέπειες που δεν θα μάθαιναν ποτέ οι εν λόγω λειτουργοί της καταγγελτικής δημοσιογραφίας.

Με το πρόσφατο επεισόδιο της απαγωγής ενός μωρού από το Μαιευτήριο “Ελενα”, το ξέφραγο αμπέλι ξανακάρπισε. Με τα πάγια αντανακλαστικά του επαγγέλματος, το οδυνηρό αυτό περιστατικό δεν τοποθετήθηκε στις πραγματικές του διαστάσεις, που αφορούσαν την ασύμμετρη βλάβη που μπορεί να προξενήσει μια δυστυχισμένη ύπαρξη και που θα μπορούσε να συμβεί σχεδόν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά πάλι η καταγγελία γενίκευε την ανάγκη συστηματικής αστυνόμευσης των νοσοκομείων . Τα νοσοκομεία δεν είναι ούτε τράπεζες ούτε σωφρονιστήρια. Κατοικούνται ή δέχονται ανθρώπους που στην μεγάλη τους πλειοψηφία προσπαθούν εμβρόντητοι να συνειδητοποιήσουν τι τους έτυχε. Φιλοξενούν συχνά τις πιο ακραίες εκφάνσεις της ανθρώπινης περιπέτειας. Είναι φορές που αυτή δεν διαδραματίζεται σε συνθήκες απόλυτης νομιμότητας με τους όρους της λειτουργίας του κράτους αλλά υπακούει στους άγραφους νόμους της ζωής. Παραδείγματος χάρη, παράνομοι μετανάστες ή πρεζόνια που θέλουν να επισκεφθούν τον άνθρωπό τους, για να μιλήσω για τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις. Κανείς από αυτούς, ή τους νόμιμους υπόλοιπους δεν χρειάζεται να προσθέσει στους φόβους του και έναν αδιάκριτο αστυνομικό ή ένα τσαμπουκά σεκιουριτά-του φτάνει ο φόβος του ανομολόγητου που συχνά έχει να διαπραγματευτεί.

Στο ΕΣΥ η στοιχειώδης φύλαξη που χρειάζεται υπάρχει. Θα μπορούσε να αναζητηθεί και μία πρόσθετη προστασία ειδικά για την επίβλεψη των νεογνών-ενδεχομένως κάποια νοσηλεύτρια επιφορτισμένη αποκλειστικά με αυτό το καθήκον. Οι καρκινοπαθείς και οι λοιποί ασθενείς δεν κινδυνεύουν από απαγωγείς. Κατά τα λοιπά η δημοσιογραφική αστυνομολαγνεία ας περιοριστεί σε άλλους χώρους.