Αρκετοί από τους αναγνώστες του protagon.gr ίσως αναρωτήθηκαν γιατί σιώπησα τόσον καιρό, όταν μάλιστα η επικαιρότητα χόρευε στους ρυθμούς ακριβώς που είχα προβλέψει. Η απάντηση είναι απλή. Όταν όλοι αποφασίζουν ν’ασχοληθούν με ένα θέμα, οι γνώμες των αυτοαποκαλούμενων “ειδικών” περιττεύουν, για να μην πω προκαλούν.
Από την πλευρά μου πιστεύω ότι στη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από το μακρο-οικονομικό & δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας μας δεν έχω κάτι καινούργιο να προσφέρω. Ούτε σε επίπεδο ουσίας, ούτε σε επίπεδο (πολλώ μάλλον) επίφασης, ή θυμικού.
Τα παχιά τα λόγια τα μεγάλα, τις κλάψες και τις οιμωγές, τις κοινωνικές αναλγησίες και τις κοινωνικές ευαισθησίες, όλα αυτά τα αφήνω σε τόσους άλλους που θεωρούν εαυτούς (δικαίως ή αδίκως) ειδήμονες ή αρμοδίους, τιμητές σε κάθε περίπτωση μιας λογικής και μιας νοοτροπίας, τόσο σε επίπεδο εκτελεστικής εξουσίας, όσο και σε επίπεδο κοινωνικής εκπροσώπησης, που μας έχει οδηγήσει σε τούτη την κατάντια.
Εγώ υπήρξα ελεύθερος επαγγελματίας αμειβόμενος με δελτίο παροχής υπηρεσιών και ασφαλισμένος στο (πάλαι ποτέ) ΤΕΒΕ -scribe φοροφυγάς- από την πρώτη μέρα της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας.
Εγώ δραστηριοποιούμαι στον χρηματιστηριακό χώρο εδώ και 23 χρόνια, άρα υπήρξα (και συνεχίζω να είμαι) στυγνός κερδοσκόπος -scribe άθλιος και ανήθικος καπιταλιστής- τόσο σε επίπεδο φιλοσοφίας, όσο και σε όρους κοινωνικής ιδεολογίας.
Εγώ δεν έχω (άλλωστε δεν μπορώ και δεν δικαιούμαι να έχω) κοινωνικές ευαισθησίες, για να μην πω πως δεν έχω (άλλωστε δεν μπορώ και δεν δικαιούμαι να έχω) πατριωτικά αισθήματα.
Εγώ είμαι ένα αισχρό παράσιτο της κοινωνίας (για να μην πω και της οικονομίας) που βγάζω το ψωμί μου (για να μην πω το παντεσπάνι μου) ρουφώντας το τίμιο αίμα των βιοπαλαιστών.
Εγώ προσπαθώ να εκμεταλλευθώ τις αδυναμίες μιας χώρας που θέλει να κρατήσει με νύχια και με δόντια την εθνική της αξιοπρέπεια (για να μην πω την εθνική της ανεξαρτησία) και κερδοσκοπώ, βγάζοντας το απαραίτητο από αυτή τη μύγα ξύγκι. Κι ύστερα πάω στην επόμενη, κι έπειτα στη μεθεπόμενη, κ.ο.κ.
Εγώ, κοντολογίς, δεν δικαιούμαι δια να ομιλώ.
ΥΓ. Μία ερώτηση, ωστόσο, δικαιούμαι νομίζω να υποβάλλω ως πολίτης της χώρας αυτής. Πόσοι, άραγε, εκ των πολιτικών και συνδικαλιστικών ταγών της ή εκ των διανοουμένων τιμητών και συγκατενευσιφάγων τους (για να δανειστώ τη διατύπωση του Γιώργου Κοντογιώργη) *2, από την μεταπολίτευση και μετά, διαθέτουν:
α) την έξωθεν καλή μαρτυρία, ή/και
β) τα απαραίτητα “κότσια” για να προτείνουν και να εφαρμόσουν τα αναγκαία διαρθρωτικά (και όχι συγκυριακά) μέτρα σε μια κοινωνία που: από τη μια πλευρά έχει κάνει θέσφατο τα κεκτημένα δικαιώματα και (δικαίως εν πολλοίς) αρνείται να αποδεχτεί ως τιμητές (ή τιμωρούς) αυτούς που συστηματικά την έχουν προδώσει κι από την άλλη απλώνει (την ίδια στιγμή) το χέρι της ζητιανιάς σ’αυτούς που “φτύνει”, γιατί την έχουν “μάθει” να πιστεύει πως ο μόνος δρόμος για την ανέλιξη είναι το αλισβερίσι και το νταραβέρι με την κρατική εξουσία, ή έστω την κρατική μηχανή;
Ταύτα και μένω (επί του παρόντος βεβαίως…)
*1 Τούρκικη παροιμία. Θωμάς Κοροβίνης “Τούρκικες Παροιμίες” Άγρα Αθήνα 1988
*2 Μίκης Θεοδωράκης, Γιώργος Κοντογιώργης: “Ελληνικότητα και διανόηση” Ιανός, Αθήνα 2006
